Plaintiff's claim dismissed due to lack of evidence proving loan contract and assignment of debt.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of a loan debt because the plaintiff failed to submit any documentary evidence to prove the existence of the loan contract or the assignment of the debt. Although the defendant did not appear, the court applied the presumption of truthfulness under Article 339 of the Code of Civil Procedure only when facts are not doubtful. The court found the plaintiff's assertions internally contradictory and unsupported by the procedural record, including the prior electronic collection proceedings which yielded no enforceable order.
Legislator headnote
AI generatedArt. 339 § 1, 2 k.p.c.; The court cannot accept plaintiff's factual assertions as true if they raise justified doubts or are presented to circumvent the law, requiring concrete evidence to establish the existence of the legal relationship.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 732/17 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 sierpnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Słupsku I Wydział Cywilny w składzie następującym : Przewodnicząca: SSR Barbara Nowicka Protokolant: P. P. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2017 r. w S. sprawy z powództwa (...) FINANSE Spółki Akcyjnej z siedzibą w P. przeciwko A. D. o zapłatę kwoty 475,05 zł wraz z ustawowymi odsetkami oddala powództwo. Sygn. akt I C 732/17
UZASADNIENIE
Powód (...) FINANSE S.A. z siedzibą w P. wniósł w pozwie wniesionym w dniu 31.01.2017r. w elektronicznym postępowaniu upominawczym o zasądzenie od pozwanej A. D. kwoty 475,05zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Powód wniósł także o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych w wysokości 30,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że strony łączyła umowa pożyczki z dnia 12.09.2014r. nr (...), której przedmiotem było udzielenie pożyczki oraz świadczenie usługi pożyczki w domu. Łączne zobowiązanie pozwanej z tytułu tej umowy wynosiło 3.784,56 zł, pozwana zobowiązana była do spłat w 52 tygodniowych ratach, z którego to obowiązku nie wywiązała się.
W dniu 29.10.2015r. pozwana zawarła ugodę z powodem, z której postanowień nie wywiązała się. Powód wskazał nadto, iż na mocy umowy (...).02.2016r. między (...) Finanse sp. z o.o. sp.k. a (...) Finanse S.A. doszło do przeniesienia własności przedsiębiorstwa na powoda, w szczególności wierzytelności, w tym praw wynikających z umów zawartych przez (...) Finanse Sp. z o.o. s.k. W pozwie wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powołano listę dowodów, w tym umowy i ugodę, na które powód powołał się w uzasadnieniu pozwu.
W dniu 20.02.2017 r. Sąd Rejonowy Lublin-Z. w L. VI Wydział Cywilny wydał postanowienie, w którym - wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty - przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Słupsku. W toku postępowania pozwana nie zajęła stanowiska w sprawie. Zarządzeniem doręczonym powodowi dnia 20.04.2017r. zobowiązano stronę powodową do przedłożenia w terminie 14 dni dokumentów wraz z odpisami powołanych jako dowody w pozwie wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym, pod rygorem skutków z art. 233 § 2 kpc.
Zakreślony termin upłynął bezskutecznie.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgłoszone w niniejszej sprawie roszczenie o zapłatę powód opierał na twierdzeniach, że pozwanego oraz zbywcę wierzytelności łączyła umowa pożyczki, z której to umowy pozwana nie wywiązała się, zaś w dniu 29.02.2016r. pożyczkodawca zawarł umowę z powodem, na mocy której doszło do przeniesienia wierzytelności na powoda. Pozwana nie stawiła się na wyznaczonej rozprawie, nie żądała prowadzenia sprawy podczas swej nieobecności, nie złożyła w sprawie żadnych wyjaśnień, ani ustnie, ani na piśmie.
Okoliczność powyższa uzasadniała wydanie wyroku zaocznego, na podstawie art. 339 § 1 kpc, przy czym zgodnie z art. 339 § 2 kpc w tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, Sąd nie może przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W doktrynie podkreśla się przy tym, że ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. /tak:
A. Jakubecki, Komentarz do art. 339 kpc, LEX 2013/. Podzielając przytoczone stanowisko Sąd zważył, że do pozwu – mimo wezwania pod rygorem skutków z art. 233 § 2 kpc, o którego treści stronę powodową pouczono /k.8-9/ – nie załączono żadnych dokumentów ani dowodów dla wykazania zasadności żądania. Nie wykazano istnienia legitymacji czynnej powoda, który z jednej strony twierdził, iż był stroną zawartej umowy z pozwaną, a z drugiej strony powoływał się na umowę zbycia wierzytelności przysługujących innemu podmiotowi, mającemu być stroną umowy pożyczki.
W konsekwencji nie sposób było na podstawie samych tylko twierdzeń powoda przyjąć, że przysługuje mu prawo domagania się zapłaty. Wątpliwości w omawianym zakresie potęgowała okoliczność stwierdzenia w elektronicznym postępowaniu upominawczym braku podstaw do wydania nakazu zapłaty. Brak dowodów zawarcia z pozwaną umowy pożyczki oraz przekazania na jej właśnie rzecz środków pieniężnych tytułem pożyczki, przy jednoczesnym wewnętrznie sprzecznym twierdzeniu powoda w zakresie osoby pożyczkodawcy, uniemożliwiał przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie.
Mając powyższe na uwadze powództwo oddalono.