Criminal court acquits defendant for tax offense because law requires intent, not negligence.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Zakopane convicted the defendant of a tax offense but found only negligence, which the Court of Appeal ruled was legally incorrect. The defendant appealed solely to have the conviction overturned, arguing that the specific tax statute requires intentional conduct. The appellate court held that since the relevant article of the Tax Code does not permit negligence, the lower court's finding of guilt was invalid, leading to a full acquittal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 56 § 4 kks; Art. 46 kks; Art. 434 § 1 kpk; Art. 443 kpk; Art. 437 § 1, 2 kpk; Art. 632 pkt 2 kpk; Art. 113 § 1 kks: Tax offenses under the Tax Code may be committed only intentionally unless the specific provision explicitly allows for negligence; therefore, a conviction based solely on negligence is invalid, and an appeal filed solely in the defendant's favor mandates acquittal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 491/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2013r. Sąd Okręgowy w Nowym Sączu – Wydział II Karny w składzie : Przewodniczący : SSO Bogdan Kijak (spr.) Sędziowie: SO Arkadiusz Penar SO Anna Pater Protokolant: st.sekr.sądowy Maria Olszowska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013r. sprawy S. F. oskarżonego o wykroczenia skarbowe z art.56§4 kks w zw. z art.9§3 kks na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Zakopanem z dnia 10 września 2013r. sygn. akt II W 408/13 zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że oskarżonego uniewinnia od zarzucanych mu wykroczeń a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 491/13
UZASADNIENIE
S. F. oskarżony był o to, że: - działając jako pełnomocnik J. G., w terminie do dnia 27 grudnia 2012 r., nie złożył w Urzędzie Skarbowym w Z. deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc listopad 2012 roku, tj. o wykroczenie skarbowe z art. 56§4 kks w zw. z art. 9§3 kks; - działając jako pełnomocnik M. Ł., w terminie do dnia 27 grudnia 2012 r., nie złożył w Urzędzie Skarbowym w Z. deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc listopad 2012 r, tj. o wykroczenie skarbowe z art. 56§4 kks w zw. z art. 9§3 kks. Wyrokiem z dnia 10.09.2013 r., sygn.
II W 408/13 Sąd Rejonowy w Zakopanem uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanych mu wykroczeń i na podstawie art. 19§1 pkt 2 kks odstąpił od wymierzenia kary. Sąd Rejonowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją oskarżony. Zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego i błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku. W pisemnym uzasadnieniu apelacji skarżący podniósł, iż przypisane mu wykroczenia skarbowe można popełnić wyłącznie z winy umyślnej, a Sąd Rejonowy przyjął, iż oskarżonego obciąża jedynie wina nieumyślna.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest zasadna. Uznając oskarżonego za winnego Sąd Rejonowy naruszył prawo materialne poprzez przyjęcie, iż zarzucane mu wykroczenie popełnił nieumyślnie. Dlatego też – mając nadto na względzie, iż wyrok został zaskarżony wyłącznie na korzyść, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i oskarżonego uniewinnił. Zgodnie z art. 4§1 kks przestępstwo i wykroczenie skarbowe można popełnić umyślnie, a także nieumyślnie, jeżeli kodeks tak stanowi. Natomiast według art. 46 kks, do wykroczeń skarbowych nie mają zastosowania przepisy części ogólnej Kodeksu wykroczeń.
Powołanie tego przepisu jest niezbędne, gdyż w przypadku pozostałych wykroczeń (innych niż skarbowe) można je popełnić umyślnie lub nieumyślnie, chyba że ustawa przewiduje odpowiedzialność tylko za wykroczenia umyślne – art. 5 kw. Z powyższych przepisów w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wykroczenia skarbowe mogą być popełnione nieumyślnie tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi, tj. gdy przepis części szczególnej przewiduje możliwość nieumyślnego wypełnienia jego znamion. Zarzucany oskarżonemu czyn z art. 56§4 kks może być popełniony wyłącznie umyślnie – przepis art. 56 kks w żadnym z paragrafów nie zawiera klauzuli nieumyślności.
W związku z tym, skoro Sąd Rejonowy stwierdził, iż oskarżony nieumyślnie wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, to takie założenie wyklucza możliwość przypisania oskarżonemu tego czynu. Wyrok Sądu Rejonowego został zaskarżony wyłącznie na korzyść oskarżonego. Z uwagi na kierunek zaskarżenia, Sąd Okręgowy nie może poczynić niekorzystnych dla oskarżonego ustaleń (np. poprzez wykazanie umyślności działania), ani też w tym celu nie może uchylić zaskarżonego wyroku i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.
Takie rozstrzygnięcia byłyby sprzeczne z zakazami określonymi w art. 434§1 kpk i art. 443 kpk. W tych okolicznościach jedynym dopuszczalnym orzeczeniem jest uniewinnienie oskarżonego. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd Okręgowy orzekając na zasadzie art. 437§1 i 2 kpk zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonego uniewinnił, a kosztami procesu na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 113§1 kks obciążył Skarb Państwa.