Legislator Case Law & Legislation
I C 1293/17 AI generated

Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove assignment of debt and lack of consumer protection status.

Case Number I C 1293/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The plaintiff's claim for payment was dismissed because the court found insufficient evidence to prove the assignment of the debt from the original bank to the plaintiff. The defendant did not appear at the hearing, and the plaintiff failed to authenticate critical documents or demonstrate that the debt was sufficiently individualized for transfer. Consequently, the court ruled that the plaintiff, as a professional trader, bore the burden of proof which they failed to meet.

Legislator headnote

AI generated

Art. 339 § 1, 2 k.p.c.; Art. 509 § 1, 2 k.c.: A claim is dismissed when the plaintiff fails to prove the assignment of a debt, particularly when the transferred claim is not sufficiently individualized or when the plaintiff is a professional trader who should have conducted proper evidence proceedings.

Keywords

AI generated
assignment of debt proof of assignment individualized claim professional trader default judgment burden of proof consumer protection

Cited Legislation

AI generated
Art. 339 § 1, 2 k.p.c.
Zgodnie z art. 339 § 1 i 2 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny.
Art. 509 § 1, 2 k.c.
W myśl zaś przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.
Art. 194 § 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych
W stosunkach z konsumentem jest to dokument prywatny, pochodzący od powoda i zawierający li tylko jego twierdzenia o istnieniu wierzytelności (art. 194 § 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych).
art. 339 k.c
Liczył się zatem z możliwością powstania uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 339 k.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 1293/17 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie, I Wydział Cywilny, w składzie: Przewodniczący: SSR Marzena Żywucka Protokolant: Paulina Kosecka po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r., w O., na rozprawie, sprawy z powództwa (...) N. (...) z siedzibą w W. przeciwko W. K. o zapłatę oddala powództwo. SSR Marzena Żywucka Sygn. akt I C 1293/17 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...) (...) z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej W. K. kwoty 526,76 zł oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego roszczenia powód wskazał, że pozwana zawarła w dniu 21lutego 2000r. ze (...) Bankiem (...) S.A. umowę bankową nr (...)- (...), na podstawie której Bank udostępnił stronie pozwanej środki pieniężne. Pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania i nie dokonała na rzecz Banku wpłat w terminach i wysokościach określonych w umowie.

W związku z powyższym wierzyciel pierwotny wypowiedział pozwanej umowę. Ponadto powód wskazał, że w wyniku zawartych umów przelewu wierzytelności nabył wierzytelność przysługującą wierzycielowi pierwotnemu wobec pozwanej. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazem zapłaty z 22 grudnia 2016 r., w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1498813/16, nakazał pozwanej, aby w ciągu dwóch tygodni zapłaciła powodowi kwotę 827,06 zł lub w tym terminie wniósł sprzeciw. (k. 5v) Postanowieniem z dnia 15 marca 2017r. Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie uchylił wydany uprzednio nakaz zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Olsztynie, przeszkodą był brak aktualnego adresu pozwanej, której to przeszkody powód nie uzupełnił w terminie.

Pozwana W. K. nie złożyła odpowiedzi na pozew ani nie stawiła się na rozprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwana w dniu 21 lutego 2000 r. zawarła ze (...) Bankiem (...) S.A. w L. umowę kredytową nr (...), na podstawie której udzielono jej pożyczki w wysokości 2000 zł. Pożyczka miała zostać spłacona 24 miesięcznych ratach. (dowód: umowa kredytowa k. 26-27) W dniu 31 maja 2016 r. powód zawarł umowę przelewu wierzytelności z e. (...) z siedzibą w W., którą nabył nieokreśloną ilość wierzytelności na skutek ciągu umów przelewu zawartych pomiędzy wierzycielem pierwotnym a kolejnymi nabywcami przedmiotowej wierzytelności. (dowód: umowa przelewu wierzytelności z 18 maja 2016 r., k. 40-45, porozumienie o przeniesieniu praw i obowiązków wynikających z umowy przelewu wierzytelności k. 77 umowa przelewu wierzytelności z 31 maja 2016 r. k. 47-55, umowa o przelew wierzytelności oraz przeniesienie praw z 13 grudnia 2010r. k. 72v, umowa o przelew wierzytelności oraz przeniesienie praw z 12 kwietnia 2011r. k. 67-72)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało w ocenie Sądu oddaleniu w całości. Zgodnie z art. 339 § 1 i 2 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W ocenie sądu okoliczności przytoczone w pozwie budziły wątpliwości sądu, zaś dowody zaoferowane przez powoda nie pozwoliły na podzielenie jego twierdzeń.

Powód nie udowodnił, że przysługuje mu jakiekolwiek roszczenie względem strony pozwanej. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 kc jest przepis art. 232 kpc, zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie.

Powód wywodzi swe roszczenie z umowy cesji wierzytelności, na podstawie której miał nabyć wierzytelność przeciwko pozwanej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z załączonych do akt sprawy dokumentów nie wynika, aby przedmiotem obrotu była wierzytelność wobec pozwanej i aby powód stał się nabywcą jakiejkolwiek wierzytelności przysługującej zbywcy oraz wierzycielowi pierwotnemu względem pozwanej. Powód przedłożył wprawdzie poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie umów przelewu wierzytelności, jednak w treści tych dokumentów wierzytelność względem pozwanej nie została wymieniona.

Dowodem na fakt zawarcia wspominanych umów nie jest również zawiadomienie powoda kierowane do pozwanej o przelewie wierzytelności (k.26) oraz wystosowane przez powoda wezwanie do zapłaty. W pierwszej kolejności wskazać należy, że powód nie wykazał, aby pisma te rzeczywiście zostały do pozwanej wysłane. Po drugie, reprezentujący powoda pełnomocnik, nie opatrzył wskazanych wydruków stwierdzeniem zgodności kopii z oryginałem, co uzasadnia przyjęcie, że mogą one nie zawierać treści prawdziwych. Co najważniejsze, są to pisma pochodzące od powoda, a nie od pierwotnego wierzyciela i nie są wiarygodne.

W ocenie Sądu zatem powód nie udowodnił, aby rzeczywiście doszło do przelewu wierzytelności. W myśl zaś przepisu art. 509 § 1 i 2 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Przedmiotem przelewu jest wierzytelność, tj. prawo podmiotowe wierzyciela do żądania od dłużnika świadczenia.

Wierzytelność, która ma stanowić przedmiot rozporządzenia powinna być w dostateczny sposób oznaczona (zindywidualizowana). Dotyczy to przede wszystkim wyraźnego określenia stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność, a zatem oznaczania stron tego stosunku, świadczenia oraz przedmiotu świadczenia. Strony stosunku, świadczenie oraz przedmiot świadczenia muszą być oznaczone bądź przynajmniej możliwe do oznaczenia (oznaczalne) w momencie zawierania umowy przenoszącej wierzytelność (por. Kodeks cywilny.

Komentarz pod red. A. Kidyby, Tom III, Zobowiązania – część ogólna, Lex 2010 r.). Mocy dowodowej w postępowaniu cywilnym nie ma wyciąg z rachunku funduszu (vide k. 21). W stosunkach z konsumentem jest to dokument prywatny, pochodzący od powoda i zawierający li tylko jego twierdzenia o istnieniu wierzytelności (art. 194 § 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych). Stanowisko takie wyrażone zostało także w wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2011r., sygn. P 1/10, opublikowanym w OTK-A 2011, nr 6, poz. 53, z dnia 12 grudnia 2006 r., P 15/05, OTK-A 2006, nr 11, poz. 171 oraz z dnia 19 lutego 2003 r., P 11/02, OTK-A 2003, nr 2, poz. 12).

Na marginesie jedynie wskazać należy, że powód nie wykazał w jakich kwotach terminach spłacana była pierwotna wierzytelność, co uzasadniało by roszczenie odsetkowe i jego wysokość, nie wskazał sposobu obliczenia odsetek i należności głównej, nie wykazał zasadności żądania zapłaty koszty 152,80 zł. Dodatkowo wskazać należy na fakt, że powód jest profesjonalnym przedsiębiorcą trudniącym się obrotem wierzytelnościami a tym samym miał możliwość zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego i złożenia wszelkich wniosków dowodowych już w pozwie.

Powód jako profesjonalista nie powinien zakładać, że pozwana nie stawi się na rozprawę i nie wda się w spór, zaś sąd opierając się jedynie na twierdzeniach pozwu wyda wyrok zaoczny w całości uwzględniający powództwo. Lektura treści pozwu i załączonych do niego dokumentów pozwala stwierdzić, że powód już w pozwie złożył stosowne wnioski dowodowe i załączył dokumenty mające być przedmiotem postępowania dowodowego. Liczył się zatem z możliwością powstania uzasadnionych wątpliwości w rozumieniu art. 339 k.c. a tym samym z koniecznością przeprowadzenia przez sąd postępowania dowodowego.

Z uwagi na powyższe okoliczności sąd oddalił powództwo. SSR Marzena Żywucka