Court dismissed claim for debt transfer where plaintiff failed to prove original debt existence or amount.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of a debt transferred from a bank to a closed investment fund. Although the defendant did not appear, the court held that the presumption of truth applies only to factual assertions, not legal conclusions regarding the debt's existence or value. Consequently, the plaintiff failed to prove the original debt or the validity of the transfer, leading to the dismissal of the action.
Legislator headnote
AI generatedArt. 339 § 2 k.p.c.; Art. 509 § 1, § 2 k.c.; Art. 510 § 1, Art. 511 k.c.; Art. 6 k.c.: The presumption of truth in default judgments applies only to factual assertions, not legal conclusions; a creditor transferring a claim cannot be in a better evidentiary position than the original debtor and must prove the debt's existence and amount.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 1362/16 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Leszek Bil Protokolant: p.o. sekr. sądowego Patrycja Zygmuntowicz po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2017 r. w Szczytnie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W. przeciwko C. B. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 1362/16
UZASADNIENIE
Powód(...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. wniósł o zasądzenie od pozwanego C. B. kwoty 1.030,88 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że pozwany w dniu 04 sierpnia 2005 r. zawarł z pierwotnym wierzycielem (...) Bank S.A. – umowę kredytu bankowego nr (...), a następnie nie wykonał zaciągniętego zobowiązania. Dalej powód podniósł, że zawarł w dniu 4.02.2016r. umowę cesji, na podstawie której nabył od (...) Bank S.A. wierzytelność wobec pozwanego w kwocie żądanej pozwem.
Na wymienioną wierzytelność składa się należność główna w wysokości 388,63 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 642,25 zł. Pozwany pomimo wezwania do zapłaty nie uiścił dochodzonej przez powoda kwoty. Na potwierdzenie zasadności i wysokości swojego roszczenia powód przedłożył umowę sprzedaży wierzytelności, kserokopie wezwania do zapłaty, oraz wyciąg z ksiąg funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej. Pozwany nie złożył odpowiedzi na pozew i nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę. Sąd ustalił, co następuje:
Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. w dniu 04 lutego 2016 r. zawarł z (...) Bank S.A. umowę sprzedaży pakietu wierzytelności wymienionych w załącznikach do umowy. Wśród przenoszonych wierzytelności wskazana została wierzytelność wobec pozwanego, na którą składał się kapitał w kwocie 388,63 zł, odsetki w kwocie 624,73 zł oraz koszty w wysokości 51,60 zł. (dowód: umowa przelewu wierzytelności, k. 8-12, wyciąg z elektronicznego załącznika do cesji, k.
13) W dniu 27 września 2016 r. powód sporządził wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, stwierdzający, że przysługuje mu wierzytelność wobec pozwanego, nabyta od (...) Banku S.A. z tytułu kredytu nr (...), w tym należność główna w kwocie 388,63 zł i odsetki w kwocie 642,25. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z dnia 15.12.2015 r., nr S/27/60/PST, k.7)
Sąd zważył, co następuje:
Sprawa toczyła się w postępowaniu uproszczonym. Stosownie do przepisu art. 339 § 1 i § 2 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Powództwo podlega oddaleniu, ponieważ zachodziła uzasadniona wątpliwość co do tego, że pierwotnemu wierzycielowi przysługiwała wierzytelność względem pozwanego a powód nie przedstawił dowodów w tym zakresie.
Gdyby nawet przyjąć, że pozwany zawarł z (...)Bankiem umowę oznaczoną nr (...), to brak jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia jaka była treść tej umowy, jakiej wysokości zobowiązanie zaciągnął pozwany, na jakich warunkach, w jakich terminach a także z jakim oprocentowaniem pozwany był zobowiązany spłacić kredyt. Sąd nie ma podstaw do zweryfikowania wysokości żądania zawartego w pozwie zarówno co do kwoty głównej jak i naliczonych odsetek. Stan faktyczny został ustalony na podstawie dokumentów przedłożonych przez stronę powodową.
Dokumentami tymi są umowa sprzedaży wierzytelności oraz wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego. Załączone do pozwu kserokopie zawiadomienia wystawionego jednostronnie przez powoda na nazwisko pozwanego (a przy tym bez dowodu wysłania ich pozwanemu) nie stanowią dokumentów i nie mają żadnej mocy dowodowej. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Po myśli art. 509 § 2 k.c. wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Jak stanowi art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Zgodnie zaś z treścią art. 511 k.c. jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien być również stwierdzony pismem.
Podkreślić należy, iż nabywca wierzytelności nie może być w korzystniejszej pod względem dowodowym sytuacji aniżeli jej zbywca, na którym bez wątpienia spoczywałby obowiązek udowodnienia istnienia wierzytelności dochodzonej na drodze sądowej w sposób przewidziany w kodeksie postępowania cywilnego. Przedłożony przez powoda wyciąg z ksiąg rachunkowych Funduszu nie dowodzi istnienia zobowiązania ani jego wysokości albowiem potwierdza on jedynie to, że doszło do zawarcia umowy cesji i zapisania określonej wierzytelności w księgach Funduszu.
Zważyć należy, że nieusprawiedliwione niestawiennictwo pozwanego na rozprawę (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) nie zwalnia Sądu od badania roszczenia powoda pod kątem jego zgodności z prawem. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 31 marca 1999 r. (sygn. akt I CKU 176/97, LEX nr 37430), zgodnie z którym przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest zawsze rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenia strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania.
W tych warunkach powód nie wykazał istnienia wierzytelności a tym samym i skutecznego jej nabycia w drodze cesji. Dlatego na podstawie art. 6 k.c. powództwo zostało oddalone. ZARZĄDZENIE 1.(...); 2. (...); 3. (...) S., dnia 6 lutego 2017 r.