Social court dismissed pension appeal due to Open Fund membership excluding early retirement rights. The insured failed to transfer OFE funds, violating statutory conditions for special conditions pension. Court rejected witness testimony as facts were already established in administrative records. The decision emphasizes strict compliance with pension eligibility requirements under Polish law. The insured's declaration of non-membership was disregarded due to contradictory evidence. Consequently, the appeal was fully rejected without further proceedings.

Sygn. akt VIII U 371/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na posiedzeniu niejawnym w składzie: Przewodniczący: SSO Patrycja Bogacińska - Piątek po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2017 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy R. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. o prawo do emerytury na skutek odwołania R. D. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia 10 lutego 2017 r. nr (...) oddala odwołanie. (-)SSO Patrycja Bogacińska - Piątek Sygn. akt VIII U 371/17

UZASADNIENIE

Decyzją z 10 lutego 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. odmówił ubezpieczonemu R. D. prawa do emerytury. W uzasadnianiu organ rentowy podał, że ubezpieczony nie udokumentował 15 lat pracy w warunkach szczególnych, nie osiągnął wieku emerytalnego 60 lat, przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego i nie złożył wniosku o przekazanie zgromadzonych tam środków na dochody budżetu państwa. W odwołaniu ubezpieczony domagał się zmiany zaskarżonej decyzji i przyznania mu prawa do emerytury. W uzasadnieniu podniósł, że legitymuje się stażem 15 lat pracy w warunkach szczególnych ponieważ od 16 listopada 1979 roku do 28 lutego 1991 roku w czasie zatrudnienia w (...) w G. wykonywał taką pracę.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: R. D. urodził się (...). Ubezpieczony przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego N. Otwarty Fundusz Emerytalny w dniu 31 maja 1999 roku (karta 21 a.e.) i nie złożył wniosku o przekazanie środków zgromadzonych w OFE na dochody budżetu państwa (karta 2 a.e.). W ocenie ZUS na dzień 31 grudnia 1998 roku ubezpieczony legitymował się stażem 25 lat, 10 miesięcy i 10 dni okresów składkowych i nieskładkowych oraz stażem 9 lat, 11 miesięcy i 3 dni pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w warunkach szczególnych.

Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie przeprowadzonych dowodów: akt organu rentowego. Ubezpieczony składając wniosek o prawo do emerytury oświadczył, że nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego. Z ustaleń poczynionych przez organ rentowy na podstawie analizy konta w systemie informatycznym wynika jednak, że ubezpieczony wbrew swojemu oświadczeniu przystąpił do N. Otwartego Funduszu Emerytalnego w dniu 31 maja 1999 roku. W toku postępowania sądowego ubezpieczony nie ustosunkował się do twierdzenia ZUS o jego członkostwie w ofe ( karta 8 a.s.).

Sąd w całości oparł się na dowodach zgromadzonych w aktach organu rentowego, w tym na informacji zawartej na karcie 21 tych akt, albowiem zawiera ona analizę konta ubezpieczonego. W związku z powyższym sąd nie dał wiary oświadczeniu ubezpieczonego, że nie jest on członkiem otwartego funduszu emerytalnego.

Sąd zważył co następuje:

odwołanie nie było zasadne. Zgodnie z art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2015r., poz. 748) ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymagany w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zgodnie z art. 184 ust. 2 tej ustawy emerytura przewidziana powyżej przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w tym funduszu, za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa. Przepis § 4 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. nr 8, poz. 43 ze zm.) stanowi, że emerytura przysługuje pracownikowi, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, jeżeli osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiety i 60 dla mężczyzny, ma wymagany okres zatrudnienia (20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn), w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.

Zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do emerytury są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Ubezpieczony jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego i nie złożył wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku na dochody budżetu państwa. Wyklucza to możliwość przyznania ubezpieczonemu prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach, albowiem do przyznania tego prawa wszystkie przesłanki wymagane przez przepis art. 184 ust. 1 i 2 w zw. z art. 32 muszą zostać spełnione.

W związku z powyższym sąd nie uwzględnił wniosku ubezpieczonego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków R. K. i J. W. na okoliczność ustalenia, że w okresie od 16 listopada 1979 roku do 28 lutego 1991 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę w warunkach szczególnych albowiem okoliczność ta nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. Powyższy wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym z uwagi na treść obowiązującego od 8 września 2016r. art. 148 1 § 1 k.p.c. W myśl § 1 tego przepisu sąd może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

Zgodnie z § 2 w przypadkach, o których mowa w § 1, sąd wydaje postanowienia dowodowe na posiedzeniu niejawnym. Z kolei zgodnie z § 3 rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne, jeżeli strona w pierwszym piśmie procesowym złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy, chyba że pozwany uznał powództwo. W przedmiotowej sprawie strony nie składały wniosku o przeprowadzenie rozprawy, zaś stan faktyczny wynikający z akt organu rentowego (dowód dopuszczono na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 maja 2017 roku) uzasadniał brak konieczności skierowania sprawy na rozprawę. (-) SSO Patrycja Bogacińska-Piątek