Legislator Case Law & Legislation
IV P 106/16 AI generated

Court dismisses prison officer's administrative suit to revoke salary reduction decision, ruling it falls under labor law jurisdiction.

Case Number IV P 106/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's administrative lawsuit seeking to revoke a decision reducing his prison service allowance. The plaintiff argued the reduction lacked legal justification due to unchanged health conditions, while the defendant cited specific prison service regulations governing discretionary salary adjustments. The court ruled that such salary decisions fall under labor law jurisdiction rather than administrative law, thereby rejecting the administrative remedy sought by the plaintiff.

Legislator headnote

AI generated

Art. 220 ust. 1 ustawy o służbie więziennej; Art. 321 § 1 k.p.c.: Decisions regarding the reduction of supplementary allowances for prison service officers are subject to labor law jurisdiction and cannot be challenged via administrative proceedings before administrative courts.

Keywords

AI generated
prison service allowance labor law jurisdiction administrative dismissal salary reduction decision prison officer benefits

Cited Legislation

AI generated
Art. 220 ust. 1 ustawy o służbie więziennej
W pierwszej kolejności należy stwierdzić iż zgodnie z art. 220 ustawy o służbie więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art.
Art. 321 § 1 k.p.c.
Zgodnie z treścią przepisu art. 321 § 1 k.p.c. sąd jest związany żądaniem pozwu i nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem ani zasądzać ponad żądanie.
Art. 58 ust. 1 ustawy o służbie więziennej
Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o służbie więziennej, funkcjonariusze otrzymują do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym dodatki w tym dodatek służbowy.
§ 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.01.2011 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy służby więziennej
§ 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r.
art. 321 § 1 k.p.c
Zgodnie z treścią przepisu art. 321 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV P 106/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14/07/2017 r. Sąd Rejonowy w Człuchowie IV Wydział Pracy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Marek Osowicki Protokolant: sekretarz sądowy Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2017 r. w Człuchowie sprawy z powództwa D. D. przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w C. o uchylenie decyzji 1. Oddala powództwo.

2. Zasądza od powoda D. D. na rzecz pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w C. kwotę 120 zł tytułem kosztów procesu. Sygn. akt IV P 106/16

UZASADNIENIE

Powód M. D. wniósł przeciwko Skarbowi Państwa Zakładowi Karnemu w C. o uchylenie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego z dniem 1.10.2016 r. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że Dyrektor Zakładu Karnego w C. orzeczeniem w sprawie D/K-120/09/ (...) z 30.09.2016 r. obniżył mu dodatek służbowy z dniem 1.10.2016 r. „uwzględniając ograniczenia zdrowotne medycyny pracy w związku z wystąpieniem istotnej zmiany warunków służby skutkujących zmniejszeniem dyspozycyjności”. Orzeczenie pozwanego jest dla niego niezrozumiałe z powodu braku uzasadnienia prawnego co należy zrozumieć poprzez zmniejszenie dyspozycyjności powoda.

Sytuacja zdrowotna i zawodowa powoda nie zmieniła się od wielu lat, stąd dziwnym wydaje się podjęcie takiej decyzji w obecnym stanie faktycznym. Pełnomocnik pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w C. w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu odpowiedzi na pozew strona pozwana podniosła, iż obniżenie powodowi dodatku służbowego nastąpiło w drodze pisemnego rozstrzygnięcia służbowego, które nie miało formy decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy o służbie więziennej, funkcjonariusze otrzymują do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym dodatki w tym dodatek służbowy.

Warunki i tryb przyznawania i obniżania dodatków określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13.01.2011 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy służby więziennej. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia z 13.01.2011 r. dodatek służbowy można obniżyć w razie zmiany lub ustania przesłanek. Dodatek służbowy ma uznaniowy charakter zarówno co do samego przyznania jak i jego wysokości. Przyznanie dodatku służbowego należy do kompetencji dyrektora jednostki organizacyjnej, w której funkcjonariusz pełni służbę.

Przyczyną obniżenia powodowi dodatku służbowego z kwoty 500 zł do kwoty 400 zł miesięcznie było wystąpienie istotnej zmiany warunków służby skutkującej zmniejszeniem dyspozycyjności powoda. Związane było to bezpośrednio z ograniczeniami zdrowotnymi wynikającymi z zaświadczenia lekarza medycyny pracy. Powodowi zalecono bowiem pracę dzienną oraz zawarto przeciwskazania do służby z bronią palną. Sąd ustalił co następuje: Powód D. D. jest funkcjonariuszem służby więziennej w Zakładzie Karnym w C. zatrudnionym ostatnio na stanowisku starszego oddziałowego działu ochrony. (bezsporne).

Rozkazem personalnym nr 75 z 29.10.2014 r. ustalono powodowi uposażenie, w tym dodatek służbowy w kwocie 500 zł . (dowód: akta osobowe powoda cz. B k.197). Powód przedłożył pozwanemu zaświadczenie lekarskie SP ZOZ w C. (...) z 23.06.2015 r. o wskazanej pracy w stałych godzinach w ciągu dnia i przeciwskazaniu do pracy w nocy i z bronią palną. (dowód: akta osobowe powoda cz. A, zaświadczenie lekarskie k.62). Zakład Opieki Zdrowotnej (...) SW w Koszalinie Poradnia Medycyny Pracy w zaświadczeniu z 17.09.2015 r. wskazała powodowi pracę dzienną i przeciwskazanie strzelania z broni palnej. (dowód: akta osobowe powoda cz.

A, zaświadczenie lekarskie k.63). Zakład Karny w C. pismem z 23.06.2016 r. obniżył powodowi dodatek służbowy do kwoty 400 zł na okres od 1.07.2016 r. do 30.09.2016 r. (dowód: akta osobowe powoda cz. B k. 216). Zakład Karny w C. pismem z 23.06.2016 r. na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z 9.04.2010 r. o służbie więziennej oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 13.01.2011 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia funkcjonariuszy służby więziennej, obniżył powodowi dodatek służbowy do kwoty 400 zł uwzględniając ograniczenia zdrowotne medycyny pracy w związku z wystąpieniem istotnej zmiany warunków służby skutkującym zmniejszeniem dyspozycyjności. (dowód: akta osobowe powoda cz.

B k. 219). Przeciwskazania do pracy w nocy i z bronią palną powodują ograniczenia w wyznaczaniu funkcjonariusza do służby konwojowej, czy na posterunku uzbrojonym lub do służby w porze nocnej. (dowód: zeznania świadka M. M. k.65 od 00:33:38 do 00:21:02).

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy stwierdzić iż zgodnie z art. 220 ustawy o służbie więziennej spory o roszczenia ze stosunku służbowego funkcjonariuszy w sprawach niewymienionych w art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 rozpatruje sąd właściwy w sprawach z zakresu prawa pracy. W powołanych wyżej przepisach art. 218 ust. 1 i art. 219 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r., nie wymieniono spraw związanych z uchyleniem decyzji o obniżeniu dodatku służbowego. Zatem jest dopuszczalna w niniejszej sprawie droga sądowa i właściwy do jej rozpoznania jest sąd pracy.

W obecnym stanie prawnym w sprawach uposażeń funkcjonariuszy służby więziennej nie przewiduje kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z treścią przepisu art. 321 § 1 k.p.c. sąd jest związany żądaniem pozwu i nie może wyrokować co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem ani zasądzać ponad żądanie. Przepis art. 58 ust. 1 ustawy o służbie więziennej stanowi, iż funkcjonariusze otrzymują do uposażenia zasadniczego o charakterze stałym dodatki tj. dodatek za wysługę lat, dodatek za stopień i dodatek służbowy.

Warunki i tryb przyznawania i obniżania dodatków określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 13.01.2011 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy służby więziennej. Stosownie do § 5 ust. 1 rozporządzenia z 13.01.2011 r. dodatek służbowy można obniżyć w razie zmiany lub ustania przesłanek, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1 i 2. Sąd podziela pogląd Sądu Najwyższego, iż dodatek służbowy ma charakter świadczenia uzupełniającego uposażenie zasadnicze i nie stanowi jego części a więc nie wchodzi w zakres znaczeniowy uposażenia zasadniczego.

Są to bowiem zupełnie odrębne składniki uposażenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego Izby Pracy i (...) z 5.11.2015 r., III PK 22/15). W niniejszej sprawie powód wniósł o uchylenie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego z dniem 1.10.2016 r. i powództwo w takim kształcie w całości podtrzymała profesjonalna pełnomocnik powoda. W ocenie sądu w świetle obowiązującego od 13.08.2010 r. przepisu art. 220 ustawy o służbie więziennej obniżenie dodatku służbowego nie ma charakteru decyzji zaskarżalnej w trybie administracyjnym przed sądami administracyjnymi a funkcjonariuszowi służby więziennej nie przysługuje roszczenie do sądu pracy o uchylenie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego.

Sąd pracy może oceniać zasadność powództwa z zakresu prawa pracy, jednak nie może uchylać decyzji pracodawcy, poza przypadkami przewidzianymi wprost w przepisach prawa pracy. Przepisy ustawy o służbie więziennej i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie dodatków nie przewidują możliwości uchylania „decyzji płacowych pracodawcy”. Sąd pracy może tylko oceniać zasadność powództwa o zasadzenie konkretnych składników wynagrodzenia lub dodatków za oznaczony okres. Mając na uwadze powyższe sąd oddalił powództwo o uchylenie decyzji o obniżeniu dodatku służbowego.

O kosztach procesu sąd orzekł stosownie do treści 98 k.p.c. i § 9 ust. 1 pkt. 3 w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804), zasadzając od powoda na rzecz pozwanego kwotę 120 zł tytułem kosztów procesu.