Appeal dismissed; court upheld sentence for drunk driving as it properly assessed social harm and deterrence.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the prosecutor's appeal against the first-instance judgment sentencing the defendant for drunk driving. The defendant argued the sentence was too lenient and failed to deter future offenses due to the frequency of such crimes. The court rejected this, finding the lower court correctly weighed the driver's lack of sobriety, the minor vehicle involved, and the defendant's remorse when applying statutory mitigation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 66 § 1 k.k.; Art. 7 k.p.k.: The court must assess the degree of social harm and the deterrent function of the penalty, considering all circumstances including the type of vehicle, alcohol level, and remorse, without allowing the defense to merely dispute factual findings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Warszawa, dnia 10 lipca 2017 r. Sygn. akt VI Ka 425/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz protokolant: p.o. protokolanta sądowego Renata Szczegot przy udziale prokuratora Teresy Pakieły po rozpoznaniu dnia 10 lipca 2017 r. w Warszawie sprawy J. K., syna C. i J., ur. (...) w M. oskarżonego o czyn z art. 178a § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 23 stycznia 2017 r. sygn. akt III K 899/16 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 425/17
UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie z dnia 10 lipca 2017r. Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie z dnia 23 stycznia 2017r. został zaskarżony przez prokuratora. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk.
Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Głównym argumentem skarżącego jest niedocenienie przez sąd orzekający stopnia społecznej szkodliwości popełnionego czynu, a co za tym idzie – nie realizowanie przez orzeczenie funkcji odstraszającej, zwłaszcza w sytuacji nagminności tego rodzaju przestępstw. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika jednak, by kwestie te umknęły uwadze Sądu. W pierwszym rzędzie ocenił on stopień winy oskarżonego, na który rzutuje niezasadnie powzięte przekonanie o tym, że nie znajduje się już w stanie nietrzeźwości, stosunkowo niewysokie stężenie alkoholu w chwili prowadzenia pojazdu oraz rodzaj owego pojazdu – skuter, co istoty powoduje mniejsze zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niż w przypadku kierowania samochodem.
Incydentalność zachowania sprawcy, który okazał skruchę, w żadnej mierze nie umniejszając swej roli w przestępstwie, uprawniała więc Sąd do orzeczenia po myśli art. 66§1 kk. Gdy zważy się przy tym na poddanie oskarżonego okresowi próby w maksymalnie dopuszczalnym ustawą rozmiarze, a nadto orzeczenie dwuletniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym oraz obostrzenie orzeczenia świadczeniem pieniężnym, to nie sposób podzielić poglądu skarżącego, że zaskarżony wyrok razi łagodnością, nie realizując celów nakreślonych ustawą.
Należało zatem utrzymać wyrok w mocy, a kosztami sądowymi postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.