Court grants partial disability pension to claimant based on expert medical opinions regarding neurological impairments.

Sygn. akt VU 1127/11

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Agnieszka Leżańska Protokolant Cezary Jarocki po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2013 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku T. A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M.. o prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na skutek odwołania T. A. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M.. z dnia 29 września 2011r. sygn. (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu T. A. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od dnia 21 września 2011 roku do dnia 31 grudnia 2013 roku. Sygn. akt VU 1127/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 września 2011 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. M.. odmówił T. A. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu ZUS wskazał, iż wnioskodawca jest zdolny do pracy, a zatem brak jest podstaw do przyznania świadczenia. Wnioskodawca wniósł odwołanie od powyższej decyzji w dniu 28 października 2011 roku. ZUS wnosił o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: T. A. urodził się w dniu (...) roku. Ma wykształcenie techniczne, z zawodu jest technikiem budowlanym. W okresie aktywności pracował w zawodzie wyuczonym, jako kierownik budowy, majster budowy.

W okresie od 26 września 2010 roku do 20 września 2011 roku wnioskodawca pobierał świadczenie rehabilitacyjne ( okoliczności niesporne). W dniu 28 lipca 2011 roku wnioskodawca złożył wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (dowód: wniosek o rentę k. 1-4 w aktach organu rentowego). Orzeczeniem z dnia 26 sierpnia 2011 roku, lekarz orzecznik ZUS w oparciu o rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia w postaci: niedoczulicy prawostronnej po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu w 2010 roku, nadciśnienia tętniczego kontrolowanego farmakologicznie stwierdził, iż wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy (dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 26 sierpnia 2011 roku z dokumentacją medyczną k. 31w aktach organu rentowego).

Sprzeciw do powyższego orzeczenia wniósł wnioskodawca, w którego sprawę skierowano na komisję lekarską ZUS, która orzeczeniem z dnia 20 września 2011 roku uznała, że wnioskodawca jest zdolny do pracy. Po ponownym badaniu zdiagnozowano u wnioskodawcy: zaburzenia czucia prawostronne po przebytym w marcu 2010 roku udarze mózgu, nadciśnienie tętnicze poddające się leczeniu, zawroty głowy w wywiadzie (dowód: orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 20 września 2011 roku z dokumentacją medyczną k. 64-67, sprzeciw z dnia 5 sierpnia 2011 roku k.64 w aktach organu rentowego).

T. A. ma ustalony umiarkowany stopień niepełnosprawności ( dowód: orzeczenie Powiatowego Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. T. z dnia 29 września 2011 roku k.144 oraz z dnia 4 listopada 2013 roku k.189 akt sprawy). Aktualnie u wnioskodawcy występują następujące schorzenia: ⚫ niedowład prawostronny z niedoczulicą; ⚫ stan po udarze mózgu; ⚫ zespół lękowo-depresyjny; ⚫ nadciśnienie tętnicze; ⚫ zespół depresyjno-lekowy; ( dowód: opinia biegłych lekarzy specjalistów: neurologa B. M. k.29-30 wraz z opinią uzupełniającą k.51, kardiologa M.

M. (2) k.34-35 wraz z opinią uzupełniająca k.104 , neurologa A. P. k.78-80 wraz z opinią uzupełniającą ki.99, psychiatry B. J. (1) k.84-86, psychologa J. Ś. k.87, neurologa B. S. k.133-134 wraz z opinią uzupełniającą k.170, opinia biegłego z zakresu medycyny pracy J. G. k. 148-150 wraz z opinią uzupełniającą k.174-175 w aktach sprawy) Obecny stopień zaawansowania powyższych schorzeń czyni wnioskodawcę częściowo niezdolnym do pracy zarobkowej zgodnej z kwalifikacjami w okresie od 21 września 2011 roku do 31 grudnia 2013 roku z przyczyn neurologicznych (dowód: opinia neurologa B.

M. k.29-30 wraz z opinią uzupełniającą k.51 oraz neurologa B. S. k.133-134 wraz z opinią uzupełniającą k.170 w aktach sprawy).

Sąd Okręgowy Społecznych zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn.Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Z kolei przepisy art. 12 ust. 2 i 3 stanowią, że całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, zaś częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Przy ocenie stopnia i trwałości niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się po pierwsze stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz po drugie możliwości wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne (art. 13 ust. 1). Stosownie do treści art. 57 ust. 1 powyższej ustawy renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki:

1) jest niezdolny do pracy, 2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3) niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b), pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a), pkt 10 lit. a), pkt 11-12, 13 lit. a), pkt 14 lit.

a) i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-4, 5 lit. a), pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów. Utrata zdolności do pracy skutkująca częściową niezdolnością do pracy zachodzi zatem, gdy wnioskujący nie ma możliwości podjęcia pracy zgodnie z wykształceniem, także przy uwzględnieniu umiejętności nabytych w okresie kariery zawodowej, a także gdy nie występują pozytywne rokowania co do zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Spór między stronami sprowadzał się w istocie do tego, czy T. A. spełnia przesłankę określoną w art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.

Dla ustalenia, czy wnioskodawca jest niezdolny do pracy w rozumieniu przepisów cytowanej ustawy, Sąd dopuścił dowód z pisemnych opinii biegłych lekarzy: neurologów: B. M., A. P., B. S., kardiologa M. M. (2), psychiatry B. J. (2), psychologa J. Ś. -biegłych z dziedzin medycyny, w ramach których mieszczą się schorzenia, na które cierpi skarżący. Dodatkowo, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu medycyny pracy J. G., którego zadaniem była całościowa ocena stanu zdrowia wnioskodawcy pod względem zdolności do pracy, przy uwzględnieniu wszystkich wydanych w sprawie opinii biegłych.

Opinię opracowaną przez wskazanych wyżej biegłych (po jej uzupełnieniu w toku postępowaniu pod kątem zarzutów zgłoszonych przez organ rentowy), Sąd ocenia jako jasną, pełną, logiczną i należycie uzasadnioną. Biegli sporządzili opinię po zapoznaniu się z dokumentacją medyczną wnioskodawcy i wynikami badań dodatkowych, jak również po przeprowadzeniu jego osobistego badania. Określili w opinii, na jakie schorzenia cierpi obecnie wnioskodawca. Biegła B. M. stwierdziła u wnioskodawcy utrzymujące się zawroty głowy, zaburzenia równowagi, zaburzenia pamięci i koncentracji.

Niewielki niedowład prawostronny z niedoczulicą. Nadto biegła wskazała, iż wnioskodawca cierpi na nadciśnienie tętnicze. Zdaniem biegłej wnioskodawca w obecnym stanie wymaga leczenia neurologicznego. Reasumując, w ocenie biegłej neurolog B. M., T. A. jest obecnie częściowo okresowo niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami w okresie od 21 września 2011 roku do dnia 31 grudnia 2013 roku. Stanowisko to biegła podtrzymała w swej opinii uzupełniającej, w której odniosła się do zarzutów ZUS podnoszonych w piśmie z dnia 20 marca 2012 roku .

Biegła kardiolog M. M. (2) rozpoznając u wnioskodawcy nadciśnienie tętnicze, wymagające systematycznego leczenia, wskazując jednocześnie, iż choć z kardiologicznego punktu widzenia wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy, to przeciwwskazana jest w jego przypadku praca na wysokości z powodu zgłaszanych przez niego dolegliwości neurologicznych . W związku z zarzutami ZUS podnoszonymi w piśmie z dnia 29 maja 2012 roku, Sąd dopuścił dowód z opinii kolejnego biegłego neurologa A. P. , w ocenie której, wnioskodawca jest zdolny do pracy zarobkowej zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami.

Z opinią tą nie zgodził się wnioskodawca w piśmie procesowym z dnia 3 września 2012 roku. W związku z powyższym, Sąd dopuścił dowód z opinii kolejnego biegłego neurologa B. S. , która w oparciu o rozpoznane u wnioskodawcy schorzenia stwierdziła, iż jest on częściowo, okresowo niezdolny do pracy zgodnej z kwalifikacjami z przyczyn neurologicznych. Uzasadniając swoje stanowisko biegła stwierdziła, iż przy uwzględnieniu wieku chorego, jego stanu neurologicznego, przy współistniejącym u niego nadciśnieniu tętniczym, zaburzeniach depresyjnych oraz charakteru dotychczas wykonywanej pracy (majster budowlany, kierownik budowy- praca wymagająca potwierdzenia zdolności do pracy na wysokości) uznała, że wnioskodawca utracił zdolność do pracy zgodnej z kwalifikacjami.

Wnioskodawca na obecnym etapie wymaga leczenia neurologicznego oraz leczenia usprawniającego i jest częściowo niezdolny do pracy do dnia 31 grudnia 2013 roku. Biegły psychiatra B. J. (1) oceniając stan zdrowia wnioskodawcy stwierdził, iż zespół depresyjno-lękowy o niewielkim nasileniu nie powoduje u wnioskodawcy naruszenia sprawności organizmu, które w istotny sposób obniżałoby jego zdolność do pracy zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi. Tożsame stanowisko zajęła biegła psycholog J. Ś., która oceniła, iż wyniki badania psychologicznego są charakterystyczne dla zespołu depresyjnego ( obniżony nastrój, doświadczenie psychicznego dyskomfortu, nadmierne zmartwianie się – wzmożona wrażliwość na realne i wyobrażane zagrożenia, obniżony napęd psychoruchowy, podwyższony poziom wewnętrznego napięcia, niepokoju), które to objawy są nasilone w diagnostycznie istotnym stopniu.

Biegły z zakresu medycyny pracy J. G. mimo stwierdzenia istnienia profilaktycznych przeciwwskazań dla wnioskodawcy do ciężkiej pracy fizycznej pracy: kierowcy, pracy na wysokości oraz obsługi niebezpiecznych maszyn będących w ruchu, uznał T. A. za zdolnego do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Stanowisko to jednak nie zasługuje na aprobatę Sądu, albowiem nie uwzględnia kwalifikacji zawodowych ubezpieczonego, który jest z zawodu technikiem budowlanym i przez 30 lat swojej pracy zawodowej pracował jako majster budowlany i kierownik budowy.

Zauważyć przy tym należy, iż praca na takich stanowiskach charakteryzuje się stałym nadzorowaniem prac budowlanych na każdym etapie budowy, poczynając od prac w głębokich wykopach, aż do wykonania więźby dachowej budowli, nie licząc wewnętrznych prac wykończeniowych. Są to w większości prace na wysokości, wymagające poruszanie się na drabinie, prowizorycznych konstrukcjach, rusztowaniach. Mając na uwadze dolegliwości z jakimi, w związku z poudarowymi schorzeniami neurologicznymi, boryka się wnioskodawca ( zawroty głowy, zaburzenia równowagi, brak koncentracji, niedowład prawej kończyny górnej i dolnej z niedoczulicą), stwierdzić należy, iż stwarzają one stan realnego zagrożenia dla zdrowia, a nawet życia zarówno wnioskodawcy, jak i osób trzecich.

Dlatego też, opinie biegłych neurologów: B. M. oraz B. S. miały dla Sądu decydujące znaczenie i stanowiły podstawę do wyrokowania w przedmiotowej sprawie. Schorzenia neurologiczne determinują bowiem stan zdrowia wnioskodawcy i czynią go niezdolnym do pracy zarobkowej zgodnej z jego kwalifikacjami. Z powyższych opinii wynika jednoznacznie, iż schorzenia neurologiczne wnioskodawcy czynią go częściowo, okresowo niezdolnym do pracy zarobkowej w okresie od dnia 21 września 2011 roku do dnia 31 grudnia 2013 roku. W ocenie Sądu, opinie wskazanych wyżej biegłych, nie zostały w sposób skuteczny zakwestionowane przez ZUS w toku postępowania.

W swych opiniach uzupełniających, zarówno biegła B. M. jak i B. S., odniosły się wyczerpująco do zarzutów podniesionych przez ZUS w pismach, które stanowią w istocie gołosłowną polemikę z prawidłowymi wnioskami biegłych. Dlatego też, Sąd pominął opinię biegłej A. P., która rozpoznając u wnioskodawcy: stan po udarze niedokrwiennym mózgu oraz niedoczulicę połowiczą prawostronną z dyskretnym niedowładem kończyn prawych, a więc dokonała rozpoznania tożsamego z rozpoznaniem dokonanym przez biegłych neurologów: B. M. oraz B.

S. stwierdziła, iż wnioskodawca jest zdolny do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Biegła wskazała przy tym, iż sam fakt przebycia udaru mózgu, nie może skutkować uznaniem ubezpieczonego za niezdolnego do pracy, albowiem w jej ocenie nie pozostawił on w organizmie ubezpieczonego trwałych śladów. Biegła nie zauważa przy tym utrzymujących się u ubezpieczonego zawrotów głowy, zaburzeń równowagi, zaburzeń pamięci i koncentracji oraz niedowładu prawostronnego z niedoczulicą, nadciśnienia tętniczego, zespołu depresyjno-lękowego, które to dolegliwości były przedmiotem oceny pozostałych biegłych neurologów.

Dlatego też, wobec stanowczych wniosków płynących z opinii dwóch biegłych neurologów: B. M. oraz B. S. nie było potrzeby dalszego mnożenia opinii uzupełniających, ani powoływania kolejnych biegłych tych specjalności na okoliczności, które zostały już dostatecznie wyjaśnione. Przy uwzględnieniu treści art. 233 § 1 k.p.c. opinie te należało bowiem ocenić jako fachowe, rzetelne oraz pełne. Potrzeba powołania innego biegłego, bądź też uzupełnienia opinii winna bowiem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonych opinii (por.

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 sierpnia 1999 roku, I PKN 20/99, OSNP 2000/22/807). Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji.