Court upheld temporary arrest extension due to high risk of flight and pending appeal proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe District Court extended the temporary arrest against defendant A.M. until December 26, 2017, rejecting the appeal filed by the accused and his lawyer. The court found that the evidence strongly supported the guilt of the accused, who had already received a final conviction for drug possession, creating a high risk of flight to avoid a heavier sentence. Consequently, the appellate court determined that no negative grounds for release existed under the Criminal Procedure Code, and the health of the accused's niece did not constitute a sufficient exception to maintain the arrest.
Legislator headnote
AI generatedArt. 249 § 4 k.p.k.; Art. 258 § 2 k.p.k.; Art. 259 § 1 k.p.k.; Art. 263 § 7 k.p.k.; Art. 437 § 1 k.p.k.: Where the evidence indicates a high probability of guilt and a severe penalty is imminent, the threat of a harsh punishment creates a presumption that the accused may attempt unlawful acts to destabilize proceedings, necessitating the continuation of temporary arrest to ensure the proper course of appellate proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V Ka 912/17, V Kz 607/17 POSTANOWIENIE Dnia 26 lipca 2017 roku Sąd Okręgowy w Łodzi, V Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia S.O. Zbigniew Mierzejewski Protokolant sekr. sąd. Dorota Lerka przy udziale Prokuratora Katarzyny Klimczak po rozpoznaniu w sprawie A. M., urodz. (...) w Ł.,(...) oskarżonego o czyn z art. 278 § 1 k.k. i in. zażaleń wniesionych przez oskarżonego i jego obrońcę na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi z dnia 27 czerwca 2017 roku, sygn. akt III K 241/16 w przedmiocie przedłużenia stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oraz z urzędu w przedmiocie przedłużenia stosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. oraz art. 263 § 7 k.p.k. w zw. z art. 258 § 2 k.p.k. postanawia:
1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;
2. przedłużyć stosowanie wobec oskarżonego A. M. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania określając czas jego trwania do dnia 26 grudnia 2017 r., godz. 11.30.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Widzewa w Łodzi przedłużył stosowanie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania do dnia 4 września 2017 roku. Postanowienie Sądu Rejonowego zaskarżyli w całości zażaleniami oskarżony oraz jego obrońca. Oskarżony podniósł w zażaleniu, że dalsze stosowanie tymczasowego aresztowania nie jest konieczne, gdyż nie zachodzi obawa matactwa i ukrywania się, ze względu na to, iż ustała potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania.
Obrońca oskarżonego zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, tj. art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k., wskazując na sytuację zdrowotną wnuczki oskarżonego. Obrońca oskarżonego odwołała się również do wniesionej apelacji, w której wykazano, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że oskarżony nie popełnił zarzucanego mu czynu związanego z posiadaniem narkotyków. W konkluzji zażaleń oskarżony oraz jego obrońca wnieśli o uchylenie stosowanego wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Zażalenia oskarżonego i jego obrońcy nie były zasadne. Żadna z przesłanek, które legły u podstaw zastosowania wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania nie zdezaktualizowała się na obecnym etapie postępowania. Materiał dowodowy zebrany w sprawie uprawdopodabnia w wysokim stopniu fakt popełnienia przez oskarżonego zarzucanych mu czynów przestępczych, czego dowodem jest wydanie wobec niego nieprawomocnego wyroku skazującego na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy podziela stanowisko utrwalone w orzecznictwie, iż groźba surowej kary rodzi domniemanie, iż oskarżony w obawie przed jej odbyciem może podejmować próby bezprawnych działań mogących destabilizować prawidłowy tok postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19.11.1996 r., IV Kz 119/96; postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 14 grudnia 2006 r., II AKz 635/06, OSA 2007/3/12).
Z uwagi na rodzaj przypisanych A. M. czynów oraz rozmiar grożącej mu kary pozbawienia wolności przyjąć należy, iż dalsze stosowanie wobec niego izolacyjnego środka zapobiegawczego jest niezbędne w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania międzyinstancyjnego. Należy wskazać, że zgodnie z treścią przepisu art. 249 § 4 k.p.k. środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonywania kary. Na obecnym etapie postępowania karnego jedynie izolacyjny środek zapobiegawczy jest w stanie zabezpieczyć prawidłowy tok postępowania odwoławczego do czasu uprawomocnienia się wyroku.
Uchylenie tymczasowego aresztowania, bądź jego zmiana na wolnościowe środki zapobiegawcze mogłyby doprowadzić do sytuacji, w której oskarżony w obawie przed koniecznością odbycia kary podejmowałby działania mające na celu ukrycie się bądź ucieczkę. W stosunku do oskarżonego nie zachodzą jednocześnie przesłanki negatywne tymczasowego aresztowania wskazane w art. 259 § 1 k.p.k. Fakt, iż wnuczka oskarżonego jest poważnie chora nie stanowi okoliczności tego rodzaju, którą należałoby uznać za wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny w rozumieniu art. 259 § 1 pkt 2 k.p.k., zwłaszcza że obrońca oskarżonego nie wykazała w żaden sposób aby to oskarżony był jedyną osobą mogącą sprawować opiekę nad wnuczką.
Każdorazowo fakt izolacji penitencjarnej stanowi utrudnienie w utrzymywaniu więzi rodzinnych i sprawowaniu opieki nad bliskimi. Nie zawsze są to jednak okoliczności tego rodzaju, które przemawiają za uchyleniem tymczasowego aresztowania. Okres na jaki przedłużono stosowanie wobec oskarżonego tymczasowego aresztowania nie jest nadmierny i powinien być wystarczający dla prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W sprawie wyznaczono już sędziego referenta oraz niezwłocznie zostanie wyznaczony termin rozprawy apelacyjnej. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji.