Court reduced prison sentence for drunk driving recidivist due to long time since prior conviction and employment.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially overturned the first-instance judgment, reducing the defendant's prison sentence from one year and six months to one year. While the court upheld the finding of guilt based on reliable witness testimony and the defendant's denial, it recognized mitigating factors such as the long interval since the prior conviction and the defendant's new employment. Consequently, the court lowered the penalty while maintaining the conviction and ancillary penalties.
Legislator headnote
AI generatedArt. 178a § 4 kk; Art. 42 § 3 kk; Art. 43a § 2 kk; Art. 7 k.p.k.: In cases of recidivism for drunk driving, the appellate court may reduce the sentence if the time elapsed since the prior conviction is significant and new mitigating circumstances, such as employment, are present, balancing the need for prevention with the principle of proportionality.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 376 /17
UZASADNIENIE
B. M. została oskarżona o to, że: w dniu 12 czerwca 2016 r. o godz. 12:05 w msc. (...) gm. G., powiat (...), województwo (...), jechała w ruchu lądowym samochodem osobowym marki M. (...) o nr rej. (...) będąc w stanie nietrzeźwości 1,14 mg/l stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazaną za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku sygn. akt VI K 847/10, tj. o przestępstwo z art. 178a § 4 kk Sąd Rejonowy w Radomsku VI Wydział Karny wyrokiem wydanym w dniu 08 marca 2017 roku w sprawie sygn. akt VI K 457/16 uznał oskarżoną B.
M. za winną popełnienia zarzucanego jej przestępstwa wyczerpującego dyspozycję art. 178a § 4 kk i na podstawie art. 178a § 4 kk wymierzył jej karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności; - na podstawie art. 42 § 3 kk orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym dożywotnio; - na podstawie art. 43a § 2 kk orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w kwocie 12.000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; - wymierzył oskarżonej kwotę 300 złotych tytułem opłaty oraz zasądził od niej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 złotych tytułem obowiązku zwrotu wydatków poniesionych w sprawie.
Apelację od wydanego wyroku wniosła w ustawowym terminie oskarżona B. M.. Z treści wniesionego środka odwoławczego wynika, że oskarżona kwestionuje swoją winę. Apelująca podniosła, że w dniu zdarzenia nie prowadziła samochodu w stanie nietrzeźwym. Była autem w sklepie po alkohol i zakupiła tam butelkę wódki o pojemności 0,7 litra i 10 piw o pojemności 0,5 litra. Następnie trzeźwa wracała kierując samochodem i nie została zatrzymana do żadnej kontroli drogowej. Alkohol spożywała w samochodzie razem ze swoim znajomym, ale gdy stał on już zaparkowany pod posesją ich znajomych.
Po około 30 minutach podjechali funkcjonariusze Policji radiowozem i poddali ją badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, które wykazało, że jest nietrzeźwa - 1,14 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. B. M. dodatkowo wskazała, że Sąd Rejonowy w Radomsku wydał w stosunku do niej bardzo surowy wyrok opierając się na zeznaniach świadków, którzy ją pomawiają. W konkluzji oskarżona wniosła o uniewinnienie jej od dokonania zarzucanego czynu. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja wniesiona przez oskarżoną jest zasadna w takim stopniu, że na skutek jej wniesienia Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim zmienił zaskarżony wyrok i obniżył orzeczoną w punkcie 1 zaskarżonego wyroku karę pozbawienia wolności do wysokości 1 roku.
Wbrew zarzutom apelacyjnym oskarżonej Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe w tej sprawie i dokonał bardzo wnikliwej oceny ujawnionego w toku przewodu sądowego materiału dowodowego. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż z zeznań świadków A. Ż. i G. K. (funkcjonariuszy Policji) jednoznacznie wynika, że w dniu 12 czerwca 2016 roku jechali radiowozem za samochodem marki M. (...) nr rej (...), który prowadziła oskarżona. Wcześniej dyżurny KPP w R. miał anonimowe zgłoszenie, że tym pojazdem porusza się nietrzeźwy kierowca.
Cały czas funkcjonariusze Policji mieli kontakt wzrokowy z tym pojazdem i widzieli, że prowadziła go oskarżona, a obok na siedzeniu pasażera siedział mężczyzna. W momencie, gdy oskarżona zatrzymała samochód funkcjonariusze Policji podjechali radiowozem i poddali ją badaniu na zawartość alkoholu w wydychany powietrzu, które to badanie wykazało, że jest nietrzeźwa. Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu do zaskarżonego wyroku szczegółowo opisał dlaczego nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonej w tej części, której neguje prowadzenie samochodu w dniu 12 czerwca 2016 roku w stanie nietrzeźwym.
Ponadto Sąd I instancji szczegółowo przeanalizował zeznania świadka W. K. i uzasadnił, w której części nie są one wiarygodne. Dokonana ocena przez Sąd Rejonowy w Radomsku wyjaśnień oskarżonej oraz zeznań świadków A. Ż., G. K. i W. K. jest oparta na zasadach prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego i pozostaje pod ochroną art. 7 kpk. Zasadna jest natomiast apelacja oskarżonej, w części dotyczącej orzeczenia o karze. Sąd II instancji podziela stanowisko Sądu Rejonowego w Radomsku dotyczące oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu jakiego dopuściła się oskarżona oraz okoliczności ją obciążających wskazanych w pisemnych motywach do wydanego wyroku.
Trafnie zatem Sąd I instancji przyjął, że tylko kara pozbawienia wolności orzeczona w stosunku do B. M. w realiach przedmiotowej sprawy spełni swe cele w zakresie obu prewencji. Prokurator na rozprawie w dniu 23 lutego 2017 roku wnioskował o wymierzenie oskarżonej kary 1 roku pozbawienia wolności (vide k.42). Sąd I instancji wymierzając B. M. za zarzucony jej czyn karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności wskazał w pisemnym uzasadnieniu do wydanego wyroku, że nie doszukał się żadnych okoliczności łagodzących. Zdaniem Sądu II instancji oskarżona prowadzi ustabilizowany tryb życia i jak wynika z jej wyjaśnień od 21 lutego 2017 roku podjęła pracę w firmie (...) w R..
Ponadto od poprzedniego skazania za przestępstwo z art.178a§1 kk upłynął stosunkowo długi okres czasu, gdyż wówczas była skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku VI Wydział Karny wydanym w dniu 15 grudnia 2010 roku w sprawie sygn. akt VI K 847/10. Te okoliczności zdaniem Sądu Okręgowego uzasadniają obniżenie wysokości orzeczonej kary pozbawienia wolności wobec oskarżonej do 1 roku. Jest to kara surowa, gdyż znacznie wyższa od dolnego progu ustawowego zagrożenia przewidzianego za czyn z art. 178a§4 kk, a z drugiej strony oskarżona ma szansę na jej wykonanie w systemie dozoru elektronicznego.
W pozostałej części Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Sąd II instancji zasądził od oskarżonej B. M. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 złotych opłaty za obie instancje zgodnie z art. 10 ust 1 w zw. z art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych ( tj. Dz. U z 1983 r., poz.223 z późn. zm.) oraz kwotę 20 złotych tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym.