Court rejects dismissal request allowing plaintiff to claim remaining rent debt from prior judgment.
Legislator summary
AI generatedThe court rejected the defendant's motion to dismiss the lawsuit based on the principle of res judicata. Although a prior judgment had awarded part of the claim for substitute vehicle rental, the plaintiff was not barred from seeking the remaining balance in a separate proceeding. The court ruled that the plaintiff has no obligation to specify a partial claim or to expand the lawsuit if new circumstances arise, thereby permitting the current action to determine the outstanding debt.
Legislator headnote
AI generatedArt. 199 § 1 pkt 2 k.p.c.; The principle of res judicata does not preclude a party from claiming the remaining portion of a debt in a separate proceeding if the initial claim was partial and the party did not explicitly waive the remainder.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygnatura akt: XI GC 641/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 lipca 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie Wydział XI Gospodarczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Mariusz Zawicki protokolant Daniel Starmach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2017 roku w S. sprawy z powództwa T. S. przeciwko (...) spółka akcyjna w W. o zapłatę postanawia:
1. Odmawia odrzucenia pozwu; Sygnatura akt: XI GC 641/17
UZASADNIENIE
Powód T. S. złożył pozew z dnia 1 marca 2017 roku przeciwko (...) spółka akcyjna w W.. Zażądał zapłaty kwoty 4.632,80 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 5 stycznia 2012 roku do dnia zapłaty. Dalej wskazał, że przed tutejszym sądem toczyła się sprawa XI GC 153/14 o zapłatę kwoty 5.100 złotych. W tamtejszej sprawie sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda dochodzone roszczenie. Jednocześnie w tamtejszym postępowaniu ustalono, że powodowi od pozwanego przysługuje roszczenie w kwocie 9.732,80 złotych a skoro w wymienionej wcześniej sprawie żądał zapłaty wyłącznie kwoty 5.100 złotych do zapłaty na jego rzecz w dalszym ciągu pozostaje kwota dochodzona niniejszym pozwem (9.732,80 złotych – 5.100 złotych = 4.632,80).
Obecne, jak i wcześniejsze powództwo dotyczą zapłaty z tytułu najmu pojazdu zastępczego. W sprzeciwie od nakazu zapłaty (karta 65) pozwany wniósł o odrzucenie pozwu z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Z treści pozwu ma wynikać, że chodzi o tę samą szkodę, o której orzekano już w sprawie XI GC 153/14. Powód w tamtejszej sprawie nie wskazywał, że dochodzi roszczenia częściowego, nie rozszerzył powództwa.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
Wniosek o odrzucenie pozwu jawi się jako niezasadny. W myśl normy art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Sąd odrzuci pozew jeżeli o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa jest w toku albo została już prawomocnie osądzona. Niewątpliwie sprawa XI GC 153/14 jest podmiotowo tożsama ze sprawą niniejszą. Niewątpliwie kwota dochodzona tamtejszym, jak i niniejszym pozwem stanowi należność za najem pojazdu zastępczego po kolizji w dniu 20 sierpnia 2011 roku, gdzie uszkodzony został pojazd O. o numerze rejestracyjnym (...). W sprawie XI GC 153/14 powód dochodził zapłaty kwoty 5.100 złotych tytułem kosztów najmu.
Powód wywodził roszczenie z umowy najmu pojazdu i faktury za ten najem na kwotę 23.370 złotych z podatkiem VAT, gdzie przedmiotem usługi był najem pojazdu przez okres 95 dni za cenę 200 złotych za jeden dzień najmu. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2016 roku sąd zasądził od pozwanego dochodzoną przez niego kwotę w całości to jest 5.100 złotych, sąd oparł się wówczas na przyjęciu, że uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego wynosił 79 dób a zasadna stawka dzienna najmu to 160 złotych brutto, stąd obniżając kwotę (79 x 160zł) 12.640 złotych o podatek VAT (2.907,20 złotych) powstaje kwota należności 9.732,80 złotych.
W tym miejscu zauważyć należy, że powód nie ma obowiązku wskazywać w pozwie, że dochodzi roszczenia częściowego (z większej całości) a niewskazanie tej okoliczności w pozwie nie pozbawia go możliwości dochodzenia pozostałej kwoty należności w innym okresie, w odrębnym postępowaniu sądowym. Powód nie ma również obowiązku rozszerzać powództwa, jeśli w toku sprawy pojawią się okoliczności wskazujące, że może on domagać się wyższego roszczenia, aniżeli pierwotnie w pozwie oznaczone. Powód nigdy nie oświadczył, że kwota 5.100 złotych (zasądzona przywołanym wyrokiem) wyczerpuje wszelkie jego roszczenia związane z opisywanym najmem pojazdu zastępczego, nie zrzekł się roszczenia w kwocie przewyższającej kwotę orzeczoną wyrokiem.
W niniejszym postępowaniu sąd badał będzie ponownie wysokość stawki najmu (która pozostaje sporna) oraz okres najmu pojazdu zastępczego a po rozpoznaniu wszystkich wniosków dowodowych ustali, czy roszczenie dochodzone w niniejszej sprawie przewyższa kwotę orzeczoną w sprawie XI GC 153/14 czy też nie. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w postanowieniu. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...)