Legislator Case Law & Legislation
VIII U 787/17 AI generated

Appeal dismissed because applicant failed to prove new evidence regarding pension eligibility requirements. The court upheld the social insurance office's decision. The applicant did not present new facts or evidence. The court found no grounds to change the previous decision. The appeal was rejected based on lack of new evidence. The applicant failed to meet the burden of proof. The court ruled in favor of the social insurance office. The decision stands due to lack of new evidence.

Case Number VIII U 787/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Office's decision to deny early retirement rights. The applicant argued that reaching age 63 and 6 months constituted new circumstances warranting a review, but the court found this fact was already known and did not alter the core issue. The court determined that the applicant failed to provide new evidence proving the required 25 years of contribution periods on the reference date, as previously established in earlier proceedings. Consequently, the court upheld the original decision based on the lack of new facts or evidence to justify a change in the legal assessment.

Legislator headnote

AI generated

Art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 k.p.c.: An appeal is dismissed when the appellant fails to present new evidence or facts that were not previously considered and that would materially affect the outcome of the case.

Keywords

AI generated
early retirement rights social insurance office new evidence requirement contribution periods burden of proof appeal dismissal pension eligibility

Cited Legislation

AI generated
art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., na podstawie art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.
art. 477 § 14 k.p.c.
Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania, Sąd uznał iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 października 2012r. sygn. akt III AUa 317/12
wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2011r. sygn. akt VIII U 1690/11
wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 10 listopada 2016r. sygn. akt VIII U 1440/16

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 787/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Szmajduch Protokolant: Ewa Grychtoł po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2017 r. w Gliwicach sprawy T. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania T. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 18 kwietnia 2017 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Mariola Szmajduch Sygn. akt. VIII U 787/17

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18 kwietnia 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z., na podstawie art. 114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r. poz. 887 ze zm.) podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia 5 lipca 2016r., odmawiającej ubezpieczonemu T. B. prawa do emerytury w niższym wieku w oparciu o art. 184 w związku z art. 39 tej ustawy, ponieważ od momentu wydania tej decyzji ubezpieczony nie przedłożył nowych dowodów pozwalających na merytoryczne rozpoznanie jego wniosku.

W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony domagał się jej zmiany poprzez przyznanie mu prawa do wcześniejszej emerytury. W uzasadnieniu wskazał, że w jego ocenie nową okolicznością w sprawie jest osiągnięcie przez niego w marcu 2017r. wieku 63 lat i 6 miesięcy, tj. obniżonego wieku emerytalnego, na wyliczenie którego pozwalają wykazane przez niego okresy pracy górniczej wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pod ziemią. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo wskazał, że już dwukrotnie, tj. decyzją z dnia 6 lipca 2011r. i z dnia 5 lipca 2016r. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury z obniżonego wieku emerytalnego, bowiem na dzień 1 stycznia 1999r. nie wykazał on 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Z kolei obecnie nie przedłożył żadnych dowodów pozwalających na zmianę stanowiska przez ZUS. Sąd ustalił co następuje: Ubezpieczony T. B. urodził się (...) Decyzją z dnia 6 lipca 2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w niższym wieku w oparciu o art. 184 w związku z art. 39 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS, ponieważ do dnia 1 stycznia 1999r. nie osiągnął on 25 – letniego okresu składkowego i nieskładkowego oraz nie ukończył wieku emerytalnego, który w myśl obowiązujących w tym czasie przepisów i w związku z wykazanym przez niego okresem pracy górniczej wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pod ziemią w wymiarze 7,5 lat, mógł zostać obniżony o 3 lata i 6 miesięcy, tj. do 61 lat i 6 miesięcy.

Odwołanie T. B., od tej decyzji, zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie VIII U 1690/11. Z kolei apelacja skarżącego od tego wyroku została oddalona przez Sąd Apelacyjny w Katowicach, wyrokiem z dnia 24 października 2012r. sygn akt III AUa 317/12. Następnie kolejną decyzją z dnia 5 lipca 2016r. ZUS ponownie odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu wykonywania pracy górniczej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej 5 lat.

ZUS bowiem uwzględnił skarżącemu, na dzień 1 stycznia 1999r., 23 lata, 11 miesięcy i 6 dni okresów składkowych uzupełnionych okresami nieskładkowymi w wymiarze nie przekraczającym 1/3 udowodnionych okresów składkowych, w tym 7 lat i 6 miesięcy pracy górniczej wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pod ziemią. Udokumentowany okres pracy górniczej uprawnia zatem odwołującego do obniżenia wieku emerytalnego, o którym mowa w art. 27 pkt 1, o 3,5 roku. Wyrokiem z dnia 10 listopada 2016r., w sprawie VIII U 1440/16 Sąd Okręgowy w Gliwicach oddalił odwołanie T.

B. od decyzji z dnia 5 lipca 2016r. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, iż odwołujący w dalszym ciągu na dzień 1 stycznia 1999r. nie wykazał 25 – letniego okresu składkowego i nieskładkowego. W dniu 20 marca 2017r. T. B. złożył ponowny wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu wykonywania pracy górniczej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej 5 lat. Do wniosku tego nie przedłożył żadnych dowodów. Natomiast w formularzu informacji dotyczącej okresów składkowych i nieskładkowych, wyszczególnił wyłącznie te okresy zatrudnienia, które dotychczas zostały już uwzględnione przez organ rentowy, a także były przedmiotem rozpoznania Sądu we wskazanych powyżej postępowaniach odwoławczych.

Również w toku niniejszego procesu T. B. nie składał dodatkowych dowodów. Nie wnosił też o przeprowadzenie postępowania dowodowego przez Sąd. Ograniczył się jedynie do wskazania, że wnosi o emeryturę z obniżonego wieku, bowiem wiek 63 lata i 6 miesięcy ukończył w marcu 2017r. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie akt organu rentowego oraz akt tut Sądu dotyczących sprawy VIII U 1690/11, III AUa 317/12 i VIII U 1440/16. Zebrany materiał dowodowy Sąd uznał za kompletny i wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych oraz do rozstrzygnięcia sprawy.

Strony nie kwestionowały ustaleń Sądu zarówno w zakresie uwzględnionego stażu pracy górniczej, jak i ogólnego stażu pracy wykazanego na dzień 1 stycznia 1999r.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art.114 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 887 ze zm.) prawo do świadczeń lub ich wysokość ulega ponownemu ustaleniu na wniosek osoby zainteresowanej lub z urzędu, jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji w sprawie świadczeń zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawnione okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub na ich wysokość.

Postępowanie przed Sądem w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych jest postępowaniem kontrolnym mającym na celu sprawdzenie prawidłowości decyzji organu rentowego. Zakres rozpoznania sprawy jest wyznaczony zakresem przedmiotowym i podmiotowym zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie organ rentowy w istocie odmówił ubezpieczonemu prawa do wznowienia postępowania w sprawie o prawo do emerytury górniczej. Podkreślone zostało to także w odpowiedzi na odwołanie. Zatem poza kompetencją Sądu było rozpoznawanie sprawy o prawo do emerytury górniczej.

Sąd badał jedynie czy zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania zgodnie z przepisem art. 114 z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 887, ze zm.). Na podstawie art. 114 tej ustawy organ rentowy upoważniony jest do wydania - na wniosek zainteresowanego lub z urzędu - nowej decyzji w przedmiocie prawa do świadczeń lub ich wysokości po uprawomocnieniu się pierwotnej decyzji, chyba że kwestionowane ustalenie zostało dokonane przez organ odwoławczy (sąd pracy i ubezpieczeń społecznych), a zmiana decyzji pogarsza sytuację uprawnionego - w tym przypadku wydanie orzeczenia należy do organu odwoławczego.

Wniosek o ponowne ustalenie prawa do świadczeń lub ich wysokości jest jednym z elementów - uprawnień zainteresowanego - postępowania w sprawach emerytalno-rentowych (vide Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 19 marca 1996r., III AUr 1346/95, OSA 1998, z. 3, poz. 10). Ustalenia dotyczące prawomocnych decyzji organu rentowego mogą być podważone tylko wtedy, gdy nowe (tj. nieznane organowi rentowemu) dowody lub ujawnione okoliczności, o których mowa w art. 114 ust. 1, istniały przed wydaniem zakwestionowanej decyzji i mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1994r., II URN 45/94, OSNAPiUS 1995, nr 5, poz. 69 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 maja 2001r.

Należy podkreślić, że organ rentowy w decyzji z dnia 6 lipca 2011r. ocenił, iż odwołujący nie legitymuje się, na dzień 1 stycznia 1999r. ogólnym stażem pracy w wymiarze 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, co zostało zawarte w uzasadnieniu tej decyzji. Następnie decyzja ta stała się prawomocna po jej rozpoznaniu w toku instancji. Mianowicie wyrokiem z dnia 24 października 2012r. sygn akt III AUa 317/12 Sąd Apelacyjny w Katowicach oddalił apelację ubezpieczonego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 grudnia 2011r. w sprawie VIII U 1690/11 oddalającego jego odwołanie od decyzji z dnia 6 lipca 2011r.

Podobnie w decyzji z dnia 5 lipca 2016r. ZUS ponownie odmówił ubezpieczonemu prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu wykonywania pracy górniczej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej 5 lat. Bowiem ZUS uwzględnił skarżącemu, na dzień 1 stycznia 1999r., 23 lata, 11 miesięcy i 6 dni okresów składkowych uzupełnionych okresami nieskładkowymi w wymiarze nie przekraczającym 1/3 udowodnionych okresów składkowych, zamiast wymaganych 25 lat. Odwołanie od tej decyzji zostało również oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 10 listopada 2016r., w sprawie VIII U 1440/16.

Sąd w oparciu o przeprowadzone obecnie postępowanie dowodowe uznał, że ubezpieczony składając w dniu 20 marca 2017r. ponownie wniosek o prawo do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu wykonywania pracy górniczej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres co najmniej 5 lat, nie ujawnił okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji z dnia 5 lipca 2016r. i mających wpływ na prawo do tej emerytury i nie wskazał nowych dowodów w sprawie. Niewątpliwie za okoliczność taką nie można uznać osiągnięcia przez ubezpieczonego wieku 63 lat i 6 miesięcy, tj. wieku obniżonego o 3 lata i 6 miesięcy, na co pozwala wykazane przez niego 7,5 lat pracy górniczej wykonywania pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy.

Kwestia obniżonego wieku emerytalnego ubezpieczonego nie była bowiem kwestionowana w decyzji z dnia 5 lipca 2016r. Główną natomiast przyczyną odmowy prawa do emerytury, zarówno w dotychczasowych decyzjach, jak i w decyzji z dnia 18 kwietnia 2017r., stanowiącej przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie, jest kwestia niewykazania przez odwołującego, na dzień 1 stycznia 1999r., co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, bowiem dotychczas udowodnił on jedynie 23 lata, 11 miesięcy i 6 dni takich okresów. Zarówno we wniosku i w odwołaniu, jak również w toku procesu, ubezpieczony nie kwestionował tej okoliczności.

Nie składał też w tym zakresie żadnych wniosków dowodowych, ani nie okazał dowodów nie będących przedmiotem rozpoznania dotychczasowych postępowań przed organem rentowym i przed Sądami. W świetle ustalonego stanu faktycznego, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w rozumieniu art.114 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Mając na względzie wszystkie powyższe rozważania, Sąd uznał iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. (-) SSO Mariola Szmajduch