Pre-retirement benefit denied to spouse of business owner due to lack of bankruptcy filing despite business closure.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal of pre-retirement benefits. The applicant, a spouse of a business owner, argued that the business closure justified the benefit, but the court found a bankruptcy filing was a mandatory statutory prerequisite. Since the business remained profitable and no bankruptcy petition was filed, the legal condition for the benefit was not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych; Art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych: A spouse of a business owner is entitled to pre-retirement benefits only if a bankruptcy petition for the business has been filed; mere cessation of activity or deregistration is insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 702/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24 lutego 2016 roku - Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 lutego 2017 roku, odmówił J. L. prawa do świadczenia przedemerytalnego, podnosząc w uzasadnieniu, że nie został złożony wniosek o ogłoszenie upadłości prowadzonej działalności gospodarczej. /decyzja - k. nienum. akt ZUS/ W dniu 3 marca 2017 roku wnioskodawca wniósł o odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc, że dla niego – jako osoby współpracującej przepis jest krzywdzący, nie ma żadnych oszczędności, nie ma środków do życia, a wniosek o upadłość nie może być złożony. /odwołanie - k. k. 2 / W złożonej w dniu 6 kwietnia 2017 roku odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. wniósł o jego oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. / odpowiedź na odwołanie - k. 3/ Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
Wnioskodawca J. L. urodził się w dniu (...). /okoliczność bezsporna, a nadto: wniosek o świadczenie przedemerytalne – k. nienum. akt ZUS/ W dniu 6 lutego 2017 roku wnioskodawca złożył wniosek o świadczenie przedemerytalne. /okoliczność bezsporna, a nadto: wniosek o świadczenie przedemerytalne – k. nienum. akt ZUS/ Wnioskodawca udokumentował okres składkowy wynoszący 31 lat, 3 miesiące i 8 dni oraz 10 lat, 9 miesięcy , 26 dni okresów nieskładkowych. / wyliczenie – k. nienum. akt ZUS/ Wnioskodawca od dnia 1 października 1994 r był osobą współpracującą w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę wnioskodawcy H.
L.. W okresie od 10 sierpnia 2015 r roku do 3 sierpnia 2016 roku pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Został wyrejestrowany jako osoba współpracująca przez płatnika składek od dnia 1 lipca 2016 r. /okoliczność bezsporna/ Wnioskodawca jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. od dnia 4 sierpnia 2016 roku jako bezrobotny. Nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych.
Okres 180 dni pobierania zasiłku upłynął z dniem 31 stycznia 2017 roku. /okoliczność bezsporna, a nadto: zaświadczenia – k. nienum. akt ZUS/ H. L. nadal prowadzi działalność gospodarczą. Nie był zgłaszany wniosek o ogłoszenie upadłości. W 2016 r działalność gospodarcza przyniosła zysk w kwocie 7702,11 zł. /okoliczność bezsporna – zeznania wnioskodawcy – e – prot. z dnia9.06.2017 r 00:06:49 w zw. z 00:00:47, rozliczenie – k. 13/
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Odwołanie jest niezasadne. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu było, czy ubezpieczony spełnił przesłanki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego określone w ustawie z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych ( tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 170 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 powołanej ustawy prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która:
1) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta oraz 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.
U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia ogłoszenia upadłości prowadziła nieprzerwanie i przez okres nie krótszy niż 24 miesiące pozarolniczą działalność, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.
U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych", i za ten okres opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne oraz do dnia ogłoszenia upadłości ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta i 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 4) zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w ciągu 30 dni od dnia ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pobieranej nieprzerwanie przez okres co najmniej 5 lat, i do dnia, w którym ustało prawo do renty, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna i osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 5) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn , lub 6) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego, z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn.
Natomiast art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych stanowi, że za okres uprawniający do emerytury, o którym mowa w ust. 1, uważa się okres ustalony zgodnie z przepisami art. 5-9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Stosownie do treści art. 2 ust. 3 wyżej wymienionej ustawy świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 180 dni pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki:
1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna;
2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych;
3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 180 - dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Osoba ubiegająca się o świadczenie przedemerytalne musi spełniać łącznie przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1 i ust. 3 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku, poz. 645 ze zm.) ilekroć w ustawie jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy - oznacza to:
a) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ( Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.), w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, b) rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, c) wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy, d) rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 1 ze zn.1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika.
Ogłoszenie upadłości prowadzonej działalności stanowi jedną z niezbędnych przesłanek do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Za niewystarczające do spełnienia tego warunku uznać należy samo zaprzestanie prowadzenia działalności i wyrejestrowanie jej z ewidencji działalności gospodarczej. Ustawodawca przewidział bowiem inny warunek wiążący się z niewypłacalnością dłużnika. Ocena, czy taki stan rzeczywiście zachodzi, może nastąpić dopiero po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości./ tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 13 września 2016 r. ,III AUa 984/15 LEX nr 2123015/ Za osobę współpracującą z osobami prowadzącymi pozarolniczą działalność oraz zleceniobiorcami, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5, uważa się małżonka, dzieci własne, dzieci drugiego małżonka i dzieci przysposobione, rodziców, macochę i ojczyma oraz osoby przysposabiające, jeżeli pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracują przy prowadzeniu tej działalności lub wykonywaniu umowy agencyjnej lub umowy zlecenia; nie dotyczy to osób, z którymi została zawarta umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego.(art. 8 ust. 11 ustawy z dnia 13.10.1998 r o systemie ubezpieczeń społecznych/ Dz.U.2016.963 t.j./) Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych posługuje się pojęciem "osoby współpracującej z osobą prowadzącą działalność gospodarczą".
Osoba taka, pod względem obowiązku opłacania składek ZUS, traktowana jest tak, jakby sama była przedsiębiorcą. Takimi osobami współpracującymi są, wg ustawy, jest m.in. małżonek, jeżeli pozostaje z przedsiębiorcą we wspólnym gospodarstwie domowym i współpracuje z nim przy prowadzeniu działalności. Z ustaleń poczynionych w sprawie (a były one bezsporne między stronami) wynika, że wnioskodawca od dnia 1 października 1994 r był osobą współpracującą w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę wnioskodawcy H.
L.. W okresie od 10 sierpnia 2015 r roku do 3 sierpnia 2016 roku pobierał świadczenie rehabilitacyjne. Został wyrejestrowany jako osoba współpracująca przez płatnika składek od dnia 1 lipca 2016 r. Następnie wnioskodawca został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. od dnia 4 sierpnia 2016 roku jako bezrobotny. Nie odmówił bez uzasadnionej przyczyny propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej bądź zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych.
Okres 180 dni pobierania zasiłku upłynął z dniem 31 stycznia 2017 roku. Jednocześnie H. L. nadal prowadzi nadal działalność gospodarczą. Nie był zgłaszany wniosek o ogłoszenie upadłości. W 2016 r działalność gospodarcza przyniosła zysk w kwocie 7702,11 zł. Zatem nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy – nie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości, a wyrejestrowanie przez płatnika z ubezpieczeń społecznych nie jest równoznaczne z rozwiązaniem stosunku pracy, jak tego chciałby wnioskodawca, bowiem brak podstaw do takiej kwalifikacji z uwagi na treść cytowanych przepisów.
Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy