Court grants pension to woman after finding 15 qualifying years despite one disputed period.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the applicant's pension claim, awarding her the right to an annuity starting February 16, 2017. Although the Social Insurance Institution initially denied the claim due to insufficient contribution periods and formal defects in specific employment certificates, the court found that the applicant had met the 15-year requirement. The court ruled that the disputed hospital employment period was validly documented despite the employer's termination due to absence, while rejecting a separate certificate for lack of official formality.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Although a private employment certificate lacks official status, the court may consider it if it sufficiently proves the existence of a work period, provided the applicant meets the statutory contribution requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III U 162/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 lipca 2017r. Sąd Okręgowy w Suwałkach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Danuta Poniatowska Protokolant: st. sekr. sądowy Beata Dzienis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2017r. w S. sprawy E. A. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o emeryturę w związku z odwołaniem E. A. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 23 marca 2017 r. znak (...) 1. zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje E. A. prawo do emerytury od 16 lutego 2017r.;
2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. na rzecz Kancelarii Radcy Prawnego A. Ł. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o należny od tego podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną wnioskodawczyni E. A. z urzędu. Sygn. akt III U 162/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23.03.2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O., powołując się na przepisy ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 887 ze zm.) odmówił E. A. prawa do emerytury, ponieważ nie wykazała 15 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Do stażu ubezpieczeniowego organ rentowy nie uwzględnił okresu od 25.09.1974r. do dnia 22.10.1974r. dot. zatrudnienia w (...) (...) w S., ponieważ dokument za ten okres nie spełnia wymogów formalnych. Odmówił również zaliczenia okresu pracy w Wojewódzkim Szpitalu (...) w S. od dnia 10.11.1983r. do dnia 11.02.1984r., ponieważ w świadectwie pracy została zawarta informacja, że stosunek pracy został rozwiązany bez wypowiedzenia z powodu usprawiedliwionej nieobecności w pracy trwającej dłużej niż jeden miesiąc i brak było możliwości dokładnego ustalenia tej nieobecności.
W odwołaniu od tej decyzji E. A. domagała się ponownego rozważania materiału dowodowego, zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania prawa do emerytury. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie i podtrzymał podstawy skarżonej decyzji. Sąd ustalił, co następuje: E. A. (ur. (...)) w dniu 16.02.2017r. wystąpiła z wnioskiem o emeryturę. Organ rentowy uwzględnił 14 lat 8 miesięcy i 29 dni okresów składkowych i nieskładkowych. W okresie od 10.11.1983r. do dnia 11.02.1984r. odwołująca była zatrudniona stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w Wojewódzkim Szpitalu (...) w S. na stanowisku sanitariuszki.
Z akt osobowych wynika, że odwołująca zawarła z (...) w S. umowę o pracę na czas próbny od 10.11.1983r. do dnia 23.11.1983r., a następnie umowę o pracę na czas określony od 24.11.1983r. do dnia 09.11.1984r. Od dnia 08.01.1984r. odwołująca nie stawiała się w pracy. Przyczyna jej nieobecności nie była znana pracodawcy. W dniu 10.02.1984r. pracodawca uzyskał informację, iż od dnia 11.01.1984r. odwołująca przebywała w Areszcie Śledczym i w dniu 16.02.1984r. rozwiązał z nią umowę o pracę z dniem 11.02.1984r. Jako przyczynę podał usprawiedliwioną nieobecność trwającą dłużej niż jeden miesiąc tj. art. 53 §1 pkt 2 kp.
Okres zatrudnienia w (...) w S. od dnia 10.11.1983r. do dnia 11.02.1984r. został w całości uwzględniony do stażu ubezpieczeniowego. Drugi sporny okres dotyczył zatrudnienia odwołującej w (...) (...) w S. od dnia 25.09.1974r. do dnia 22.10.1974r. Za ten okres odwołująca nie złożyła formalnego świadectwa pracy, które bezspornie potwierdzałoby okres pracy. Jedynym dowodem było odręcznie sporządzane oświadczenia zatytułowane „świadectwo pracy” z dnia 11.11.1974r., które nie zostało opatrzone pieczątkami imiennymi i podpisami osób upoważnionych w imieniu zakładu pracy do potwierdzania faktu zatrudnienia.
Z tego względu okres ten nie został uwzględniony do ogólnego stażu pracy.
Sąd zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz.887 ze zm.) kobietom urodzonym przed dniem 01.01.1949r. przysługuje emerytura, jeżeli spełnią łącznie następujące warunki:
1) osiągną wiek emerytalny wynoszący co najmniej 60 lat 2) mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat, z zastrzeżeniem art. 27a. Wnioskodawczyni ukończyła wiek 60 lat, jednak jej staż ubezpieczeniowy był niższy niż wymagane 20 lat. Dlatego jej wniosek należało rozpoznać w oparciu o art. 28, zgodnie z którym ubezpieczonym urodzonym przed dniem 01.01.1949r., którzy nie osiągnęli okresu składkowego i nieskładkowego, o którym mowa w art. 27 ust. 1 pkt 2, przysługuje emerytura, jeżeli spełnili łącznie następujące warunki:
1) osiągnęli wiek emerytalny, o którym mowa w art. 27 ust. 2 i 3;
2) mają okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 15 lat dla kobiet i co najmniej 20 lat dla mężczyzn. Uwzględnione przez organ rentowy 14 lat 8 miesięcy i 29 dni okresów składkowych i nieskładkowych nie budziło zastrzeżeń Sądu. Na podstawie uzyskanych akt osobowych było możliwe uwzględnienie również okresu pracy w (...) w S. od dnia 10.11.1983r. do dnia 11.02.1984r. Dokumentacja pracownicza znajdująca się w aktach osobowych pozwoliła na prześledzenie etapu rekrutacji wnioskodawczyni, potwierdziła datę ponownego zatrudnienia jej w tym szpitalu.
Udało się również ustalić przyczynę nieobecności odwołującej, która w efekcie skutkowała rozwiązaniem umowy o pracę przez pracodawcę. Odwołująca od dnia 11.01.1984r. przebywała w Areszcie Śledczym, o czym zakład pracy powziął informację kilka tygodni później. Ostatecznie w oparciu o art. 53 §1 pkt 2 kp pracodawca rozwiązał umowę o prace z dniem 11.02.1984r. W tych okolicznościach nie ma podstaw do pomijania tego okresu przy obliczaniu stażu ubezpieczeniowego odwołującej. Pracodawca zgodnie z przepisami prawa pracy rozwiązał z odwołującą terminową umowę o pracę bez wypowiedzenia.
Taką możliwość dawał mu przepis art. 53 §1 pkt 2 kp, zgodnie z treścią którego pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia w razie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 (choroba), trwającej dłużej niż 1 miesiąc. W tych okolicznościach powyższy okres udokumentowanym świadectwem pracy uwzględniono w całości do stażu ubezpieczeniowego. Drugi wnioskowany okres dot. zatrudnienia odwołującej w (...) (...) w S. od dnia 25.09.1974r. do dnia 22.10.1974r. nie został przez Sąd zaliczony do stażu pracy.
W tym zakresie należało podzielić argumentację organu rentowego. Odręcznie sporządzone „świadectwo pracy”, bez danych osobowych i pieczęci imiennych osób upoważnionych do działania w imieniu pracodawcy, nie dawało podstaw do uwzględnienia tego dowodu za miarodajny. Świadectwo pracy nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 kpc, gdyż podmiot wydający to świadectwo nie jest organem państwowym ani organem wykonującym zadania z zakresu administracji państwowej. Tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone.
Natomiast świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny. Przedłożone przez odwołująca „świadectwo pracy” zawierało liczne braki formalne w tym również brak danych dotyczących wymiaru i czasu pracy. Pomimo nieuwzględnienia drugiego spornego okresu, odwołująca wykazała 15 lat okresów składkowych i nieskładkowych, tym samym spełniła wszystkie warunki do uzyskania emerytury w oparciu o powyższe regulacje. W związku z powyższym, na podstawie art. 477 14 §2 kpc orzeczono, jak w punkcie 1. Wysokość wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi odwołującej ustanowionemu z urzędu, powiększonego o stawkę podatku od towarów i usług, ustalono w oparciu o §15 pkt 2 i §4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03.10.2016r. sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.
U. z 2016r. poz. 1715). mt