Legislator Case Law & Legislation
III U 812/13 AI generated

Social security court allows pension by accepting witness testimony to prove special working conditions tenure.

Case Number III U 812/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court reversed the social security office's denial of a pension, ruling that the applicant met the 15-year requirement for special working conditions. While the office rejected witness testimony for most employment periods due to lack of formal certificates, the court held that such evidence is admissible under civil procedure law. Consequently, the court found the applicant satisfied all statutory prerequisites and granted the pension effective March 1, 2013.

Legislator headnote

AI generated

Art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 473 § 1 k.p.c.: Facts determining the right to a pension may be proven by any means of evidence, including witness testimony, without restrictions specific to social security proceedings.

Keywords

AI generated
social security pension special working conditions witness testimony admissibility employment tenure proof civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.
§ 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze
1227 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
art. 473 § 1 k.p.c.
Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c.
art. 477 § 14 § 2 k.p.c.
227-309 k.p.c., zwłaszcza że w przepisach regulujących postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 477 8 i nast.
art. 473 § 1 k.p.c
Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III U 812/13 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Przemyślu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym : Przewodniczący: SSO Józef Pawłowski Protokolant: st. sekr. sądowy Ewelina Kowalska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. w Przemyślu na rozprawie sprawy S. O. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o emeryturę na skutek odwołania S. O. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z dnia 17 kwietnia 2013 r., znak: (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy S. O. prawo do emerytury w ustawowej wysokości począwszy od dnia 1 marca 2013 r.Sygn. akt III U 812/13

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r. Decyzją z dnia 17 kwietnia 2013 r. znak: (...)Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.odmówił wnioskodawcy S. O.prawa do emerytury. W podstawie prawnej powołano art. 184 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.).

W uzasadnieniu wskazano, że Zakład odmówił przyznania emerytury, ponieważ do dnia 1 stycznia 1999 r. nie został udowodniony wymagany 15-letni okres pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Zakład przyjął za udowodnione na dzień 1 stycznia 1999 r. okresy składkowe w wymiarze 27 lat, 5 miesięcy i 26 dni, w tym w szczególnych warunkach/charakterze – 4 lata i 10 miesięcy. Za udowodnioną pracę w warunkach szczególnych uznano zatrudnienie w okresie od 1 grudnia 1986 r. do 30 września 1991 r. w Spółdzielni Kółek Rolniczych na podstawie przedłożonego świadectwa pracy z dnia 15 marca 2013 r.

W pozostałych okresach zatrudnienia, zgodnie z decyzją odmowną z dnia 31 lipca 2012 r. nie uznano za udowodnioną pracę w warunkach szczególnych, okresu zatrudnienia od 1 kwietnia 1966 r. do 9 lutego 1969 r. w Spółdzielni (...)w L., ponieważ świadectwo pracy zostało wystawione na podstawie zeznań świadków, a nie na podstawie akt osobowych. Natomiast w celu zaliczenia pracy w warunkach szczególnych w okresach: od 13 lutego 1973 r. do 18 kwietnia 1975 r., od 1 sierpnia 1980 r. do 31 stycznia 1984 r., od 10 lutego 1986 r. do 29 listopada 1986 r. w Spółdzielni (...)w J.oraz w okresie od 20 maja 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. w PPHU Cegielnia (...)należy przedłożyć formalne świadectwo pracy w warunkach szczególnych.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył wnioskodawca S. O.. Wnioskodawca podał, że przepracował 15 lat w szczególnych warunkach jako operator koparki i kierowca samochodu ciężarowego powyżej 7,5 tony. Zakłady zostały zlikwidowane, dlatego też nie może przedstawić świadectwa pracy w szczególnych warunkach, natomiast może powołać świadków, którzy potwierdzą, że pracował na podanych wyżej stanowiskach pracy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazano w szczególności, że wnioskodawca przedstawił świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych z dnia 15 marca 2013 r. wystawione przez (...), które uzasadnia uznanie, że pracował on w szczególnych warunkach 4 lata i 10 miesięcy. Na udokumentowanie okresu zatrudnienia od 1 kwietnia 1966 r. do 9 lutego 1969 r. w (...)w L.na stanowisku kierowcy ciągnika wnioskodawca przedstawił ogólne świadectwo pracy, które nie zostało wystawione na podstawie akt osobowych, a na podstawie zeznań świadków, co nie stanowi prawidłowego środka dowodowego, do uznania powyższego okresu za pracę w szczególnych warunkach.

Na okres zatrudnienia od 13 lutego 1973 r. do 29 listopada 1986 r. w Spółdzielni Usług Remontowychw J.na stanowisku kierowcy samochodowego, ładowacza, kierowcy operatora i wagowego wnioskodawca nie przedłożył prawidłowo sporządzonego świadectwa pracy w szczególnych warunkach, a jedynie ogólne świadectwo pracy, które nie zawiera informacji na temat pracy w szczególnych warunkach, nie stanowi więc prawidłowego środka dowodowego. Na okres zatrudnienia od 20 maja 1993 r. do 30 grudnia 2001 r. w Cegielni (...)na stanowisku mechanik – operator koparki (...)wnioskodawca przedłożył ogólne świadectwo pracy, które zawiera informację na temat pracy w szczególnych warunkach, jednakże nie określono dokładnie charakteru wykonywanej pracy według wykazu, działu i pozycji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów na podstawie, których zakład pracy zakwalifikował okres pracy na wymienionym tam stanowisku, jako okres pracy wykonywanej w szczególnych warunkach oraz nie zawarto informacji, że praca ta wykonywana byłą stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Dokument ten nie stanowi więc prawidłowego środka dowodowego. Sąd Okręgowy w Przemyślu – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca S. O., ur. dnia (...), w dniu 15 marca 2013 r. złożył wniosek o emeryturę, zaznaczając w nim, iż nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Do wniosku dołączył świadectwo wykonywanych prac w szczególnych warunkach z dnia 15 marca 2013 r. wydane przez Spółdzielnię (...)w S., z którego wynikało, że wnioskodawca był zatrudniony w tym zakładzie pracy od 1 grudnia 1986 r. do 30 września 1991 r., i w tym okresie stale, i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowców ciągników, kombajnów lub pojazdów gąsienicowych na stanowisku kierowcy ciągnika.

Ponadto w aktach organu rentowego zalega: świadectwo pracy z dnia 20 grudnia 2001 r. wydane przez Spółdzielnię (...) w J., z którego wynika, że wnioskodawca był zatrudniony w tej Spółdzielni od 13 lutego 1973 r. do 29 listopada 1986 r., w pełnym wymiarze, na stanowisku kierowcy, przy czym w punkcie 8 świadectwa pracy zaznaczono, że wykonywał on pracę w szczególnych warunkach jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony od 13 lutego 1973 r. do 18 kwietnia 1975 r., od 1 sierpnia 1980 r. do 31 stycznia 1984 r. oraz od 10 lutego 1986 r. do 29 listopada 1986 r.;

świadectwo pracy z dnia 9 października 1991 r. wydane przez Spółdzielnię (...) w J., z którego wynika, że wnioskodawca był zatrudniony w Spółdzielni (...)w J., obecnie Spółdzielnia Usług (...), w pełnym wymiarze czasu pracy, od 13 lutego 1973 r. do 29 listopada 1986 r., na stanowiskach: kierowcy samochodowego od 13 lutego 1973 r. do 18 kwietnia 1975 r., ładowacza od 19 kwietnia 1975 r. do 31 lipca 1980 r., kierowcy od 1 sierpnia 1980 r. do 1 marca 1982 r., kierowcy – operatora od 1 marca 1982 r. do 31 stycznia 1984 r., wagowego od 1 lutego 1984 r. do 9 lutego 1986 r., kierowcy samochodowego od 10 lutego 1986 r. do 29 listopada 1986 r.;

świadectwo pracy wydane przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe Cegielnia (...), z którego wynika, że wnioskodawca był zatrudniony w tej firmie od 20 maja 1993 r. do 20 grudnia 2001 r., w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku mechanika – operatora koparki KM-606, w świadectwie tym zawarto ponadto informację, że wykonywał on pracę w szczególnych warunkach od 20 maja 1993 r. do 20 grudnia 2001 r. oraz korzystał z urlopów bezpłatnych m.in. w okresie od 1 października 1998 r. do 17 października 1998 r. Na podstawie całości zgromadzonej w aktach rentowych dokumentacji, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wydał zaskarżoną decyzję z dnia 17 kwietnia 2013 r.

Organ rentowy przyjął za udowodnione okresy składkowe w wymiarze 27 lat, 5 miesięcy i 26 dni, w tym w szczególnych warunkach – 4 lata i 10 miesięcy, z tytułu zatrudnienia w okresie od 1 grudnia 1986 r. do 30 września 1991 r. w Spółdzielni (...)w S.. Dowód - akta organu rentowego: - wniosek emerytalny z dnia 15.03.2013 r., - świadectwo wykonywanych prac w szczególnych warunkach z dnia 15.03.2013 r. wydane przez Spółdzielnię Kółek Rolniczych w S., - świadectwo pracy z dnia 20.12.2001 r. wydane przez Spółdzielnię Usług (...) w J., - świadectwo pracy z dnia 9.10.1991 r. wydane przez Spółdzielnię Usług (...) w J., - świadectwo pracy wydane przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe Cegielnia (...), - zaskarżona decyzja ZUS z dnia 17.04.2013 r.

Ponadto Sąd ustalił, że wnioskodawca był zatrudniony w Spółdzielni (...) w J. w latach 1973-1986. Rozpoczął pracę jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony marki (...), a później pracował na samochodzie marki (...). Pracował również jako operator koparki, rozładowując wagony z węglem. Wykonywał pracę ładowacza, załadowując towary AGD, spożywcze przewożone do sklepów, tekstylia. Pracował również jako wagowy, ważąc towary. Wszystkie samochody, materiały sypkie z wagonów dla poszczególnych GS-ów podlegały bowiem ważeniu.

Wnioskodawca pracował na pełny etat. Wnioskodawca pracował w Cegielni (...) w latach 1993-2001. Była to firma prywatna. Pracował wówczas jako kierowca samochodu ciężarowego marki (...) wożąc początkowo cegły. Później wnioskodawca pracował również dodatkowo jako operator koparki na kopalni gliny, która była oddalona o około 3km od zakładu pracy. Kopał tam glinę koparką, ładował ją na samochód i wiózł do zakładu pracy samochodem ciężarowym. Jeżeli zaszła potrzeba, w razie awarii sprzętu, na którym wnioskodawca pracował, musiał go sobie sam naprawić.

Wnioskodawca pracował na pełny etat. Nie wypłacano dodatków za pracę w warunkach szczególnych. Dowód: - zeznania świadka E. W., - zeznania świadka M. C., - częściowe zeznania świadka E. G., - częściowe zeznania świadka M. S., - przesłuchanie wnioskodawcy. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych, których domniemanie prawdziwości wynika z art. 244 i nast. k.p.c., a ponadto ich wiarygodność nie została obalona przez żadną ze stron. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka M.

C., jako logicznym, spójnym, znajdującym potwierdzenie w dowodach z dokumentów. Z zeznań tego świadka wynikało, co należało do obowiązków wnioskodawcy w okresie zatrudnienia w Spółdzielni (...) w J.. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka E. W.. W ocenie Sądu świadek w trakcie składanych zeznań podawał jedynie fakty, o których pamiętał pomimo znacznego upływu czasu, wskazując przy jakich pracach widywał wnioskodawcę w trakcie jego zatrudnienia w Spółdzielni (...) w J.. Sąd dał częściowo wiarę zeznaniom świadków E. G. i M.

S. w zakresie, w jakim wskazywali oni, co należało do obowiązków wnioskodawcy w trakcie zatrudnienia w Cegielni (...), uznając je w tym zakresie za spójne, logiczne. Sąd odmówił natomiast wiary tym zeznaniom w zakresie, w jakim świadkowie ci wskazywali, że wnioskodawca w czasie pracy w Cegielni nie korzystał z urlopów bezpłatnych, albowiem ze świadectwa pracy wydanego przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo Usługowe Cegielnia (...), które Sąd uznał za w pełni wiarygodne, wynika, że wnioskodawca z takich urlopów korzystał.

Należy mieć na uwadze, że zapisy znajdujące się w tym świadectwie pracy nie były kwestionowane przez strony postępowania, a świadkowie mogą po prostu pewnych faktów nie pamiętać. Sąd dał również wiarę zeznaniom wnioskodawcy, który wskazywał co należało do jego obowiązków w trakcie zatrudnienia w Spółdzielni (...) w J. oraz w Cegielni (...). W ocenie Sądu zeznania te były logiczne. Wnioskodawca w trakcie przesłuchania pewnych faktów nie pamiętał, czy też mu się myliły z uwagi na znaczny upływ czasu, wskazując ostatecznie, że zapisy zawarte w dokumentacji odpowiadają temu, jak faktycznie było.

W rezultacie Sąd przyjął, że wnioskodawca był zatrudniony w Spółdzielni (...) w J. na stanowiskach i w okresach wynikających ze świadectwa pracy z dnia 9 października 1991 r. Natomiast na czym konkretnie polegała praca na poszczególnych stanowiskach Sąd ustalił na podstawie dowodów z zeznań świadków i wnioskodawcy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie wnioskodawcy S. O. należy uznać za uzasadnione. Na podstawie art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust. 2 art. 184). Zgodnie z art. 32 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 r., będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 ust. 2 i 3.

Przy ustalaniu okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze nie uwzględnia się: okresów niewykonywania pracy, za które pracownik otrzymał po dniu 14 listopada 1991 r. wynagrodzenie lub świadczenia z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (art. 32 ust. 1a pkt 1). Dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia (art. 32 ust. 2).

Wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych (ust. 4 art. 32). Przepisy dotychczasowe to rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zgodnie z § 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.

U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) - pracownik, który wykonywał pracę w szczególnych warunkach określonych w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeśli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Ponadto według § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze była wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.

Okresy pracy w szczególnych warunkach stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. W myśl § 3 powołanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej "wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia.

Istotą sporu w niniejszej sprawie była kwestia ustalenia, czy wnioskodawca był zatrudniony, co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych. Organ rentowy uznał, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. legitymuje się stażem ubezpieczeniowym w wymiarze: okresy składkowe - 27 lat, 5 miesięcy i 26 dni, w tym w szczególnych warunkach – 4 lata i 10 miesięcy. Za udowodnioną pracę w warunkach szczególnych Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyjął pracę w okresie od 1 grudnia 1986 r. do 30 września 1991 r. w Spółdzielni(...)w S..

Ponadto przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało ponadto, że wnioskodawca był zatrudniony w Spółdzielni (...) w J. (następnie Spółdzielni Usług (...)), w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowiskach: kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony od 13 lutego 1973 r. do 18 kwietnia 1975 r., ładowacza od 19 kwietnia 1975 r. do 31 lipca 1980 r., kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony od 1 sierpnia 1980 r. do 1 marca 1982 r., kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony – operatora od 1 marca 1982 r. do 31 stycznia 1984 r., , kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony od 10 lutego 1986 r. do 29 listopada 1986 r.

Wskazane wyżej stanowiska wymienione zostały w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) w wykazie A, Dziale V – „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych”, poz. 3 – „Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych”, Dziale VIII – „W transporcie i łączności”, poz. 1 – „Ciężkie prace załadunkowe i wyładunkowe oraz przeładunek materiałów sypkich, pylistych, toksycznych, żrących lub parzących w transporcie”, poz. 2 – „Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów” oraz w Zarządzeniu Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w wykazie A, Dziale V, poz. 3, pkt A – „Maszyniści robót ziemnych”, ppkt 1 – „maszyniści koparek i ładowarek jednonaczyniowych i wielonaczyniowych”, Dziale VIII, poz. 1, pkt 1 – „ładowacz”, poz. 2, pkt 1 – „kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony”.

Sąd uznał natomiast, że nie było pracą w warunkach szczególnych zatrudnienie wnioskodawcy w Spółdzielni (...) w J. na stanowisku wagowego w okresie od 1 lutego 1984 r. do 9 lutego 1986 r., jako że nie zostało ono za takie uznane w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Sąd uznał, że wnioskodawca był również zatrudniony w warunkach szczególnych: w Przedsiębiorstwie Produkcyjno Handlowo Usługowym Cegielnia (...), w okresie od 20 maja 1993 r. do 31 grudnia 1998 r. - przy czym z okresu tego należało wyłączyć okres korzystania z urlopu bezpłatnego od 1 października 1998 r. do 17 października 1998 r., w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku kierowca samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony oraz operatora koparki.

Wskazane wyżej stanowiska wymienione zostały w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) w wykazie A, Dziale V – „W budownictwie i przemyśle materiałów budowlanych”, poz. 3 – „Prace maszynistów ciężkich maszyn budowlanych lub drogowych”, Dziale VIII – „W transporcie i łączności”, poz. 2 – „Prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, specjalizowanych, specjalistycznych (specjalnych), pojazdów członowych i ciągników samochodowych balastowych, autobusów o liczbie miejsc powyżej 15, samochodów uprzywilejowanych w ruchu w rozumieniu przepisów o ruchu na drogach publicznych, trolejbusów i motorniczych tramwajów”.

W postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość mogą być udowadniane wszelkimi dowodami przewidzianymi w kodeksie postępowania cywilnego, w tym również zeznaniami świadków i stron. W postępowaniu wszczętym odwołaniem od decyzji organu rentowego Sąd kieruje się regułami dowodzenia określonymi w art. 227-309 k.p.c., zwłaszcza że w przepisach regulujących postępowanie w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych (art. 477 8 i nast. k.p.c.) nie ma jakichkolwiek odrębności lub ograniczeń.

Przeciwnie, art. 473 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach z tego zakresu nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i z przesłuchania stron, co oznacza, że fakty, od których uzależnione jest prawo do emerytury i renty oraz wysokość tych świadczeń, mogą być wykazywane wszelkimi środkami dowodowymi, w tym także zeznaniami świadków i stron. Z poczynionych wyżej ustaleń wynika, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. wykazał, łącznie z okresem uwzględnionym przez organ rentowy, co najmniej 15 lat w warunkach szczególnych, a tym samym spełnił wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie mu prawa do emerytury na podstawie wyżej powołanych przepisów.

Zgodnie z art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. W niniejszej sprawie wnioskodawca wszystkie przesłanki do nabycia świadczenia spełnił od dnia 1 marca 2013 r., a więc od miesiąca zgłoszenia wniosku emerytalnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. w związku z powołanymi wyżej przepisami prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku.