Court dismissed appeal for non-payment of fees, ruling service by notice valid without proof of receipt. The defendant failed to prove non-receipt of the fee notice. The court upheld the dismissal of the appeal as unpayed.
Legislator summary
AI generatedThe District Court dismissed the defendant's appeal for non-payment of court fees, ruling it inadmissible due to lack of payment. The defendant argued that the fee notice was not properly served, claiming no one was available to receive it at the listed address. The appellate court rejected this claim, finding the defendant failed to provide evidence disproving the presumption of valid service by notice.
Legislator headnote
AI generatedArt. 370 k.p.c. s. 1; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 139 § 1 k.p.c.: An appeal filed after the deadline or unpaid is rejected; service by notice is valid if the address is correct and the notice is affixed, creating a legal fiction of receipt unless the recipient proves non-receipt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Gz 218/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie, Wydział VIII Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Woźniak Sędziowie: SO Agnieszka Górska SR del. Rafał Lila (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2017 r. w Szczecinie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanej na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin – Centrum w Szczecin z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie XI GC 1154/15 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 6 czerwca 2016 r. o odrzuceniu apelacji postanawia: oddalić zażalenie. SSO Agnieszka Górska SSO Agnieszka Woźniak SSR del. Rafał Lila
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 r., wydanym w sprawie XI GC 1154/15, Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie odrzucił zażalenie pozwanej na postanowienie tego Sądu wydane 6 czerwca 2016 r. o odrzuceniu apelacji. W uzasadnieniu wskazał, że pozwana wniosła apelację od wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r. Przewodniczący w Sądzie Rejonowym wezwał pozwaną do uiszczenia opłaty od apelacji, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia. W tym czasie pozwana złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w postaci opłaty od apelacji, który został oddalony postanowieniem z dnia 25 marca 2016 r., które uprawomocniło się z dniem 12 kwietnia 2016 r.
Pozwana złożyła ponowny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy odrzucił wniosek pozwanej o zwolnienie od kosztów sądowych oraz odrzucił apelację pozwanej jako nieopłaconą. Pozwana wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji. Zarządzeniem z dnia 8 lipca 2016 r. pozwana została wezwana do uiszczenia opłaty od zażalenia w kwocie 548 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Zarządzenie zostało jej doręczone w dniu 3 sierpnia 2016 r. Pozwana nie wykonała powyższego zarządzenia we wskazanym terminie dlatego też na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie zażalenie odrzucił.
Pozwana złożyła zażalenie na ww. postanowienie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. poprzez dowolne przyjęcie, że pozwana nie wykonała zobowiązania do uiszczenia opłaty od zażalenia we wskazanym terminie oraz że zarządzenie zostało doręczone pozwanej w dniu 3 sierpnia 2016 r. Mając to na uwadze pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 370 k.p.c. s ąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Przepis ten znajduje zastosowanie, na podstawie art. 397 § 2 k.p.c., także do zażaleń. Stanowi on podstawę do odrzucenia środka zaskarżenia jeszcze przez Sąd pierwszej instancji w postępowaniu międzyinstancyjnym, jeżeli nie zostanie on opłacony.
Z treści złożonego zażalenia wywieźć należy, że pozwana zarzuca brak podstaw do odrzucenia zażalenia z uwagi na nieprawidłowe przyjęcie, że zarządzenie zobowiązujące pozwaną do uiszczenia opłaty od zażalenia zostało pozwanej doręczone w dniu 3 sierpnia 2016 roku. Zdaniem pozwanej takie błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji skutkowało odrzuceniem zażalenia - po upływie wskazanego terminu - jako nieopłaconego. W stosunku do doręczenia zobowiązania zastosowany został tryb doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 139 § 1 k.p.c. W myśl tego przepisu w razie niemożności doręczenia w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego należy złożyć w placówce pocztowej tego operatora, a doręczane w inny sposób - w urzędzie właściwej gminy, umieszczając zawiadomienie o tym w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej ze wskazaniem gdzie i kiedy pismo pozostawiono, oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia zawiadomienia (pierwsze awizo).
Jeżeli adresat nie odbierze pisma w ciągu 7 dni, to po upływie tego terminu następuje powtórna próba zawiadomienia, a w przypadku dalszego braku odbioru przesyłki uznaje się ją za doręczoną z upływem 7 dnia od daty drugiego „awizowania”. Pod względem podmiotowym doręczenie przez złożenie może mieć zastosowanie w stosunku do każdego adresata, w tym także wówczas gdy adresat jest osobą prawną jak w niniejszej sprawie. Pod względem przedmiotowym doręczenie przez złożenie pisma dopuszczalne jest w odniesieniu do każdego pisma sądowego i procesowego.
Podstawowym warunkiem zastosowania art. 139 § 1 k.p.c. jest to, aby adres adresata na przesyłce, czyli adres, pod którym dokonuje się próby doręczenia, był prawidłowy, tj. aby był to – w wypadku osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych – rzeczywisty adres, pod którym znajduje się odpowiedni lokal lub biuro tych podmiotów. Kolejnym koniecznym elementem składowym doręczenia dokonywanego zgodnie z art. 139 § 1 k.p.c. jest umieszczenie stosownego zawiadomienia. Datą doręczenia w tym trybie jest dzień, w którym upłynął termin do odbioru złożonego na poczcie lub innej placówce doręczającego pisma.
Ustalony w powyższy sposób termin jest postacią fikcji prawnej doręczenia pociąga jednak za sobą wszelkie skutki doręczenia ( zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I CZ 6/15, LEX nr 1663820). Domniemanie, zgodnie z którym korespondencja sądowa dotarła do adresata, może być obalone. Strona powinna przedstawić jednak takie środki dowodowe, które stwarzałyby pewność, bądź choćby wysokie prawdopodobieństwo, że nie powzięła ona żadnej wiadomości o miejscu złożenia przesyłki, przez co jej nie odebrała.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że przesyłka sądowa, została skierowana na adres pozwanej, na który wcześniej w toku postępowania dokonywano skutecznych doręczeń, jednak tym razem pod tym adresem doręczyciel nie zastał osoby upoważnionej do odbioru korespondencji. Wobec niemożności doręczenia przesyłki sądowej dokonał jej zwrotu do nadawcy z adnotacją „zwrot nie podjęto w terminie”. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie pozwana nie zaprezentowała żadnych twierdzeń podważających prawidłowość doręczenia per aviso, ani też nie zaoferowała jakichkolwiek środków dowodowych, z których wynikałaby niemożność odebrania przez nią przesyłki zawierającej zobowiązanie do opłaty.
Nie wskazała też, aby korespondencja kierowana była na niewłaściwy adres, co uzasadniałoby brak możliwości zapoznania się przez nią z jej treścią przed upływem terminu na podjęcie przesyłki. Tym samym nie obaliła (a nawet nie podjęła takiej próby) domniemania skutecznego doręczenia. W świetle powyższego, mając na uwadze nadto fakt, że pozwana nie przedstawiła dotychczas dowodu, który świadczyłby o tym, że uiściła w zakreślonym terminie opłatę sądową od zażalenia, rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego odrzucające ten środek zaskarżenia, jako nieopłacony, należało uznać za prawidłowe.
W związku z powyższym, na podstawie art. 385 w zw. z art. 397 § 2 zdanie pierwsze k.p.c., orzeczono jak w sentencji. SSO Agnieszka Górska SSO Agnieszka Woźniak SSR del. Rafał Lila (...) ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) - (...) - (...) 3. (...)