Legislator Case Law & Legislation
III Ca 764/17 AI generated

Civil appeal dismissed due to invalid proceedings where defendant was unaware of trial date.

Case Number III Ca 764/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appeal against the first-instance judgment because the defendant was not properly notified of the trial date. The court found that the defendant had moved away in 2013, and previous mail attempts failed, rendering the service of process invalid under civil procedure law. Consequently, the appellate court set aside the original verdict and remanded the case to the lower court for a new trial with proper notification.

Legislator headnote

AI generated

Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 149 § 2 k.p.c.; Art. 214 § 1 k.p.c.; Art. 386 § 2 k.p.c.; Art. 108 § 2 k.p.c.: A civil proceeding is void if a party is deprived of the ability to defend their rights due to improper notification of the trial date, requiring the appellate court to set aside the judgment and remand the case.

Keywords

AI generated
void civil proceedings improper service of process lack of notification remand for retrial deprivation of defense

Cited Legislation

AI generated
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
W opisanej wyżej sytuacji należało uznać, że zaskarżony wyrok został wydany warunkach nieważności postępowania, gdyż pozwany został pozbawiona możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.).
Art. 149 § 2 k.p.c.
Sposób działania Sądu w niniejszej sprawie naruszał art. 149 § 2 k.p.c. O posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony i osoby zainteresowane przez wezwanie lub ogłoszenie podczas posiedzenia.
Art. 214 § 1 k.p.c.
Skoro pozwany nie był zawiadomiony o terminie rozprawy powstał bezwzględny obowiązek odroczenia, który wynika z art. 214 § 1 k.p.c. Trzeba podkreślić, że sąd odwoławczy nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu.
Art. 386 § 2 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, zgodnie z art. 386 § 2 k.p.c., uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie w zakresie jedynego w tej sprawie terminu rozprawy i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Art. 108 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 108 § 2 k.p.c., zgodnie z którym sąd drugiej instancji, uchylając zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do rozpoznania, pozostawia temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.
art. 339 § 2 k.p.c
Apelację od przedmiotowego wyroku złożył powód zaskarżając to orzeczenie w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: - procedury cywilnej w postaci: art. 339 § 2 k.p.c.
art. 232 k.p.c
przez bezpodstawne nieuznanie prawdziwości twierdzeń powoda, mimo że pozwany nie wdał się w spór oraz art. 232 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
art. 231 k.p.c
art. 309 k.p.c
wobec błędnego uznania, że nie została wykazana legitymacja czynna powoda oraz istnienie i wymagalność wierzytelności, a także art. 309 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 764/17

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem zaocznym z dnia 16 marca 2017 roku Sąd Rejonowy w Rawie Mazowieckiej oddalił powództwo D. N. (...) przeciwko M. K. o zapłatę. Oddalenie powództwa wynikało z uznania przez Sąd, że strona powodowa nie wykazała istnienia wierzytelności w stosunku do pozwanego, nie udało się też udowodnić przejścia wierzytelności z pierwotnego wierzyciela na pozwanego. Apelację od przedmiotowego wyroku złożył powód zaskarżając to orzeczenie w całości i podnosząc zarzuty naruszenia: - procedury cywilnej w postaci: art. 339 § 2 k.p.c. przez bezpodstawne nieuznanie prawdziwości twierdzeń powoda, mimo że pozwany nie wdał się w spór oraz art. 232 k.p.c. i art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 231 k.p.c. wobec błędnego uznania, że nie została wykazana legitymacja czynna powoda oraz istnienie i wymagalność wierzytelności, a także art. 309 k.p.c. przez bezzasadne zakwestionowanie mocy dowodowej załączonych do pozwu dokumentów; - prawa materialnego, to jest: art. 6 k.c., 511 k.c. 194 ust. 1 ustawy o funduszach inwestycyjnych i zarządzania alternatywnymi funduszami przez błędne uznanie, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wystarczał do uznania za udowodnione okoliczności z których powód wywodził spełnienie przesłanek odpowiedzialności pozwanego za dochodzoną w sprawie wierzytelność.

W konkluzji powód sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w I instancji wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania apelacyjnego; ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości; a także zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych za obie instancje.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja jest zasadna o tyle, że prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku. Sąd Rejonowy wydał przedmiotowy wyrok mimo tego, że pozwany w ogóle nie był poinformowany o toczącym się procesie. Przeoczono okoliczność, że pozwany od września 2013 roku nie mieszka pod adresem wskazanym w pozwie. Fakt ten wynika z danych systemu (...) – SAD, którymi Sąd I instancji dysponował od początku procesu (zaświadczenie k. 29-30). W tej sytuacji doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy (k.

57) nie można było uznać za dokonane w trybie art. 139 k.p.c. Nie ma przecież wątpliwości, że doręczenie przesyłki przez awizo może być uznane za skuteczne tylko wtedy, gdy przesyłka sądowa została wysłana pod aktualnym adresem oraz imieniem i nazwiskiem odbiorcy (tak, słusznie Sąd Najwyższy w uchwale z 16 lutego 2017 roku, III CZP 105/16. L.). Warto podkreślić, że kolejne przesyłki adresowane do pozwanego wracały już z adnotacją „adresat wyprowadził się” (k. 68 i 87). W opisanej wyżej sytuacji należało uznać, że zaskarżony wyrok został wydany warunkach nieważności postępowania, gdyż pozwany został pozbawiona możności obrony swych praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.).

Nieważność postępowania zachodzi, gdy strona procesu, wbrew swej woli, zostaje faktycznie pozbawiona możności działania. Przytoczona podstawa nieważności postępowania jest spełniona, jeżeli z powodu wadliwości procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, których nie można było usunąć przed wydaniem orzeczenia w danej instancji, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub jego istotnej części. Sytuacja taka zachodzi zaś m.in., gdy wady zawiadomienia o terminie rozprawy, jedynej albo bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, uzasadniały odroczenie rozprawy, a sąd rozpoznał sprawę i wydał orzeczenie (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z 8 grudnia 2016 roku, II PK 260/15, www.sn.pl).

Sposób działania Sądu w niniejszej sprawie naruszał art. 149 § 2 k.p.c. O posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony i osoby zainteresowane przez wezwanie lub ogłoszenie podczas posiedzenia. Skoro pozwany nie był zawiadomiony o terminie rozprawy powstał bezwzględny obowiązek odroczenia, który wynika z art. 214 § 1 k.p.c. Trzeba podkreślić, że sąd odwoławczy nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Nie ma znaczenia, czy zarzut nieważności został podniesiony w apelacji, ani czy strona w toku postępowania przed sądem I instancji podnosiła kwestie związane z przyczynami nieważności.

Obojętne jest też, czy uchybienie prowadzące do nieważności miało wpływ na treść rozstrzygnięcia (tak, np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 23 czerwca 2009 r., III UK 16/09, L.). Stwierdzenie nieważności postępowania bezprzedmiotowym czyni rozważanie zasadności zarzutów apelacji, które dotyczą meritum rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy, zgodnie z art. 386 § 2 k.p.c., uchylił zaskarżony wyrok, zniósł postępowanie w zakresie jedynego w tej sprawie terminu rozprawy i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd ten rozpozna tę sprawę od początku, ale z zapewnieniem pozwanemu prawa udziału w posiedzeniach i ustosunkowania się do twierdzeń powoda. O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 108 § 2 k.p.c., zgodnie z którym sąd drugiej instancji, uchylając zaskarżone orzeczenie i przekazując sprawę sądowi pierwszej instancji do rozpoznania, pozostawia temu sądowi rozstrzygnięcie o kosztach instancji odwoławczej.