Appeal dismissed; lower court violated criminal procedure by issuing verdict without full trial and evidence presentation.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appeal and remanded the case for retrial because the lower court violated criminal procedure rules. Although the defense requested a summary judgment under Article 387 of the Criminal Procedure Code, the lower court failed to properly conduct the main trial, including witness examinations and evidence presentation required by Article 410. The appellate court held that these procedural defects could not be cured and necessitated a new trial to ensure a fair process.
Legislator headnote
AI generatedArt. 387, 388, 391, 399, 410 k.p.k.; A court cannot issue a final verdict without conducting the main trial and presenting evidence as required by law, and such procedural violations necessitate remanding the case for retrial.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Ka 1578/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2013 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Włodzimierz Suwała (spr.) Sędziowie SO Beata Tymoszów SR del. Konrad Gradek Protokolant sekr. sądowy Anna Kotwica przy udziale prokuratora Grażyny Maleszewskiej po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. sprawy A. G. oskarżonej o przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt III K 82/12 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi - Północ w Warszawie do ponownego rozpoznania. sygn. akt VI Ka 1578/12
UZASADNIENIE
W dniu 19 4 czerwca 2012 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie wydał wyrok w sprawie III K 82/12, mocą którego oskarżoną A. G. uznał za winną popełnienia przypisanych jej czynów z art. 12 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Wyrok ów zaskarżyła osobistą apelacją A. G., lecz niezależnie od treści od treści tej apelacji Sąd Okręgowy zmuszony był uchylić zaskarżony wyrok w całości a sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Powodami do podjęcia tej, niejako z urzędu, decyzji w postępowaniu odwoławczym była następująca sytuacja procesowa jaka zaistniała na rozprawie głównej w dniu 4 czerwca 2012 r. Z zapisu protokołu owej rozprawy wynika ( k. 482 – 485 ), że obrońca oskarżonej w jej imieniu złożył wniosek o wydanie wyroku w trybie art. 387 k.p.k., który zawierał też skonkretyzowane propozycje w zakresie: rozstrzygnięć w zakresie wymiaru kary za każdy z zarzucanych A. G. czynów; kary łącznej o wolnościowym charakterze; środków probacyjnych oraz kosztów postępowania.
Na tak sformułowany wniosek obrońcy wyrazili zgodę oskarżona, prokurator oraz oskarżyciele posiłkowi. W tym stanie rzeczy Sąd rejonowy na podstawie art. 387 § 1 i 2 k.p.k. postanowił „ uwzględnić wniosek oskarżonej o wydanie wyroku skazującego albowiem okoliczności nie budzą wątpliwości, cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nie przeprowadzenia rozprawy w całości, a Prokurator i pokrzywdzeni się temu nie sprzeciwiają”. W kontekście powyższej decyzji Sąd I instancji na podstawie art. 387 § 4 k.p.k. dokonał ujawnienia istniejącego w sprawie, a zebranego w postępowaniu przygotowawczym, osobowego i bezosobowego materiału dowodowego.
Najwyraźniej jednak istniały jakieś wątpliwości co do okoliczności czynów zarzucanych w a/o A. G. gdyż, w dalszym ciągu omawianej rozprawy głównej, Sąd Rejonowy, po wspomnianym zaliczeniu dowodów, od razu uprzedził strony procesowe ( na podstawie art. 399 § 1 k.p.k. ) o możliwości zastosowania w zakresie czynów opisanych w pkt 1 i 3 a/o kwalifikacji z art. 91 § 1 k.k. lub art. 12 k.k.; nadto na podstawie art. 387 § 2 k.p.k. „ wniosku zgłoszonego w trybie art. 387 k.p.k. nie uwzględnił z uwagi na uprzedzenie o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej”.
Zdaniem Sądu Okręgowego, pomimo tego, że w protokole rozprawy odnotowano, iż strony po powyżej opisanych decyzjach sądu orzekającego nie zgłosiły „wniosków dowodowych” ani nie wnosiły o zaliczenie „innych dowodów”, Sąd rejonowy nie mógł w sposób prawidłowy od razu przejść do zamknięcia przewodu sądowego, odebrania końcowych głosów stron i wydania zaskarżonego wyroku. W istocie bowiem wyrok ów Sąd I instancji wydał bez poprzedzenia go procesowym ujawnieniem ( poza wyjaśnieniami oskarżonej ) zabezpieczonego w toku postępowania przygotowawczego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków i dokumentów – zatem, wbrew treści art. 410 k.p.k., podstawę tego wyroku nie stanowił całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.
Wcześniejsze, wyżej opisane, ujawnienie istniejących dowodów w trybie art. 387 § 4 k.p.k., byłoby tylko prawidłowe w sytuacji, kiedy zaskarżony wyrok rzeczywiście był wydany w warunkach określonych w art. 387 § 1 i 2 k.p.k. Jak wiadomo tak się nie stało, więc po wspomnianej ostatecznej decyzji Sądu Rejonowego o nieuwzględnieniu wniosku oskarżonej o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 k.p.k., powinien nastąpić dalszy bieg przewodu sądowego na rozprawie głównej w postaci przesłuchania na niej wnioskowanych w a/o świadków, przeprowadzenia dowodów z dokumentów itd w sposób uregulowany w art. 391 k.p.k. i następnych.
A przynajmniej Sąd orzekający powinien spróbować skorzystać z instytucji określonej w art. 388 k.p.k. – czego, niestety, w realiach nin. procesu także zaniechał. Wskazane wyżej naruszenia przepisów procesowych przez Sąd I instancji z pewnością mogły mieć znaczący wpływ na treść zaskarżonego wyroku – a nie są one możliwe do konwalidowanie przez Sąd odwoławczy w toku jego postępowania. Na marginesie wypada wskazać, iż akt oskarżenia w nin. sprawie wpłynął do Sądu I instancji wraz ze złożonym przez prokuratora w trybie art. 335 § 1 k.p.k. wnioskiem o skazanie A.
G. bez przeprowadzenia rozprawy ( k. 464 ). Akta sprawy pokazują, że w tej kwestii Sąd orzekający nie przeprowadził żadnego posiedzenia w myśl uregulowania zawartego w art. 343 § 5 k.p.k., a zatem i nie podjął też w sposób formalny żadnego ustosunkowania się do tego wniosku, zwłaszcza o jego nieuwzględnieniu i rozpoznaniu sprawy na zasadach ogólnych, przed wydaniem zarządzenia z dnia 30 marca 2012 o wyznaczeniu rozprawy głównej ( k. 472 ) i przed rozpoczęciem rozprawy głównej z dnia 4 czerwca 2012 r. Wprawdzie to akurat nie ma istotniejszego znaczenia w dotychczasowym procesie – niemniej raczej wypada zachowywać przewidzianą w kodeksie postępowania karnego kolejność poszczególnych czynności proceduralnych.
Przy zatem ponownym rozpoznaniu nin. sprawy, także też w kontekście zarzutów i treści apelacji A. G. ( co do zasadności których, w świetle powodów uchylenia zaskarżonego wyroku, przedwczesnym byłoby ustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy ), należy skierować ją na rozprawę główną celem przeprowadzenia przewodu sądowego zgodnie z tyczącymi go uregulowaniami kodeksu postępowania karnego i ewentualnymi wnioskami stron procesowych co do dalszego trybu procedowania przed Sądem I instancji. Dla tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.