Legislator Case Law & Legislation
I ACz 811/17 AI generated

Appeal dismissed; defendant's request to declare default judgment final via Art. 364 k.p.c. is inadmissible.

Case Number I ACz 811/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against the lower court's order declaring a default judgment final. The defendant argued the judgment was invalid due to improper service and lack of objection, but the court held that such a request under Article 364 of the Civil Procedure Code is procedurally inadmissible. The court reasoned that the defendant already had the opportunity to file an objection within the statutory period, and using a declaration of finality request to re-examine the validity of a final judgment would circumvent established appeal procedures.

Legislator headnote

AI generated

Art. 364 § 1 k.p.c.; Art. 370 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: A request to declare a final judgment final under Art. 364 § 1 k.p.c. is inadmissible if the party could have filed an objection within the statutory period, as it serves no legitimate interest and circumvents appeal rules.

Keywords

AI generated
Civil Procedure Code default judgment declaration of finality inadmissible appeal service of process statutory objection procedural bar

Cited Legislation

AI generated
Art. 364 § 1 k.p.c.
nie została rozstrzygnięta w trybie art. 364 § 1 k.p.c., zaś w przypadku rozpoznania tego wniosku niezgodnie z interesem pozwanego miała otworzyć się droga do kontroli instancyjnej.
Art. 363 § 1 k.p.c.
z art. 363 § 1 k.p.c. poprzez stwierdzenie zaskarżonym postanowieniem prawomocności wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn.
Art. 344 § 1 k.p.c.
sprzeciwu od wyroku zaocznego przewidzianego w art. 344 § 1 k.p.c.; – art.
Art. 343 k.p.c.
344 § 1 k.p.c.; – art. 343 w zw.
Art. 133 § 1 k.p.c.
z art. 133 § 1 oraz art.
Art. 135 § 1 k.p.c.
133 § 1 oraz art. 135 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że wyrok zaoczny Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn.
Art. 139 § 1 k.p.c.
– art. 139 § 1 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że wobec pozwanego doszło do skutecznego doręczenia zastępczego wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn.
Art. 370 k.p.c.
Zażalenie pozwanego zwrócone przeciwko temu rozstrzygnięciu należało zatem odrzucić jako z innych przyczyn niedopuszczalne, na podstawie art. 370 k.p.c. w zw.
Art. 373 k.p.c.
z art. 373 k.p.c. i w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I A Cz 811/17 POSTANOWIENIE Dnia 6 lipca 2017 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Małgorzata Kaźmierczak Sędziowie: SA Małgorzata Gulczyńska, SA Jan Futro (spr.) po rozpoznaniu dnia 6 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w R. osiedle (...) (...) przeciwko L. D. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt XII C 1308/11 odrzuca zażalenie. Jan Futro Małgorzata Kaźmierczak Małgorzata Gulczyńska

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w Poznaniu - na skutek wniosku pozwanego - stwierdził prawomocność zapadłego w sprawie wyroku zaocznego z dnia 15 marca 2012 r. W uzasadnieniu wskazał, że wyrok ten nie został zaskarżony przez powódkę, a prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 27 września 2012 r., po oddaleniu wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od powyższego wyroku, sprzeciw pozwanego od tego wyroku został odrzucony. W zażaleniu na to postanowienie pozwany zaskarżył je w całości, zarzucając naruszenie:

– art. 364 § 1 w zw. z art. 363 § 1 k.p.c. poprzez stwierdzenie zaskarżonym postanowieniem prawomocności wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn. akt XII C 1308/11, w sytuacji gdy orzeczenie to nigdy nie zostało prawidłowo doręczone pozwanemu, a zatem przysługuje mu prawo wniesienia „innego środka zaskarżenia”, tj. sprzeciwu od wyroku zaocznego przewidzianego w art. 344 § 1 k.p.c.; – art. 343 w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 135 § 1 k.p.c. poprzez uznanie, że wyrok zaoczny Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn. akt XII C 1308/11, został prawidłowo doręczony pozwanemu i wobec braku wniesienia sprzeciwu w terminie wynikającym z art. 344 § 1 k.p.c. stał się prawomocny;

– art. 139 § 1 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że wobec pozwanego doszło do skutecznego doręczenia zastępczego wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn. akt XII C 1308/11. W konsekwencji pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku pozwanego o stwierdzenie prawomocności wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn. akt XII C 1308/11, a nadto zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

S ą d Apelacyjny zwa ż y ł , co nast ę puje. Przesłanką dopuszczalności środka zaskarżenia jest pokrzywdzenie orzeczeniem ( gravamen - por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2014 r., III CZP 88/13, OSNC z 2014 r. Nr 11, poz. 108). Jeżeli kwestionowane orzeczenie nie rozstrzyga niekorzystnie o żądaniu strony, zażalenie skierowane przeciwko takiemu rozstrzygnięciu jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu. W zażaleniu pozwany domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego poprzez oddalenie jego własnego wniosku z 27 kwietnia 2017 r. o stwierdzenie prawomocności wyroku zaocznego z 15 marca 2012 r., podnosząc w uzasadnieniu, że wniosek ten był o tyle zasadny, iż dotychczas kwestia prawomocności orzeczenia z 15 marca 2012 r. nie została rozstrzygnięta w trybie art. 364 § 1 k.p.c., zaś w przypadku rozpoznania tego wniosku niezgodnie z interesem pozwanego miała otworzyć się droga do kontroli instancyjnej.

Jednakże, w niniejszym postępowaniu zażaleniowym naruszenie interesu pozwanego zaskarżonym postanowieniem Sądu Okręgowego nie może być rozpatrywane jako wydanie postanowienia stwierdzającego prawomocność wyroku zaocznego, co jest niekorzystne dla pozwanego, a jedynie jako wydanie rozstrzygnięcia zgodnego bądź niezgodnego z rozpoznawanym przez ten Sąd wnioskiem pozwanego z 27 kwietnia 2017 r. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy orzekł natomiast zgodnie z żądaniem pozwanego, który wniósł o wydanie w trybie art. 364 § 1 k.p.c. postanowienia stwierdzającego prawomocność wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w Poznaniu z 15 marca 2012 r., sygn. akt XII C 1308/11.

Zaskarżone postanowienie uwzględniające ten wniosek w całości nie narusza więc tak rozumianego interesu pozwanego. Zażalenie pozwanego zwrócone przeciwko temu rozstrzygnięciu należało zatem odrzucić jako z innych przyczyn niedopuszczalne, na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. i w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. Już tylko na marginesie należy podnieść, że jeżeli strona uważa, iż kwestionowane przez nią orzeczenie nie jest prawomocne, winna wnieść przysługujący środek zaskarżenia, a nie żądać w istocie stwierdzenia nieprawomocności tegoż orzeczenia składając wniosek w trybie przepisu art. 364 § 1 k.p.c. Według poglądów wyrażanych w doktrynie, tego rodzaju wniosek (o stwierdzenie negatywne) jest niedopuszczalny i nie zachodzi też interes prawny w stwierdzeniu prawomocności, jeżeli orzeczenie ma być wykorzystane w postępowaniu, w którym zostało wydane.

Sąd prowadzący to postępowanie jest bowiem w stanie samodzielnie ustalić, czy orzeczenie jest prawomocne (por. Kodeks postępowania cywilnego. Tom I. Komentarz. Art. 1–366 pod red. A. Marciniaka i K. Piaseckiego, 2016, wyd. 7, Legalis). Z akt sprawy wynika, że pozwany złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego z 15 marca 2012 r. jednocześnie wnosząc sprzeciw, a Sąd Okręgowy po rozpoznaniu sprawy w dniu 27 września 2012 r. na rozprawie, w tym przeprowadzeniu wnioskowanych przez pozwanego dowodów z zeznań świadków i przesłuchania stron, a nadto dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy celem ustalenia okoliczności związanych z doręczeniem pozwanemu odpisu wyroku zaocznego oraz istnienia podstaw do przywrócenia terminu, oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego z 15 marca 2012 r. i odrzucił sprzeciw pozwanego od tegoż wyroku.

Z akt sprawy wynika również, że postanowienie to nie zostało przez pozwanego zaskarżone i zarządzeniem z 21 listopada 2012 r. została stwierdzona jego prawomocność z dniem 27 października 2012 r. Przewidziana w art. 364 § 1 k.p.c. możliwość złożenia wniosku o stwierdzenie prawomocności orzeczenia nie może natomiast służyć w istocie weryfikacji prawomocnego orzeczenia Sądu Okręgowego z 27 września 2012 r., w którym kwestie doręczenia pozwanemu odpisu wyroku zaocznego i upływu terminu do wniesienia sprzeciwu oraz istnienia podstaw do przywrócenia tego terminu zostały już rozstrzygnięte jako przesłanki rozstrzygnięcia w przedmiocie skutecznego wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego.

Przyjęcie poglądu przeciwnego i uznanie, że złożenie wniosku o stwierdzenie prawomocności wyroku zaocznego otwiera drogę do badania prawidłowości doręczenia pozwanemu odpisu wyroku zaocznego z 15 marca 2012 r. prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnej weryfikacji prawomocnego orzeczenia sądu i obejścia przepisów o zaskarżaniu orzeczeń. Wobec powyższego Sąd Apelacyjny na podstawie przytoczonych przepisów orzekł jak w postanowieniu. Jan Futro Małgorzata Kaźmierczak Małgorzata Gulczyńska