Court allows pension recalculation when new employment data reveals a higher earnings base than previously calculated.

Sygn. akt VIII U 967/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grzegorz Tyrka Protokolant: Igor Ekert po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy J. P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o wysokość emerytury na skutek odwołania J. P. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 24 kwietnia 2017 r. nr (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje J. P. prawo do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), poczynając od dnia 1 marca 2017 roku. (-) SSO Grzegorz Tyrka VIII U 967/17

UZASADNIENIE

Dnia 27 marca 2017 roku ubezpieczony J. P. wniósł o przeliczenie wysokości emerytury na podstawie art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2016 roku, Nr 887.) – zwanej dalej ustawą emerytalną. Decyzją z dnia 24 kwietnia 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu przeliczenia emerytury, albowiem nowo ustalony wskaźnik wysokości podstawy wymiaru (tzw. wwpw) emerytury nie przekroczył 250% i wyniósł 249,69%.

Ubezpieczony wniósł odwołanie, domagając się zmiany zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku złożonego dnia 27 marca 2017 roku. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. wniósł o oddalenie odwołania. Na uzasadnienie podano, że organ rentowy obliczył wwpw świadczenia na podstawie przedłożonego przez ubezpieczonego zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu za lata 1972-1991. Organ rentowy obliczył, że wwpw świadczenia z 20 najkorzystniejszych lat kalendarzowych wyniósł 249,69%, co przedstawia poniższa tabela: 1 1972 200,22% 2 1973 250,21% 3 1974 201,63% 4 1975 220,39% 5 1976 202,75% 6 1977 208,26% 7 1978 202,43% 8 1979 188,93% 9 1980 208,95% 10 1981 220,69% 11 1982 306,80% 12 1983 281,90% 13 1984 271,06% 14 1985 310,30% 15 1986 375,20% 16 1987 348,74% 17 1988 312,70% 18 1989 286,74% 19 1990 239,03% 20 1991 156,87% 4993,80% :20 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w kopalni węgla kamiennego w okresach: od dnia 3 sierpnia 1962 roku do dnia 6 października 1967 roku, od dnia 26 listopada 1971 roku do dnia 20 listopada 1991 roku. Decyzją z dnia 5 listopada 1991 roku organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury górniczej, poczynając od dnia 20 września 1991 roku. Zakład pracy ubezpieczonego posiada dokumentację płacową ubezpieczonego i na tej podstawie wystawił zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (druk Rp-7) za lata 1972-1991.

Zarządzeniem przewodniczącego z dnia 14 czerwca 2017 roku zobowiązano następcę prawnego pracodawcy ubezpieczonego do wskazania, czy w zaświadczeniu o zatrudnieniu i wynagrodzeniu (druk Rp-7) z dnia 10 marca 2017 roku uwzględniono nagrody jubileuszowe, wypłacone w latach 1984-1989, a jeżeli nie, to o podanie kiedy i w jakiej wysokości wypłacono nagrody jubileuszowe. Spółka (...) Spółka Akcyjna w B. w piśmie z dnia 4 lipca 2017 roku podała, że w druku Rp-7 z dnia 10 marca 2017 roku nie uwzględniono nagród jubileuszowych, które ubezpieczony nabył: w czerwcu 1986 roku w wysokości 36 192 zł, w marcu 1989 roku w wysokości 189 980 zł.

Na tę okoliczność spółka dołączyła akta osobowe ubezpieczonego, w których znajduje się dokumentacja ustalającą wysokość nagród jubileuszowych. Spółka zwróciła uwzgę, że za 1990 rok błędnie podano w druku Rp-7 zarobek roczny ubezpieczonego w wysokości „29 533 899 zł”, zamiast w wysokości „29 319 023 zł”. W związku z tym spółka wystawiła nowy druk Rp-7 z dnia 4 lipca 2017 roku, w którym uwzględniono nagrody jubileuszowe wypłacone w 1986 roku i w 1989 roku oraz poprawiono wysokość zarobku ubezpieczonego za 1990 rok.

Obliczony przez Sąd wwpw świadczenia z wybranych 20 lat pracy ubezpieczonego, przy uwzględnieniu okresu zatrudnienia pracowniczego po przejściu na emeryturę, przedstawia poniższa tabela: 1972 60 281 zł 30 108 zł 200,22% 1973 84 012 zł 33 576 zł 250,21% 1974 77 063 zł 38 220 zł 201,63 % 1975 103 486 zł 46 956 zł 220,39% 1976 104 157 zł 51 372 zł 202,75% 1977 114 861 zł 55 152 zł 208,26% 1978 118 715 zł 58 644 zł 202,43% 1979 120 773 zł 63 924 zł 188,93% 1980 151 444 zł 72 480 zł 208,95% 1981 203 625 zł 92 268 zł 220,69% 1982 428 213 zł 139 572 zł 306,80% 1983 489 656 zł 173 700 zł 281,90% 1984 547 702 zł 202 056 zł 271,06% 1985 744 909 zł 240 060 zł 310,30% 1986 1 121 033 zł 289 140 zł 387,71% 1987 1 221 307 zł 350 208 zł 348,74% 1988 1 922 127 zł 637 080 zł 301,71% 1989 7 304 238 zł 2 481 096 zł 294,40% 1990 29 319 023 zł 12 355 644 zł 237,29% 1991 33 319 323 zł 21 240 000 zł 156,87% Uwaga:

Za 1988 rok organ rentowy błędnie przyjął „1 992 127” zamiast „1 922 127” Pracodawca podał, że pominął nagrody jubileuszowe wypłacone w 1986 roku i w 1989 roku, które należy uwzględnić: 1986 – 1 084 841 zł (zarobek z Rp-7 z dnia 10 marca 2017r) +36 192 zł = 1 121 033 zł 1989 – 7 114 258 zł (zarobek z Rp-7 z dnia 10 marca 2017r) + 189 980 zł = 7 304 238 zł 1 1972 200,22% 2 1973 250,21% 3 1974 201,63% 4 1975 220,39% 5 1976 202,75% 6 1977 208,26% 7 1978 202,43% 8 1979 188,93% 9 1980 208,95% 10 1981 220,69% 11 1982 306,80% 12 1983 281,90% 13 1984 271,06% 14 1985 310,30% 15 1986 387,71% 16 1987 348,74% 17 1988 301,71% 18 1989 294,40% 19 1990 237,29% 20 1991 156,87% 5001,24% :20 Z powyższych wyliczeń wynika, że wwpw świadczenia przekracza 250% i wynosi 250,06% /dowód z: akt ZUS, akt osobowych ubezpieczonego/.

Sąd zważył, co następuje:

odwołanie J. P. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15 [podstawa wymiaru składek], z uwzględnieniem art. 110 ust. 3 [wyższy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru], jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%.

W okresie od dnia 1 stycznia 1984 roku do dnia 31 grudnia 1989 roku nagrody jubileuszowe były oskładkowane. Akty prawne: rozporządzenie Ministra Pracy, Płac i Spraw Socjalnych z dnia 27 grudnia 1983 r. w sprawie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne za pracowników uspołecznionych zakładów pracy (Dz.U. nr 73, poz. 332) – obowiązujące do 31 grudnia 1986 r., rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1987 r. w sprawie zgłaszania pracowników do ubezpieczenia społecznego oraz składek na to ubezpieczenie (Dz.U. nr 37, poz. 211; z 1988 r. nr 36, poz. 284) – obowiązujące od 1 stycznia 1987 r. do 31 grudnia 1989 r., uchwała nr 33 Rady Ministrów z dnia 25 marca 1983 r. w sprawie klasyfikacji wynagrodzeń w jednostkach gospodarki uspołecznionej (M.P. nr 15, poz. 85), zarządzenie nr 21 Prezesa GUS z dnia 18 maja 1984 r. w sprawie klasyfikacji składników wynagrodzeń (Dz.

Urz. GUS nr 3, poz. 6). Ubezpieczony spełnia przesłanki zawarte w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej. Należy zwrócić uwagę, że organ rentowy wydał zaskarżoną decyzję na podstawie znajdujących się w aktach sprawy wykazu zarobków za lata 1972-1991. Dopiero w toku postępowania zakład pracy nadesłał nowe zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 4 lipca 2017 roku. Zakład pracy wyjaśnił, że w druku Rp-7 z dnia 10 marca 2017 roku nie uwzględniono nagród jubileuszowych oraz podano błędny zarobek za 1990 rok. W przypadku ubezpieczonego należało obliczyć wwpw z okresu dowolnie wybranych 20 lat zatrudnienia pracowniczego poprzedzających rok, w którym zgłoszono wniosek o przeliczenie świadczenia w trybie art. 110a ustawy emerytalnej, z tym że część okresu musiała przypadać po nabyciu prawa do emerytury.

Skoro zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 110a ust. 1 ustawy emerytalnej, to na podstawie tego przepisu oraz art. 477 14 § 2 k.p.c. należało uwzględnić odwołanie i przyznać prawo ubezpieczonemu do ponownego ustalenia wysokości emerytury na podstawie art. 110 a ustawy emerytalnej, poczynając od dnia 1 marca 2017 roku, tj. miesiąca, w którym zgłoszono wniosek (art. 129 ust. 1 ustawy emerytalnej). (-) SSO Grzegorz Tyrka