Social security court allows widow's claim for unclaimed pension by equating death date with body discovery date.
Legislator summary
AI generatedThe social security agency initially denied the widow's claim for unclaimed pension because the death certificate only listed the date the body was found, not the exact time of death. The court found the appeal admissible and reversed the agency's decision after reviewing medical records and witness testimony. Based on evidence showing the deceased was bedridden at home and the standard medical practice for such cases, the court ruled that the death date is legally equivalent to the body discovery date, thereby granting the claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 136 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.; In cases where a death certificate records only the discovery of the body, the court may equate the date of discovery with the date of death if medical evidence and circumstances indicate the deceased died at home shortly before discovery.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 736/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 marca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł., na podstawie art. 136 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, odmówił A. G. prawa do niezrealizowanego świadczenia po zmarłym J. G., z uwagi na to, że w akcie zgonu wskazano datę znalezienia zwłok zmarłego i nie ma możliwości ustalenia okresu, za który świadczenie powinno być wypłacone. (decyzja – k. 105 akt ZUS). W dniu 27 marca 2017 roku wnioskodawca złożyła odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, że jest dla niej niezrozumiała, bo była świadkiem zgonu . (odwołanie - k.1).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. wniósł o jego oddalenie, podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. (odpowiedź na odwołanie k. 5). Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: J. G. pobierał emeryturę. Świadczenie było płatne do dnia 20 – go każdego miesiąca. /decyzja – k. 73/ W dniu 7 lutego 2017 r J. G. korzystał z pomocy lekarskiej pogotowia ratunkowego. /karta medycznych czynności ratunkowych – k. 4/ W dniu 12 lutego 2017 r o godz. 4.15 zostało wezwane pogotowie do J.
G., jako powód wezwania wskazano zgon. Zespół wyjechał o godzinie 4.30, na miejsce przybył o godz. 4.40.Rozpoznano zgon przed przybyciem (...). Podano czas stwierdzenia zgonu: 4:45. /karta zlecenia wyjazdu – k. 22, zeznania wnioskodawczyni – e – prot. 00:12:25 w zw. z 00:01:20, zeznania świadka A. M. – 00:05:07 – 00:10:29/ W dniu 12 lutego 2017 r została wystawiona karta zgonu, z której wynikała data znalezienia zwłok – 12.02.2017 , godz. 4.45. /karta zgonu – k.4/ Lekarz wypisujący kartę zgonu pisze standardowo o miejscu znalezienia zwłok, jeżeli pacjent jest w domu.
W przypadku stanu rozkładu zwłok byłoby to odnotowane. W przypadku zapisu dotyczącego czasu zgonu i miejsca znalezienia zwłok, to przypuszczalnie zgon nastąpił w przybliżonym czasie do tego momentu, jeżeli byłoby inaczej zostałoby to odnotowane. / zeznania świadka A. M. e – prot. – 00:05:07 – 00:10:29/ W dniu 13 lutego 2017 r został sporządzony odpis skrócony aktu zgonu, w którym wskazano datę znalezienia zwłok: 12.02.2017 r , godzina 4:45. / kserokopia odpis aktu – k. 100 akt ZUS/ W dniu 21 lutego 2017 r wnioskodawczyni – żona J.
G. wystąpiła o wypłatę nierealizowanych świadczeń po osobie uprawnionej do świadczeń emerytalno – rentowych. /wniosek – 103 akt ZUS/ W dniu 28 marca 2017 r zostało wystawione zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, że J. G. pozostawał pod opieką hospicjum domowego w okresie od 3 stycznia 2017 r do dnia śmierci 12.02.2017 r. Przez ostatnie ok. trzy tygodnie był całkowicie leżący, nie poruszał się samodzielnie i nie opuszczał mieszkania, zmarł w domu. /zaświadczenie – k. 4/ Sąd Okręgowy dokonał następującej oceny dowodów i zważył, co następuje:
Odwołanie jest zasadne i skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 136 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r, poz. 887.), w razie śmierci osoby, która zgłosiła wniosek o świadczenia określone ustawą, świadczenia należne jej do dnia śmierci wypłaca się małżonkowi, dzieciom, z którymi prowadziła wspólne gospodarstwo domowe, a w razie ich braku - małżonkowi i dzieciom, z którymi osoba ta nie prowadziła wspólnego gospodarstwa domowego, a w razie ich braku - innym członkom rodziny uprawnionym do renty rodzinnej lub na których utrzymaniu pozostawała ta osoba.
W rozpoznawanej sprawie organ rentowy odmówił wnioskodawczyni wypłaty niezrealizowanego świadczenia z uwagi na zapis w akcie zgonu co do daty znalezienia a nie daty zgonu, co w ocenie organu rentowego uniemożliwiało ustalenie okresu, za który przysługiwało by roszczenie. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż data zgonu była tożsama z wynikającą z dokumentów datą znalezienia zwłok. Ustalenia w tym zakresie Sąd poczynił na podstawie zgromadzonej dokumentacji, w tym medycznej, a także na podstawie zeznań świadka i strony.
Organ rentowy nie zgłosił wniosków dowodowych mających na celu wykazanie okoliczności przeciwnych. Z ustaleń wynika, że jeszcze w dniu 7 lutego 2017 r J. G. korzystał z pomocy lekarskiej pogotowia ratunkowego. Następnie w dniu 12 lutego 2017 r o godz. 4.15 zostało wezwane pogotowie do J. G., jako powód wezwania wskazano zgon. Zespół wyjechał o godzinie 4.30, na miejsce przybył o godz. 4.40.Rozpoznano zgon przed przybyciem (...). Podano czas stwierdzenia zgonu: 4:45. W trakcie tej wizyty została wystawiona karta zgonu, z której wynikała data znalezienia zwłok – 12.02.2017 , godz. 4.45.
Przy czym ustalono, że lekarz wypisujący kartę zgonu pisze standardowo o miejscu znalezienia zwłok, jeżeli pacjent jest w domu. W przypadku stanu rozkładu zwłok byłoby to odnotowane. W przypadku zapisu dotyczącego czasu zgonu i miejsca znalezienia zwłok, to przypuszczalnie zgon nastąpił w przybliżonym czasie do tego momentu, jeżeli byłoby inaczej zostałoby to odnotowane. Także z zaświadczenia lekarskiego, wynikało, że J. G. pozostawał pod opieką hospicjum domowego w okresie od 3 stycznia 2017 r do dnia śmierci 12.02.2017 r.
Przez ostatnie ok. trzy tygodnie był całkowicie leżący, nie poruszał się samodzielnie i nie opuszczał mieszkania, zmarł w domu. W ocenie Sądu brak jest zatem dowodów na to, że zgon nastąpił w innym dniu, niż 12 lutego 2016 roku, a zapis w akcie zgonu nie pozbawia wnioskodawczyni ustalenia daty zgonu w związku z ubieganiem się o świadczenie z ubezpieczenia społecznego, uwarunkowanego tym ustaleniem. Na marginesie należy tylko podnieść, że organ rentowy przyjął w „karcie przebiegu sprawy w przypadku zgonu świadczeniobiorcy”(k. 102 akt ZUS) datę 12.02.2017 r jako datę zgonu, a jako datę wstrzymania świadczenia – 03 -2017.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał wnioskodawczyni prawo do niezrealizowanego świadczenia po zmarłym J. G., przyjmując, ze zgon nastąpił w dniu 12 lutego 2017 r. Zarządzenie: odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi ZUS wraz z aktami rentowymi.