Court dismissed appeal against costs waiver denial for business entity due to lack of financial proof.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Toruń dismissed the appellant's appeal against a first-instance decision denying a waiver of court costs. The appellant, a business entity, argued that the lower court incorrectly assessed their financial situation despite submitted documents showing insolvency. The appellate court rejected this, noting that business owners must budget for litigation expenses and that the appellant admitted paying other obligations, proving they cannot afford the appeal fee.
Legislator headnote
AI generatedArt. 103 u.k.s.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; A business entity must budget for litigation costs; waiver of costs is an exception for extraordinary cases; failure to demonstrate insolvency precludes a waiver request.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 187/17 POSTANOWIENIE Dnia 06 września 2017 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący SSO Jerzy P. Naworski po rozpoznaniu w dniu 06 września 2017 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w Ł. przeciwko W. Z. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 12 czerwca 2017 r., sygn. akt V GC 361/15 postanawia oddalić zażalenie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy oddalił, zawarty w apelacji od swojego wyroku, wniosek powoda o zwolnienie go od kosztów sądowych, w tym od opłaty od apelacji stwierdzając, że wbrew dyspozycji art. 103 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 623 ze zm., dalej jako u.k.s.c.), powód nie wykazał braku dostatecznych środków na koszty sądowe. Sąd ten podkreślił, że powód prowadzi działalność gospodarczą, osiąga przychody i przeznacza je na inne cele. Zwrócił też uwagę na obowiązek liczenia się przez osobę prawną z koniecznością ponoszenia kosztów sądowych i gromadzenia na ten cel środków oraz na to, że obecnie powoda obciąża jedynie opłata od apelacji w wysokości 100,00 zł (w uzasadnieniu jest mowa o kosztach związanych z opinią biegłego) k. 252- 252, s.
2. W zażaleniu na to postanowienie powód zarzucił mu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez błędną ocenę materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przejęcia, że powód nie wykazał aktualnej, złej sytuacji finansowej, a co za tum idzie jest w stanie podnieść koszty sądowe, w tym opłatę od apelacji, i posiada środki na ich uiszczenie, pomimo że z dołączonych dokumentów wynika, że nie jest w stanie ich uiścić. Wskazując na ten zarzut skarżący wniósł o zmianę postanowienia i zwolnienie go od kosztów w całości, w tym od opłaty sądowej od apelacji oraz o dopuszczenie dołączonych do zażalenia dowodu z dalszych dokumentów obrazujących sytuacje finansową spółki (k. 256-259).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych oznacza w istocie rzeczy udzielenie przez Skarb Państwa swoistego kredytu, a zatem powinno mieć miejsce w wyjątkowych przypadkach, zwłaszcza gdy dotyczy przedsiębiorców mających status osoby prawnej. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Apelacyjny w Gdańsku w postanowieniu z dnia 9 lipca 1992 r. (sygn. akt ACz 393/92, niepublikowane), każdy przedsiębiorca w procedurze planowania wydatków związanych z prowadzoną działalnością winien zagwarantować sobie środki służące nie tylko czynnemu dochodzeniu roszczeń, ale również obronie przeciwko ewentualnym żądaniom do niego kierowanym.
Podobne stanowisko zaprezentował Sąd Apelacyjny w Szczecinie w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2009 r. (IACz 3/09, Lex nr 516573) uznając, że planowanie wydatków bez uwzględnienia środków na prowadzenie i obronę w procesie sądowym, jest naruszeniem równoważności w traktowaniu swoich powinności finansowych; strona, która realizuje swoje zobowiązania w ten sposób, że wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów sądowych – preferencyjnie traktując inne zobowiązania – nie może skutecznie zarzucać, że odmowa zwolnienia od kosztów narusza jej prawa do sądu.
Także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 18 lutego 2005 r. (V CZ 8/05, Lex 848176) stwierdził, że koszty dochodzenia przed sądem roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią dla strony koszty tej działalności, które musi ona uwzględniać w racjonalnym planowaniu wydatków. Nie ma przy tym uzasadnionych podstaw, by co do zasady uznać preferencję dla innych wydatków, w tym związanych z pokryciem bieżących kosztów jej funkcjonowania jako przedsiębiorcy w stosunku do należnych od niej kosztów sądowych.
W świetle przedstawionego orzecznictwa zarzut błędnych ustaleń jest chybiony. Rację ma Sąd pierwszej instancji akcentując fakt prowadzenia przez powoda działalności gospodarczej oraz przeznaczanie przez niego osiąganych przychodów na pokrycie związanych z tym wydatków. Skarżący w uzasadnieniu zażalenia wprost przyznał, że zaspokaja inne zobowiązania. Już tylko ten fakt jest wystarczający do uznania, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 103 u.k.s.c. Zgodzić trzeba się też z Sądem a quo, że obowiązek uiszczenia opłaty od apelacji z wysokości 100,00 zł przekracza możliwości finansowe powoda.
Odmiennego wniosku nie uzasadniają dołączone do wniosku i zażalenia dokumenty. Z tych względów zarzut błędnych ustaleń jest chybiony, a zażalenie jako bezzasadne należało oddalić (art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.). (...) (...) (...) (...) (...) T. (...)