Appeal dismissed; court upheld lower court's denial of execution stay due to lack of probable claim existence.

Sygn. akt II Cz 998 / 13 POSTANOWIENIE Dnia 17 grudnia 2013r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Janusz Kasnowski (spr.) Sędziowie: SO Wojciech Borodziuk SO Aurelia Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2013r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa U. F. przeciwko Bankowi (...) S.A. w W. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności na skutek zażalenia powódki U. F. na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2013r. w sprawie o sygn. XII C 135/13 postanawia: oddalić zażalenie. Na oryginale właściwe podpisy. Sygn. akt II Cz 998/13

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 lipca 2013 r., w sprawie o sygn. akt XII C 135/13, Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, na podstawie z art. 730 1 § 1 k.p.c. a contrario, oddalił wniosek powódki U. F. o zabezpieczenia powództwa przeciwko Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W. poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazał, że powódka wniosła pozew o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności. W jego ramach domagała się zabezpieczenia powództwa poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem powódki roszczenie pozwanego uległo przedawnieniu.

Źródłem powstania roszczenia pozwanego była umowa pożyczki, zawarta w dniu 2 marca 2005 r., dlatego też - zdaniem Sądu I instancji - roszczenie główne pozwanego nie uległo przedawnieniu. Z treści pozwu wynikało, iż powódka przyznała, że cała kwota pożyczki wraz z odsetkami nie została spłacona, ponadto - że poszczególne raty płatne były z opóźnieniem, jednak jej zdaniem dokonane wpłaty winny być zaliczone na poczet należności głównej, zaś roszczenie z tytułu odsetek - jako świadczeń okresowych - uległo przedawnieniu.

W ocenie Sądu Rejonowego, argumenty strony powodowej zawarte w uzasadnieniu pozwu oraz przedłożone dokumenty nie uprawdopodabniały roszczenia, a tym samym nie dawały podstaw do uwzględnienia jej wniosku o zabezpieczenie (zaskarżone postanowienie wraz z uzasadnieniem – k. 17). W zażaleniu na postanowienie powódka domagała się jego zmiany poprzez udzielenie zabezpieczenia w sposób opisany we wniosku, a ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powtórzyła argumenty, które znalazły się w uzasadnieniu pozwu i wniosku o udzielenie zabezpieczenia (k.23-25).

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione. Z treści art. 730 1 § 1 k.p.c. wynika, iż udzielenie zabezpieczenia uwarunkowane jest wykazaniem prawdopodobieństwa istnienia roszczenia i interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Obie przesłanki muszą wystąpić łącznie. Na tym etapie sprawy trafne jest stanowisko Sądu Rejonowego, że na podstawie twierdzeń powódki i załączonych do pozwu dokumentów nie można stwierdzić, że doszło do przedawnienia roszczenia pozwanego z uwagi na upływ terminu przewidzianego w art. 118 kc, a raczej można sądzić, że takie przedawnienie nie nastąpiło.

Poza tym rację ma Sąd I instancji, że zgodnie z art. 451 § 1 k.c., to, co przypada na poczet danego długu, wierzyciel może przede wszystkim zaliczyć na związane z tym długiem zaległe należności uboczne. W tym stanie rzeczy – w tej fazie postępowania – brak podstaw do przyjęcia, że powódka uprawdopodobniła swoje roszczenie i to w takiej wysokości, która przemawiałaby za zawieszeniem postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec niej w całości. Zatem już z tej przyczyny brak podstaw do udzielenia w sprawie zabezpieczenia w sposób zawnioskowany przez powódkę.

Rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego utrzymujące w mocy postanowienie Sądu I instancji przesądza o braku przesłanek do udzielenia zabezpieczenia powództwa na chwilę obecną, co nie zamyka wnioskodawczyni drogi do ponownego złożenia wniosku w toku postępowania, jeżeli uzna, że zmieniły się okoliczności i zaistniały ku temu podstawy. Dlatego też Sąd Okręgowy oddalił zażalenie, jako nieuzasadnione (na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc).