Appeal against bankruptcy court jurisdiction decision dismissed as appeal against transfer order is inadmissible.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's decision to transfer a bankruptcy case due to lack of local jurisdiction. The appellant argued that the court failed to properly verify the debtor's residence and violated procedural rules regarding jurisdiction and evidence. The court held that the transfer order is a procedural step not subject to appeal, as the specific bankruptcy law provisions govern jurisdiction exclusively.
Legislator headnote
AI generatedArt. 18-19 ust. 1-3 Prawa upadłościowego i naprawczego; Art. 397 par. 2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c.: An appeal against a court order transferring a bankruptcy case to another court is inadmissible because the transfer order itself is not a final decision on jurisdiction, which is exclusively determined by the specific bankruptcy law provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 59/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 marca 2016 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Andrzej Borucki Sędziowie: SO Barbara Frankowska SO Beata Hass-Kloc (spr.) Protokolant: st. sekr. sądowy Joanna Kościak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy upadłościowej z wniosku: A. K. o ogłoszenie upadłości na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu V Wydziału Gospodarczego, Sekcji Upadłościowej z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V 1 GU 51/15 w przedmiocie niewłaściwości Sądu Rejonowego w Tarnobrzegu postanawia: odrzucić zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt V 1 GU 51/15 Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu V Wydział Gospodarczy , Sekcja Upadłościowa stwierdził swoją niewłaściwość miejscową i sprawę przekazał do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla miasta stołecznego Warszawy w W. . W pisemnych motywach podał ,że wnioskodawca wskazał w wniosku swe miejsce zamieszkania jako S. przy ul. (...) oraz , że brak jest jakiegokolwiek majątku po jego stronie. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy naprowadził, mając na uwadze treść art. 19 prawa upadłościowego i naprawczego ,że analiza dokumentów załączonych do wniosku nie pozwala przyjąć, w/w miejsce to miejsce jego zamieszkania.
Zdaniem Sądu Rejonowego podany w wniosku adres pokrywa się z adresem pełnomocnika wnioskodawcy . W ocenie Sądu I instancji dowody przedstawione przez wnioskodawcę wskazują ,że miejscem zamieszkania wnioskodawcy jest W.. W tych okolicznościach Sąd Rejonowy na zasadzie art. 35 w zw. z art. 19 ust.3 prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu obowiązującym do dnia 1.01.2016r oraz art. 200 kpc orzekł jak w sentencji postanowienia. Powyższe orzeczenie zaskarżył w całości wnioskodawca wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił mu obrazę przepisów prawa procesowego tj.: - art. 130 kpc poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji nie wezwanie wnioskodawcy o uzupełnienie braku formalnego wniosku polegającego na nieprzytoczeniu w treści wniosku okoliczności uzasadniających właściwość sądu, do którego został złożony wniosek; - obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 328 § 2 kpc w zw. z art. 361 kpc poprzez brak należytego i wyczerpującego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej orzeczenia; - naruszenie art. 200 par 1 kpc poprzez przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego w W. , pomimo ,że miejsce zamieszkania wnioskodawcy powyższego nie uzasadnia.
W pisemnych motywach złożonego środka zaskarżenia wyjaśnił ,że zbieżność adresów i jego pełnomocnika nie może uzasadniać niniejszego.
Sąd Okręgowy mając na uwadze powyższe zważył co następuje:
Na wstępie należy podnieść ,że postępowanie upadłościowe składa się z dwóch zasadniczych etapów : postępowania o ogłoszenie upadłości i właściwego postępowania upadłościowego ( podobnie SN w postanowieniu z dnia 11.03.1998r, III CKN 410/97 i z dnia 19.01.2006r, II CNP 38/05). O właściwości miejscowej sądu w pierwszej części tj. niniejszego postępowania rozstrzygają art. 18-19 ust 1-3 prawa upadłościowego i naprawczego. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu Postępowania Cywilnego o właściwości miejscowej sądu.
Należy zaznaczyć ,że jest właściwość wyłączna. Sąd Okręgowy w niniejszym składzie aprobuje pogląd ,że na postanowienie o przekazaniu sprawy do sądu właściwego na tym etapie postępowania nie służy zażalenie ( podobnie : P .Zimmerman , Komentarz : Prawo upadłościowe, Prawo restrukturyzacyjne, Wyd. C. H. Beck, rok. 2016r oraz j. w. Komentarz : Prawo Upadłościowe i Naprawcze do art. 19, Wyd. C.H. Beck, rok 2014). W związku z powyższym na podstawie art. 397 par 2 kpc w zw. z art. 370 kpc należało orzec jak w sentencji orzeczenia.