Appeal dismissed; court upheld conviction for traffic offense based on credible witness testimony and logical assessment of evidence.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the appeal and upheld the first-instance conviction for a traffic offense involving property damage. The defendant argued against the court's factual findings, but the appellate court found no error in the lower court's evaluation of conflicting witness testimonies. The decision relied on the principle that the first instance correctly applied judicial discretion and life experience to assess witness credibility in the absence of direct witnesses.
Legislator headnote
AI generatedArt. 7 k.p.k.; Art. 86 § 1 k.w. w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d.: The appellate court may uphold a first-instance judgment if the lower court's evaluation of evidence, including witness credibility and logical consistency, does not exceed the bounds of judicial discretion and is based on life experience.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Warszawa, dnia 22 maja 2017 r. Sygn. akt VI Ka 1600/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz Protokolant Karolina Kożuchowska po rozpoznaniu dnia 22 maja 2017 r. w Warszawie sprawy Z. K. syna K. i J. ur. (...) w G., obwinionego z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt II W 374/16 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 złotych tytułem kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, w tym 30 złotych opłaty. Sygn. akt VI Ka 1600/16
UZASADNIENIE
wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 22 maja 2017r. Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 19 października 2016r. został zaskarżony przez obrońcę obwinionego. Apelacja ta nie jest zasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk.
Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia sprowadza się wyłącznie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Dokonanie analizy materiału dowodowego przez Sąd I instancji sprowadzało się w istocie do oceny dwóch przeciwstawnych wersji zdarzenia przedstawionych przez obwinionego oraz E. S.. Wobec braku bezpośrednich świadków zdarzenia, do depozycji tych należało podejść ze szczególną starannością. Wymogom tym Sąd Rejonowy w pełni sprostał.
Przesłuchał oboje w trakcie rozprawy głównej, miał więc możność dokonania oceny wiarygodności składanych depozycji, nie tylko pod kątem zgodności z pozostałym, nota bene nader nikłym materiałem dowodowym, ale również logiki wywodu oraz zgodności z zasadami doświadczenia życiowego. Ocena ta wypadła na korzyść pokrzywdzonej, co nie staje w sprzeczności z zasadami prawidłowego procedowania, nakreślonymi w art. 7 kpk. Trudno bowiem uznać, że wersja obwinionego, wedle której pokrzywdzona w centrum miasta, w warunkach dobrej widoczności, zmierza bezpośrednio do spowodowania kolizji pojazdów, a następnie, pomimo że nie doszło do kontaktu z samochodem obwinionego, bezpodstawnie obciąża go zarzutem uszkodzenia tylnego zderzaka swojego samochodu, odpowiada tak zasadom logiki, jak i doświadczenia życiowego.
Już tylko niejako na marginesie zauważa sąd odwoławczy, iż dla oceny wiarygodności przeciwstawnych stron nie bez znaczenia pozostaje , iż to obwiniony wycofał złożony przez obrońcę wniosek dowodowy o powołanie biegłego z zakresu wypadków samochodowych na okoliczność ujawnienia w samochodzie obwinionego śladów uderzenia w inny pojazd. Podzielając zatem wywody Sądu I instancji i nie znajdując podstaw, by uznać orzeczoną we wręcz symbolicznym wymiarze karę grzywny za niewspółmiernie surową, orzekł Sąd Okręgowy o utrzymaniu wyroku w mocy.