Legislator Case Law & Legislation
II Cz 910/13 AI generated

Appeal dismissed as inadmissible because the lower court's order on legal aid and costs was not appealable under the Civil Procedure Code.

Case Number II Cz 910/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court in Kalisz dismissed the appellant's appeal regarding two lower court decisions: one refusing legal aid and another rejecting a request for cost waiver. The appellant argued these decisions were erroneous, but the appellate court found the appeals procedurally inadmissible. The court ruled that the legal aid order was effectively a second-instance decision and the cost waiver order fell outside the specific list of appealable rulings in the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 370 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 398 § 23 k.p.c.; Art. 394 § 1 k.p.c.: Appeals against orders refusing legal aid or concerning cost waivers are inadmissible as they do not constitute appealable rulings under the Civil Procedure Code.

Keywords

AI generated
legal aid appointment cost waiver order admissibility of appeal second instance decision Civil Procedure Code procedural inadmissibility appealable rulings

Cited Legislation

AI generated
Art. 370 k.p.c.
W myśl art. 370 k.p.c. i 373 k.p.c.
Art. 373 k.p.c.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie, jeżeli ulegało ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji, m.in.
Art. 398 § 23 k.p.c.
Zgodnie z art. 398 23 k.p.c.
Art. 394 § 1 k.p.c.
Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, z art. 394 § 1 k.p.c. wynika, że do sądu drugiej instancji przysługuje zażalenie jedynie na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie oraz wymienione enumeratywnie w 394 § 1 pkt 1 – 12 k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
art. 370 k.p.c
na przedmiotowe zarządzenie – na podstawie art. 370 k.p.c.
art. 397 § 2 k.p.c
art. 394 § 1 k.p.c
Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, z art. 394 § 1 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Cz 910/13 POSTANOWIENIE K., dnia 10 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko R. P. o zapłatę w przedmiocie zażaleń pozwanego R. P. na postanowienia Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I C 894/12 postanawia:

1. odrzucić zażalenie na postanowienie w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego;

2. oddalić zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia zażalenia na zarządzenie referendarza sądowego. Sygn. akt II Cz 910/13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. oddalające wniosek pozwanego R. P. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 13 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim odrzucił zażalenie pozwanego R. P. na zarządzenie referendarza Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu wniosku pozwanego R. P. o zwolnienie od kosztów sądowych. Zażalenia na powyższe orzeczenia wniósł pozwany R. P. zaskarżając je w całości jako niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. w przedmiocie oddalenia wniosku pozwanego R. P. o ustanowienie pełnomocnika z urzędu podlega odrzuceniu. W myśl art. 370 k.p.c. i 373 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca zażalenie, jeżeli ulegało ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji, m.in. z powodu jego niedopuszczalności. Zgodnie z art. 398 23 k.p.c. sąd rozpoznający skargę na postanowienie referendarza w przedmiocie odmowy ustanowienia adwokata lub radcy prawnego orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Oznacza to, że postanowienie sądu w tym przedmiocie nie podlega zaskarżeniu, gdyż ma charakter orzeczenia drugoinstancyjnego. Z uwagi na powyższe zażalenie pozwanego R. P. podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, o czym - na podstawie powołanych przepisów - Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Zażalenie na postanowieniem Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 13 września 2013 r. odrzucające zażalenie pozwanego R. P. na zarządzenie referendarza Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 sierpnia 2013 r. w przedmiocie zwrotu wniosku pozwanego R.

P. o zwolnienie od kosztów sądowych nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, z art. 394 § 1 k.p.c. wynika, że do sądu drugiej instancji przysługuje zażalenie jedynie na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie oraz wymienione enumeratywnie w 394 § 1 pkt 1 – 12 k.p.c. Rację ma Sąd Rejonowy, że zarządzenie o zwrocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych nie należy do żadnej z tych kategorii, jak również jego zaskarżalność nie jest przewidziana przez jakikolwiek przepis szczególny.

W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy trafnie uznał, że przedmiotowe zarządzenie nie podlega zaskarżeniu, a zatem zażalenie pozwanego R. P. na przedmiotowe zarządzenie – na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. - należało odrzucić jako niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.