Appeal court quashes first instance verdict for insufficient evidence of defendant's knowledge of stolen goods origin.
Legislator summary
AI generatedThe appeal court quashed the first instance verdict regarding the defendant's conviction for attempted fraud due to insufficient evidence proving he knew the laptop was stolen. The defense argued the trial court arbitrarily ignored the defendant's prior statement admitting the laptop was stolen and failed to verify his trial testimony. Consequently, the case was remanded for a new trial with a full evidentiary review to determine if the defendant could have presumed the goods were stolen.
Legislator headnote
AI generatedArt. 291 § 1 k.k.; Art. 292 § 1 k.k.; Art. 454 § 2 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: A court must critically evaluate contradictory witness and defendant statements and cannot convict for fraud without sufficient evidence that the defendant knew or should have presumed the goods were obtained through a prohibited act.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Warszawa, dnia 19 maja 2017 r. Sygn. akt VI Ka 1522/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Maciej Schulz Protokolant: protokolant sądowy Anna Rusak przy udziale prokuratora Marka Traczyka po rozpoznaniu dnia 19 maja 2017 r. w Warszawie sprawy P. Ł., syna B. i A., ur. (...) w W. oskarżonego o czyn art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt III K 1285/12 uchyla wyrok w zaskarżonej części i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. L. F. (1) kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonego z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT. VI Ka 1522/16
UZASADNIENIE
P. Ł. został oskarżony o to, że w okresie czasu od dnia 28 maja 2012 roku do dnia 1 czerwca 2012 roku w W. przyjął w celu zbycia mienie w postaci laptopa marki A. o wartości 6000 zł, który został uzyskany za pomocą czynu zabronionego, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności za podobne przestępstwo umyślne, tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2016 roku, III K 1285/12 orzekł:
I. oskarżonego P. Ł. w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 28 maja 2012 roku w W. przyjął w celu dalszego zbycia laptopa marki A. o wartości 6000 zł, co do którego na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i mógł przypuszczać, że został on uzyskany za pomocą czynu zabronionego i czyn ten zakwalifikował z art. 292 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 292 § 1 k.k. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 4 czerwca 2012 roku i uznał grzywnę za wykonaną w zakresie dwóch stawek dziennych;
III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. L. F. (1) kwotę 619,92 zł brutto z tym 23 % VAT z tytułu obrony z urzędu oskarżonego; IV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty oraz pozostałych kosztów sądowych przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońca oskarżonego i prokurator. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części tj. w punkcie 1 i 2 na korzyść oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mającą wpływ na treść wyroku poprzez całkowicie dowolne i nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżony P. Ł. powinien był przypuszczać, że przedmiotowy laptop marki A. został uzyskany przez osobę o imieniu Ł. za pomocą czynu zabronionego i przyjął laptop marki A. w celu dalszego jego zbycia, a nie pod zastaw długu – jak wyjaśniał oskarżony.
Obrońca podniósł nadto zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, będących wynikiem wyżej wskazanych naruszeń prawa procesowego, mający wpływ na treść wyroku, a polegającym na przyjęciu, że zachowanie oskarżonego wypełnia znamiona przestępstwa z art. 292 § 1 k.k. Obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji. Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego P. Ł. i zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć wpływ na treść zapadłego orzeczenia, a polegającą na dokonaniu oceny materiału dowodowego w postaci wyjaśnień P. Ł. oraz zeznań T.
K. z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów i w sposób wybiórczy, co skutkowało błędnym uznaniem wiarygodności tych dowodów w zakresie braku wiedzy P. Ł. co do pochodzenia laptopa marki A. z przestępstwa, a nadto bez przeprowadzenia czynności niezbędnych dla weryfikacji prawdziwości wyjaśnień podejrzanego P. Ł. co do faktu sugerowania mu treści wyjaśnień przez funkcjonariuszy Policji a polegających na przesłuchaniu w toku postępowania sądowego funkcjonariuszy Policji wykonujących czynności z tym podejrzanym na okoliczność ich przebiegu oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do przypisania oskarżonemu P. Ł. jedynie czynu paserstwa nieumyślnego podczas gdy właściwa ocena tego materiału prowadzi do wniosku, że dopuścił się paserstwa umyślnego popełnionego w ramach powrotu do przestępstwa.
W konkluzji prokurator wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja Prokuratora zasługuje na uwzględnienie. Uznając oskarżonego P. Ł. za winnego popełnienia przestępstwa wyczerpującego znamiona paserstwa nieumyślnego z art. 292 § 1 k.k. Sąd I Instancji oparł się wyłącznie na wyjaśnienia tego oskarżonego składanych na rozprawie. Natomiast z wyjaśnień P. Ł. składanych w postępowaniu przygotowawczym, bezpośrednio po zdarzeniu wprost wynika, że chłopak o imieniu Ł. przekazując mu przedmiotowego laptopa, powiedział mu ”że w tym dniu ukradł z mieszkania różny sprzęt elektroniczny, który miał przy sobie” (k.46).
Wyjaśnienia znajdujące się na k. 45-46 verte są szczegółowe jeżeli chodzi o same okoliczności dokonania kradzieży i wejścia do mieszkania (za pomocą kluczy znajdujących się w komodzie na korytarzu) i korespondują w tym zakresie z zeznaniami pokrzywdzonej A. M. (k.2-3), którym Sąd dał wiarę w całości. Rację ma zatem skarżący, że Sąd Rejonowy dając wiarę wyjaśnieniom P. Ł. składanym na rozprawie w których zaprzeczył aby wiedział o pochodzeniu laptopa – zrobił to w sposób bezkrytyczny i dowolny. Sąd I Instancji nie zweryfikował wyjaśnień oskarżonego składanych na rozprawie odnośnie przebiegu przesłuchania.
Nie zastanowił się również nad tym, czy wersja składana w postępowaniu przygotowawczym odnośnie wejścia w posiadanie laptopa rzeczywiście mogła być dla oskarżonego korzystniejsza od tej składanej na rozprawie. Analizując wyjaśnienia oskarżonego Sąd nie uwzględnił również faktu, że T. K., przesłuchiwany w charakterze podejrzanego dwa dni przed P. Ł. wyjaśnił, że przedmiotowego laptopa dostał od P. Ł., który powiedział mu, że komputer ten jest kradziony (k.35). Okoliczność ta całkowicie została pominięta w rozważaniach zawartych w pisemnych motywach wyroku.
Z tych powodów, mając na uwadze zakaz zawarty w art. 454 § 2 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 lipca 2015 roku (akt oskarżenia wpłynął do Sądu w dniu 25 września 2012 roku), Sąd Okręgowy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania. Jednocześnie uwzględniając apelację prokuratora, z której wynika, że czyn oskarżonego należy zakwalifikować zgodnie z kwalifikacją przyjętą w akcie oskarżenia Sąd Odwoławczy nie uwzględnił argumentacji zawartej w apelacji obrońcy, który podnosił, że brak jest dowodów do przyjęcia, że oskarżony mógł nawet przypuszczać, że przedmiotowy laptop pochodził z kradzieży.
Argumentację zawartą w apelacji obrońcy oskarżonego można ewemtualnie rozważyć dopiero po prawidłowej ocenie materiału dowodowego, w zależności od wniosków wynikających z tej oceny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy winien ponownie w całości przeprowadzić przewód sądowy i postępowanie dowodowe, w trakcie którego winien wyjaśnić ujawnione rozbieżności w wyjaśnieniach oskarżonego i zeznaniach świadków, a następnie winien dokonać rzetelnej i kompleksowej analizy i oceny materiału dowodowego zgodnie z dyrektywami zawartymi w art. 5 § 2 k.p.k. i w art. 7 k.p.k.
Po ewentualnym dojściu do przekonania, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości Sąd zobowiązany jest rozważyć, czy zebrane dowody pozwalają na zakwalifikowanie czynu oskarżonego z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. czy też z art. 292 § 1 k.k. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.