Civil claim dismissed due to plaintiff's failure to prove damages and attend court as required by law.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's civil claim for 7,000 zł regarding livestock losses caused by a dog attack. Although the defendant was previously convicted of a criminal offense for failing to restrain the dog, the plaintiff failed to present sufficient evidence proving the exact value of the damages or to appear in court for witness examination. The court ruled that the burden of proof lies with the claimant and that the submitted documents were insufficient to establish the legal consequences of the alleged incident.
Legislator headnote
AI generatedArt. 415 kc; Art. 361 § 2 kc; Art. 232 kpc; Art. 6 kc: A party claiming damages must prove the extent of the loss and must personally appear in court to examine witnesses; failure to do so results in the dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 618/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 marca 2017 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Anna Lisowska Protokolant: sekr. sądowy Judyta Masłowska po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. w Piszu na rozprawie sprawy z powództwa M. L. przeciwko B. G. przy udziale interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę o r z e k a : I. Powództwo oddala. II. Zasądza od powoda M. L. na rzecz interwenienta ubocznego Towarzystwa (...) Spółce Akcyjnej w W. kwotę 2 470 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. III. Nakazuje zwrócić interwenientowi ubocznemu Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w W. kwotę 305 zł tytułem nadpłaconej opłaty od interwencji. Sygn. akt I C 618/16
UZASADNIENIE
M. L. wytoczył powództwo przeciwko B. G. o zapłatę kwoty 7 000 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 26 lipca 2016r. do dnia zapłaty tytułem naprawienia szkody - straty w inwentarzu żywym ( hodowli owiec). W uzasadnieniu powód wskazał, iż pozwana wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu II Wydziału Karnego z dnia 13.04.2015r. została uznana winną tego , że w dniu 26 marca 2014r. w O. nie zachowała środków przy trzymaniu pasa rasy S. H. o imieniu (...), w wyniku czego pies opuścił teren posesji i zaatakował zwierzęta na terenie gospodarstwa w miejscowości G. gm.
O., należące do powoda tj. o wykroczenie z art. 77 kw. W wyniku zaistniałego zdarzenia powód poniósł straty w inwentarzu żywym, które szacuje na kwotę około 7 000 zł. Hodowla zwierząt była w tym czasie w fazie odbudowy, wszystkie owce były kotne. Pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Wskazała, iż roszczenie powoda jest niezasadne. Powód nie przedstawił materiału dowodowego wskazującego, że pozwana ponosi odpowiedzialność za straty w jego inwentarzu żywym. Na wniosek pozwanej Sąd o toczącym się postępowaniu zawiadomił Towarzystwo (...) S.A., albowiem pozwana w dacie zdarzenia posiadała ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej we wskazanym towarzystwie.
Towarzystwo (...) S.A. wstąpiło do sprawy w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanej wnosząc o oddalenie powództwa. Interwenient uboczny zakwestionował powództwo co do zasady i co do wysokości, wskazując iż powód nie przedłożył żadnych dowodów, które miałyby potwierdzać wysokość szkody. Sąd ustalił, co następuje: Wyrokiem Sądu Rejonowego w Piszu II Wydziału Karnego z dnia 13.04.2015r. B. G. została uznana winną tego , że w dniu 26 marca 2014r. w O. nie zachowała środków przy trzymaniu pasa rasy S. H. o imieniu (...), w wyniku czego jej pies opuścił teren posesji i zaatakował zwierzęta na terenie gospodarstwa w miejscowości G. gm.
O., należące do M. L. tj. o wykroczenie z art. 77 kw. /bezsporne; dowód: odpis wyroku k. 36/
Sąd zważył, co następuje:
Roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Natomiast art. 361 § 2 kc stanowi, iż naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W niniejszym postępowaniu na powodzie spoczywał obowiązek udowodnienia żądania pozwu, a ponadto w myśl art. 232 kpc ciążył na nim obowiązek wskazywania dowodów, z których wywodził skutki prawne..
Zgodnie bowiem z art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Powód nie przejawił wystarczającej inicjatywy dowodowej, tak aby potwierdzić zasadność żądania pozwu. Powód przedłożył jedynie kopie: protokołu rozprawy w sprawie o wykroczenie , protokołu zawiadomienia o wykroczeniu i protokołu przesłuchania świadka, które nie mogły stanowić dowodu na potwierdzenie jego twierdzeń, albowiem zasadą jest bezpośrednie przesłuchanie świadków i stron przed Sądem orzekającym.
Z kolie przedłożone przed powoda dowody : wyrok i wezwanie do zapłaty nie były dowodami wystarczającymi celem wykazania twierdzeń powoda. Nadto powód nie stawił się przed Sądem celem przesłuchania w charakterze strony. Odnośnie inicjatywy dowodowej Sąd Rejonowy w Piszu w pełni podziela utarte orzecznictwo Sądu Najwyższego wyrażające się w tezie: „Rzeczą sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.).
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.).” (wyrok SN z 17 XII 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76; podobnie również wyrok sądu apelacyjnego w Białymstoku z 21 X 2003 r., I A Ca 516/03, OSP 2004/9/118; wyrok SN z 7 X 1998r., II UKN 244/98, OSNP 1999/20/662). Wobec powyższego roszczenie pozwu podlegało oddaleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie 107 kpc .
Na podstawie art. 80 Ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ,Sąd zwrócił interwenientowi nadpłaconą opłatę od interwencji.