Court dismisses traffic speeding charge due to expiration of prosecution statute of limitations.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal quashed the first-instance verdict and ordered the proceedings to be discontinued against the defendant. The defendant argued that the prosecution had expired, while the prosecution maintained the case should proceed. The court ruled that the two-year limitation period for prosecuting this traffic violation had passed before the first judgment was issued, legally barring further action.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w.: The expiration of the limitation period for prosecution constitutes an absolute procedural bar that mandates the discontinuance of proceedings, regardless of the merits of the case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt XI Ka 619/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 lipca 2016r. Sąd Okręgowy w Lublinie XI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodnicząca SSO Dorota Dobrzańska p.o. Protokolanta Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu dnia 21 lipca 2016r. sprawy P. P. urodzonego (...) w Ł. s. Z. i A. z d. K. obwinionego o czyn z art. 92a k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Radzyniu Podlaskim z dnia 15 kwietnia 2016r. sygn. akt II W 1355/14 I. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie wobec P. P. umarza; II. kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt XI Ka 619/16
UZASADNIENIE
P. P. został obwiniony o to, że w dniu 16 czerwca 2014 roku o godzinie 19.27 w Ł. na ulicy (...) kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość na terenie zabudowanym jadąc z prędkością 85 km/h – tj. o czyn z art. 92a kw. Sąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim wyrokiem z 15 kwietnia 2016 roku w sprawie sygn. akt II W 1355/14 uznał P. P. za winnego tego, że dnia 16 czerwca 2014 roku około godziny 19.27 w Ł. woj. L., na ulicy (...) kierując samochodem osobowym marki H. (...) o nr rej. (...) przekroczył dozwoloną prędkość 50km/h na terenie zabudowanym, jadąc z prędkością nie mniejszą niż 72,24 km/h – tj. czynu z art. 92a kw i za to wykroczenie na podstawie powołanego przepisu skazał go na karę 200 złotych grzywny, zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 złotych opłaty sądowej i obciążył go wydatkami postępowania.
Wyrok ten zaskarżony został przez obwinionego w całości na jego korzyść. Apelujący wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz o umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 kpow w zw. z art. 45 § 1 kw ze względu na upływ terminu karalności (k. 311). Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja wniesiona przez obwinionego odniosła ten skutek, że sąd odwoławczy uchylił zaskarżony wyrok i postępowanie w sprawie umorzył wobec zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej w postaci przedawnienia karalności (art. 5 § 1 pkt 4 kpw).
Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w sytuacji, gdy nie ma od razu podstaw do uniewinnienia obwinionego z powodu braku czynu lub braku znamion czynu jako wykroczenia albo braku winy, bądź zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania dowodowego w kwestiach powyżej wskazanych (a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie), należy umorzyć postępowanie w razie zaistnienia negatywnej przesłanki procesowej – przedawnienia karalności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002 r., IV KKN 264/99, LEX nr 54407). Karalność wykroczenia ustaje z upływem roku od daty jego popełnienia, a jeśli w tym czasie wszczęto postępowanie, termin ten ulega wydłużeniu do lat dwóch (art. 45 § 1 kw).
Ustanie karalności następuje z mocy prawa w rezultacie upływu okresu odpowiadającego terminowi przedawnienia. Przypisane obwinionemu wykroczenie miało miejsce w dniu 16 czerwca 2014 r. Upływ okresu dwóch lat zakończył się zatem w dniu 14 czerwca 2016 r., po wydaniu wyroku przez Sąd I instancji. Przedawnienie stanowi negatywną przesłankę procesową o charakterze bezwzględnym, sprawiającą, że postępowanie nie może się toczyć. Co do zasady jej zaistnienie wyklucza więc możliwość wyjaśnienia pozostałych warunków karalności.
Jedynie w sytuacjach szczególnych (kasacja, wznowienie postępowania) oraz w sytuacji o jakiej mowa w art. 62 §3 kpw, tj. w razie stwierdzenia okoliczności o jakich mowa w art. 5 §1 pkt 1 i 2 kpw, przedawnienie orzekania nie będzie stało na przeszkodzie uniewinnieniu obwinionego, niemniej jednak taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie. Tym samym jedynym rozstrzygnięciem, jakie w postępowaniu odwoławczym mogło być wydane jest uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw.
Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia jest ustalenie, że koszty postępowania w sprawie ponosi Skarb Państwa (art. 118 § 2 kpw). Mając zatem powyższe na uwadze, należało orzec jak na wstępie.