Legislator Case Law & Legislation
I C 1194/17 AI generated

Plaintiff dismissed for failing to prove assignment of claim and payment of price under Civil Code.

Case Number I C 1194/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment of 208.46 zł arising from an alleged assignment of a bank debt. Although the plaintiff presented a transfer agreement and a statement of debt, the defendant did not appear, and the plaintiff failed to prove the original debt existed or that the price for the assignment was paid. The court ruled that the plaintiff did not sufficiently individualize the assigned claim or demonstrate the completion of the transfer transaction, thereby failing to meet the burden of proof under civil procedure law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 509 § 1, 2 k.c.; Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 339 k.p.c.; Art. 194 § 2 Ustawy o funduszach inwestycyjnych: A creditor may assign a claim without the debtor's consent, but the assignee must prove the existence of the specific claim and the fulfillment of conditions such as price payment; a private statement by the assignee regarding the existence of a debt is insufficient evidence without corroborating proof of the underlying obligation and the transfer transaction.

Keywords

AI generated
assignment of claim burden of proof individualization of debt payment of price civil procedure law assignment agreement private statement evidence

Cited Legislation

AI generated
Art. 509 § 1, 2 k.c.
W myśl zaś przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Art. 6 k.c.
Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Art. 232 k.p.c.
jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
Art. 339 k.p.c.
Art. 194 § 2 Ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych
W stosunkach z konsumentem jest to dokument prywatny, pochodzący od powoda i zawierający li tylko jego twierdzenia o istnieniu wierzytelności (art. 194 § 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych).
art. 6 k.c
Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.
art. 339 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 1194/17 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Błesińska-Kozłowska Protokolant: stażysta Aleksandra Skorynko po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r., w O., na rozprawie, sprawy z powództwa P. (...) z siedzibą we W. przeciwko M. C. o zapłatę oddala powództwo. SSR Katarzyna Błesińska-Kozłowska I C 1194/17 upr

UZASADNIENIE

Powód P. (...) z siedzibą we W. wniósł o zasądzenie od pozwanej M. C. kwoty 208,46 zł wraz z odsetkami ustawowymi i kosztami procesu. W uzasadnieniu swojego roszczenia wskazał, że dochodzona pozwem kwota wynika z zawartej przez pozwaną umowy bankowej o nr (...) w dniu 17 sierpnia 2010r. Pozwana nie spełniła wynikającego z umowy zobowiązania. Powód podał, iż dochodzi od pozwanej kwoty 208,46 zł, na co składa się: należność główna w kwocie 143,31 zł oraz odsetki skapitalizowane w wysokości 65,15 zł. Powód nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy cesji zawartej z wierzycielem pozwanej.

Pozwana M. C. nie stawiła się na rozprawę ani nie zajęła stanowiska w sprawie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 19 maja 2016r. (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. zawarł z powodem umowę przelewu wierzytelności. W § 4 umowy wskazano, że przelew wierzytelności dochodzi do skutku z chwilą podpisania przez strony umowy, pod warunkiem zapłaty określonej w umowie ceny (zwanej przez strony (...)). Nieziszczenie się warunku skutkować miało naliczeniem odsetek za opóźnienie. Przedmiotem (...) była cesja wierzytelności wchodzących w skład (...) na dzień zawarcia (...), wykaz wierzytelności znajduje się w Zestawieniu Wierzytelności w formie papierowej, nie został on załączony do pozwu. (bezsporne, umowa cesji wierzytelności k.

9) Powód nie nie przedstawił pierwotnej umowy łączącej cedenta i pozwaną.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o dokumenty przedłożone przez powoda, których prawdziwość i wiarygodność nie została zakwestionowana przez pozwaną. W ocenie Sądu, powód nie wykazał, by dochodzone roszczenie, w wysokości wskazanej w pozwie, rzeczywiście mu przysługiwało, tzn. aby wierzytelność wobec pozwanej wynosiła 208,46 zł i objęta była umową łączącą powoda i pierwotnego wierzyciela. Z umowy tej nie wynika jednak to, aby przedmiotem obrotu była właśnie wierzytelność wobec pozwanej i aby powód stał się nabywcą jakiejkolwiek wierzytelności przysługującej zbywcom względem pozwanej.

W samej umowie cesji nie wskazano wierzytelności wobec pozwanej. Wprawdzie powód przedłożył kartkę papieru zatytułowaną „Wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji”, w którym wskazana została wierzytelność wobec pozwanej, jednakże zdaniem Sądu nie jest to wystarczający dowód na to, że była ona przedmiotem umowy z dnia 19 maja 2016r., a tym bardziej – że wierzytelność ta w ogóle istnieje i może być podstawą dochodzenia jakichkolwiek roszczeń. „Wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji” opatrzony jest pieczątką i podpisem wyłącznie pełnomocnika powoda i nie wynika z niego, aby był integralną częścią umowy sprzedaży wierzytelności.

Dowodem na nabycie wierzytelności nie jest bynajmniej zawiadomienie adresowane do pozwanej. Pismo to może być dowodem co najwyżej na to, że pismo o takiej treści zostało sporządzone. Brak jest również podstaw do wnioskowania, że zostało w ogóle do pozwanej wysłane. Niezależnie jednak od powyższego pismo takie nie może stanowić dowodu na okoliczność nabycia wierzytelności i jej wysokości, podobnie jak wskazywany przez powoda wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu. Powód nie wykazał również tego, by skutecznie nastąpiło nabycie wierzytelności na mocy umowy z dnia 19 maja 2016r., gdyż przeniesienie objętych nią wierzytelności miało nastąpić pod warunkiem zapłaty całości ceny za sprzedawane wierzytelności.

Powód nie przedstawił jakiekolwiek dowodu na zapłatę ceny za przelew wierzytelności, a tym samym nie wykazał tego, że nabył wierzytelność przeciwko pozwanej. W ocenie Sądu zatem powód nie udowodnił, aby rzeczywiście doszło do przelewu wierzytelności. W myśl zaś przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Przedmiotem przelewu jest wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia. Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (por.

Kodeks cywilny. Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r.). Mocy dowodowej w postępowaniu cywilnym nie ma wyciąg z rachunku funduszu (vide k. 8). W stosunkach z konsumentem jest to dokument prywatny, pochodzący od powoda i zawierający li tylko jego twierdzenia o istnieniu wierzytelności (art. 194 § 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych). Stanowisko takie wyrażone zostało także w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2011r., sygn. P 1/10, opublikowanym w OTK-A 2011, nr 6, poz. 53, z dnia 12 grudnia 2006 r., P 15/05, OTK-A 2006, nr 11, poz. 171 oraz z dnia 19 lutego 2003 r., P 11/02, OTK-A 2003, nr 2, poz. 12).

Mając na uwadze przedstawione okoliczności należy uznać, iż powód nie wykazał, iż przysługuje mu względem pozwanej dochodzona pozwem wierzytelność. Zgodnie zaś z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa bowiem na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Od obowiązku wskazywania dowodów nie zwalnia bynajmniej powoda treść przepisu art. 339 k.p.c., zgodnie z którą, jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą.

Z treści tego przepisu wynika bowiem również, iż twierdzeń powoda nie przyjmuje się za prawdziwe, jeśli budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności oraz powołane przepisy powództwo należało oddalić. SSR Katarzyna Błesińska-Kozłowska