Social court dismisses pension appeal due to failure to prove 25 years of contribution period by 1999 deadline.
Legislator summary
AI generatedThe social court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant early retirement benefits. The insured claimed special working conditions, but the court found he failed to document the mandatory 25-year contribution period by January 1, 1999, possessing only 22 years and 7 months. Consequently, the court ruled that the non-fulfillment of this statutory condition precluded the right to the pension benefit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 100 ust. 1 ustawy: The right to early retirement for special working conditions requires simultaneous fulfillment of all statutory conditions, including the 25-year contribution period by the 1999 deadline; failure to meet any single condition renders the claim inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 620/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Grażyna Łazowska Protokolant: Kamila Niemczyk po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017 r. w Gliwicach sprawy M. F. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o prawo do emerytury na skutek odwołania M. F. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia 23 lutego 2017 r. nr (...) oddala odwołanie. (-) SSO Grażyna Łazowska Sygn. akt VIII U 620/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23 lutego 2017r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. odmówił ubezpieczonemu M. F. ( F. ) prawa do emerytury na podstawie art.184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z §4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, gdyż ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. nie udokumentował wymaganego 25-letniego okresu składkowego i nieskładkowego, a jedynie 22 lata, 7 miesięcy i 26 dni.
Ubezpieczony w odwołaniu od decyzji domagał się przyznania prawa do emerytury z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych podnosząc, iż organ rentowy błędnie pozbawia go tego świadczenia. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony M. F. w dniu (...) ukończył wiek 60 lat. Legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999r. okresem pracy w warunkach szczególnych w wymiarze 17 lat, 8 miesięcy i 10 dni.
Do pracy w warunkach szczególnych organ rentowy uwzględnił następujące okresy zatrudnienia ubezpieczonego w KWK (...): - od dnia 1 września 1975r. do dnia 3 lipca 1976r. na stanowisku młodszego górnika, - od dnia 11 marca 1977r. do dnia 17 marca 1991r. na stanowisku młodszego górnika pod ziemią i górnika strzałowego pod ziemią, - od dnia 19 maja 1995r. do dnia 26 czerwca 1995r. ( z wyłączeniem absencji niepłatnych ) na stanowisku manewrowego na powierzchni. Ubezpieczony nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Wniosek o emeryturę złożył w dniu 17 lutego 2017r.
Ubezpieczony pracę zawodową podjął w dniu 1 września 1975r. w KWK (...) i był to jego pierwszy zakład pracy. Na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017r. ubezpieczony oświadczył, iż do dnia 1 stycznia 1999r. nie posiada 25 – letniego okresu składkowego i nieskładkowego. Powyższe Sąd ustalił na podstawie dokumentacji akt organu rentowego, jako okoliczności jednoznacznie wynikające z tych dowodów i niekwestionowane przez strony, pozwalające na stanowcze rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie ubezpieczonego M. F. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz.887 ) zwanej dalej ustawą, prawo do emerytury przysługuje ubezpieczonemu urodzonemu po dniu 31 grudnia 1948r., który: - ukończył 60 lat, - udokumentował do dnia 31 grudnia 1998r. 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym co najmniej 15 lat zatrudnienia przy pracach wymienionych w wykazie A rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8 poz.43 ze zm.), - nie przystąpił do OFE albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w OFE za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa. Po myśli § 2 ust. 1 i 2 w/w rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w tym akcie prawnym są okresy, w których praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Okresy pracy, o których mowa w ust. 1, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy.
Dla skutecznego ubiegania się o przyznanie prawa do emerytury wcześniejszej z tytułu wykonywania pracy w warunkach szczególnych koniecznym jest spełnienie łącznie wszystkich wymienionych powyżej określonych przez ustawodawcę warunków prawa do świadczenia. Zgodnie bowiem z art. 100 ust. 1 ustawy prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich ustawowych warunków wymaganych do nabycia tego prawa. Zatem niespełnienie choćby jednego z nich skutkować musi w konsekwencji uznaniem roszczenia za bezzasadne ( por. wyroki:
Sądu Apelacyjnego we W. z dnia 6 grudnia 2016r. III AUa 1281/16 Lex nr 2196229, Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 5 maja 2016r. III AUa 460/15 Lex nr 2110650, Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2015r. III AUa 564/15 Lex nr 2062035 ). Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż ubezpieczony M. F. legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999r. wymaganym co najmniej 15 – letnim okresem pracy w warunkach szczególnych, ukończył wiek emerytalny 60 lat i nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Niemniej jednak ubezpieczony nie udowodnił kolejnego niezbędnego warunku prawa do dochodzonego świadczenia w postaci posiadania na dzień 1 stycznia 1999r. 25 – letniego okresu składkowego i nieskładkowego.
Podkreślić należy, iż ubezpieczony na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017r. przyznał, iż warunku tego nie spełnia, a potwierdza to również zgromadzona dokumentacja zawarta w aktach organu rentowego, z której wynika, iż ubezpieczony rozpoczął swoją aktywność zawodową w dniu 1 września 1975r., a tym samym do końca 1998r. nie był w stanie przepracować 25 lat. Brak spełnienia już tylko tego jednego warunku prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych uniemożliwia przyznanie ubezpieczonemu prawa do dochodzonego świadczenia.
W konsekwencji powyższego Sąd z mocy art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie jako bezzasadne. (-) SSO Grażyna Łazowska