Court imposes one-year prison sentence and lifetime driving ban for recidivist drunk driving.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted the defendant of drunk driving and imposed a one-year prison sentence with a lifetime ban on operating vehicles. The defendant, previously sentenced for the same offense in 2002, failed to fulfill the monetary penalty and demonstrated a lack of rehabilitation. The court determined that imprisonment was the only appropriate measure given the defendant's repeated disregard for legal norms and the danger posed to public safety.
Legislator headnote
AI generatedArt. 178a § 4 kk; Art. 42 § 3 kk; Art. 43a § 2 kk; Art. 58 § 1 k.k.; Art. 627 k.p.k.: For a recidivist who commits drunk driving after a prior conviction for the same offense and fails to comply with previous penalties, the court must impose a prison sentence and a lifetime driving ban to ensure effective prevention and social protection.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II K 1142/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2017r. Sąd Rejonowy w Olsztynie, w II Wydziale Karnym, w składzie: Przewodniczący: SSR Lucyna Brzoskowska , Protokolant: apl. adw. Joanna Niemczak Prokurator: Daniel Brodowski po rozpoznaniu na rozprawy w dniu 18-01-2017 r. sprawy: P. K., syna S. i H. z domu K., urodzonego (...) w D., oskarżonego o to, że: w dniu 03 lipca 2016 roku w miejscowości K., woj. (...)- (...) kierował pojazdem mechanicznym marki V. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. 1,71 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn.. akt IIK 1734/01 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 4 kk orzeka:
I. oskarżonego P. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 178a § 4 kk i za to z mocy powołanego przepisu skazuje go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 42 § 3 kk orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, III. na podstawie art. 43a § 2 kk orzeka obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000,00 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, oraz opłatę w wysokości 120 (stu dwudziestu) złotych.
Sygn. akt II K 1142/16
UZASADNIENIE
Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony P. K. był uprzednio skazany wyrokiem przez Sąd Rejonowy w Olsztynie II Wydział karny z dnia 04 czerwca 2002 roku – sygnatura akt IIK 1734/01 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1k.k. W cytowanym wyroku skazano P. K. na karę grzywny, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz orzeczono świadczenie pieniężne. /dowód: odpis wyroku k.37/ Oskarżony do dnia 09 września 2016 roku nie wykonał świadczenia pieniężnego w kwocie 400 zł orzeczonego w/w cytowanym wyrokiem na rzecz Fundacji Rehabilitacji Dzieci Niepełnosprawnych „Pomóż mi” przy Szpitalu Dziecięcym w O.. /dowód: pismo k.49/ W dniu 3 lipca 2016 roku oskarżony P. K. przebywał w domu w K. m.in. wraz z żoną H.
H. (1) i sąsiadką B. B. (1). B. B. (1) w mieszkaniu K. wypiła dwa piwa. Oskarżony P. K. i jego żona H. też pili piwo. Osoby te postanowiły pojechać samochodem do D. w celu zakupu rowerka dwuletniemu wnukowi K. - S.. W tym dniu córka H. H. (1) pozostawiła swoje dziecko pod opieką swojej matki H. H. (1). Oskarżony P. K. był kierowcą. Obok niego na miejscu pasażera siedziała B. B. (1). Z tyłu samochodu siedziała H. H. (1) z wnukiem. Pojechali do D., kupili rowerek i wracali do K.. W tym czasie około godziny 17:00 M. S. jechał drogą od miejscowości S. do D..
Jechała z nim pasażerka – jego dziewczyna M. R., którą wiózł na pociąg do O.. Jechali samochodem należącym do M. S. marki T. o nr rej. (...). M. S. jadąc zgodnie z przepisami w pewnym momencie nie zdążył zauważyć pojazd marki V. (...), który jechał z naprzeciwka. W pewnym momencie samochód kierowany przez oskarżonego zjechał na przeciwległy pas ruchu przecinając oś jezdni i uderzył lusterkiem w lusterko nadjeżdżającego z naprzeciwka pojazdu kierowanego przez M. S.. W chwili, kiedy M. S. usłyszał trzask lusterka i lusterko w jego aucie się złożyło, to w ostatnim momencie M.
S. lekko odbił pojazd w prawo w kierunku pobocza i przyhamował. M. S. zatrzymał pojazd na poboczu, zawrócił i zaczął jechać za oskarżonym, dawałem znaki świetlne i trąbiłem by oskarżony się zatrzymał. Oskarżony nie zareagował i przy miejscowości K. jechał dalej. Oskarżony kierował pojazdem niepewnie, zygzakiem. M. S. jechał za samochodem kierowanym przez oskarżonego do jego posesji. Na miejscu M. S. wysiadł i zobaczył, że jak oskarżony wysiadał z miejsca kierowcy było po nim widać, że jest pod wpływem alkoholu. Oskarżony P. K. chwiał się.
Następnie z pojazdu wysiadła z miejsca pasażera przy kierowcy B. B. (2). Później wysiadła H. H. (1) razem z dzieckiem, którzy siedzieli z tyłu. M. S. wezwał Policję widząc, że jest dziecko, a osoby dorosłe są pijane. Na miejsce przyjechał patrol policji, w tym funkcjonariusz policji A. S.. na miejscu oskarżony P. K. został przebadany za zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Wynik badania wskazał, że oskarżony jest w stanie nietrzeźwości – I badanie 1,71 mg/l, II badanie 1,91 mg/l, III badanie 0,72 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu.
Powtórzone badania również wykazały, że w wydychanym przez oskarżonego powietrzu był alkohol. Oskarżony nigdy nie posiadał prawa jazdy. /dowody: wyjaśnienia oskarżonego k.28, k.42, k.62v, zeznania świadków: M. S. k.11v, k.62, M. R. k.19v, k.62-62v, A. S. k.22v, k.62v, H. H. (1) k.25v, k.62v, B. B. (1) k.34v, k.63, dowody z dokumentów: protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k.3, k.5, świadectwa wzorcowania k.4, k.6/ Oskarżony P. K. był uprzednio wielokrotnie karany sądownie / karta karna k.31, odpis wyroku k.37/. W toku postępowania oskarżony P. K. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. / k.28, k.42, k.62v/
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Wyjaśnieniom oskarżonego, gdzie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu należało dać wiarę, gdyż są one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Oskarżony nie kwestionował swojego zawinienia. Stan nietrzeźwości oskarżonego potwierdziły badania wykonane za pomocą urządzenia alkostop i alkometru. Analiza protokołów z ich użycia prowadzi do wniosku, że czynności te zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, sprawnymi technicznie urządzeniami. Powyższe okoliczności potwierdzają również zeznania świadków M.
S., M. R., policjanta A. S., H. H. (1) i B. B. (1). Świadkowie M. S. i M. R. wiarygodnie i jednoznacznie potwierdzili, że oskarżony nieprawidłowo kierował pojazdem mechanicznym na drodze publicznej. Również potwierdzili, że gdy wysiedli z samochodu, to zobaczyli jak oskarżony wysiada z pojazdu z miejsca kierowcy i widać było po nim, że jest pod wpływem alkoholu. Okoliczność tą potwierdził przybyły na posesję świadek – policjant A. S.. Ponadto świadkowie H. H. (1) i B. B. (2) szczerze i wiarygodnie zeznały, że spożywały w tym dniu alkohol z oskarżonym.
Tym samym nie tylko widziały, że oskarżony przed wyjazdem do D. spożywał alkohol, ale jednocześnie wiedziały i godziły się na to, że jadą z pijanym kierowcą pojazdem mechanicznym, mając jeszcze pod opieką małe dziecko. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, gdyż są one konkretne, jasne, obiektywne, zbieżne. Sąd w pełni uznał za wiarygodne wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, albowiem uzupełniają się wzajemnie, tworząc dokładny i spójny obraz zaistniałego zdarzenia. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na uznanie, że oskarżony P. K. kierował pojazdem mechanicznym marki V. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. 1,71 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Olsztynie sygn. akt IIK 1734/01 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości.
Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu określonego w art. 178a§4k.k. Jego wina nie budzi wątpliwości. Uznając oskarżonego za winnego popełnienia przypisanego mu czynu, Sąd wymierzył mu karę jak w części dyspozytywnej wyroku. Oskarżony P. K. jest osobą dorosłą, posiadającą odpowiedni poziom doświadczenia życiowego. Zna również obowiązujące normy prawne i konsekwencje ich nieprzestrzegania – był uprzednio karany. Przy wymiarze kary orzeczonej wobec oskarżonego Sąd brał pod uwagę jako okoliczności obciążające przede wszystkim - stopień upojenia alkoholowego w jakim był oskarżony, uprzednią karalność, popełnienie czynu w warunkach § 4 z art. 178ak.k.
Ponadto odnośnie rodzaju i wymiaru kary determinowały Sąd takie okoliczności jak to, że oskarżony z pełną świadomością po uprzednim spożywaniu alkoholu wsiadł do samochodu i kierował nim w godzinach szczytu, drogą publiczną, w tym w mieście. Oskarżony wiedział i godził się, że jedzie z innymi osobami dorosłymi – żoną i sąsiadką, które również były po spożyciu alkoholu. Co jednak najbardziej zaważyło na wymiarze kary, to okoliczności, że oskarżony w sposób skrajnie nieodpowiedzialny i świadomy zgodził się na zabranie w podróż małego dziecka w wieku 2 lat w obecności innych nietrzeźwych osób. ponadto nie bez znaczenia jest fakt, że oskarżony doprowadził do niebezpiecznego zdarzenia drogowego w postaci kolizji z innym prawidłowo jadącym pojazdem, które zakończyło się jedynie na urwanych lusterkach w pojazdach.
Tego rodzaju nieodpowiedzialne i potencjalnie groźne zachowania wymagają zdecydowanej reakcji karnej. Zachowanie oskarżonego – jazda pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości w sposób opisany wyżej - dobitnie świadczy o jego skrajnie lekceważącym stosunku do prawa oraz do zasad bezpieczeństwa w ruchu, narażaniu siebie na utratę zdrowia, a innych uczestników ruchu na potencjalne niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia, w tym osób najbliższych i osób postronnych – prawidłowo poruszających się po drodze. Nie bez znaczenia jest także to, że oskarżony dopuścił się tego czynu będąc uprzednio prawomocnie skazanym za czyn z art.178a § 1 k.k. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących w stosunku do oskarżonego P. K..
Mając powyższe na uwadze w ocenie Sądu społeczna szkodliwość popełnionego czynu zabronionego przez wymienionego jest znaczna. Wymierzona oskarżonemu P. K. kara bezwzględna w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności w ocenie Sądu jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Uwzględnia cele, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Tego rodzaju nieodpowiedzialne i groźne zachowania wymagają zdecydowanej reakcji karnej. Oskarżony jest osobą karaną, zatem mając powyższe na względzie w ocenie Sądu właściwą, a zarazem w świetle obecnie obowiązujących przepisów prawa jedynie możliwą i właściwą reakcją prawno - karną na popełnione przestępstwo jest kara pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku.
Wysokość kary jest adekwatna do wagi popełnionego przestępstwa, stopnia społecznej szkodliwości i winny oskarżonego. Przestępcze działanie oskarżonego świadczy o szczególnie negatywnym, lekceważącym i skrajnie nieodpowiedzialnym nastawieniu oskarżonego do przestrzegania przepisów prawa i braku pozytywnych wyników jego resocjalizacji w warunkach wolnościowych. W ocenie Sądu prawidłowa resocjalizacja oskarżonego winna odbywać się w warunkach izolacyjnych. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie wymogi stawiane wymiarowi kary przez art. 58§1 k.k. spełni jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności.
Skazując oskarżonego uprzednio Sąd już dał wyraz zaufania do niego i przekonanie, iż potrafi on zweryfikować swe dotychczasowe postępowanie w przyszłości i wymierzył mu kary o charakterze wolnościowym. Jak widać oskarżony nie wyciągnął z tego właściwych wniosków i w dalszym ciągu okazuje lekceważenie zarówno norm prawnych jak i prawomocnych rozstrzygnięć sądu. Jednocześnie swoim zachowaniem narażał życie lub zdrowie innych osób, w tym osób mu najbliższych. Zdaniem Sądu jedynie kara pozbawienia wolności we właściwy sposób wpłynie na postawę oskarżonego w przyszłości.
Dlatego też Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku. Sąd nie dopatrzył się w stosunku do oskarżonego P. K. żadnych okoliczności szczególnie uzasadnionych, które pozwalałyby na zastosowanie wobec niego łagodniejszej represji karnej. Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu sprawcę takiego jak oskarżony należy izolować. Zakaz prowadzenia pojazdów należy do grupy środków o charakterze prewencyjnym i ochronnym, mających na celu zapobieżenie popełnienia przez sprawcę podobnego czynu w przyszłości. W kontekście powyższego oraz okoliczności sprawy i osoby oskarżonego uznać należy, że zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony wobec oskarżonego dożywotnio spełni swoje cele prewencyjne.
W ocenie Sądu orzeczony w takim zakresie zakaz spowoduje, że oskarżony powstrzyma się od naruszania zasad bezpieczeństwa w komunikacji. Przy uwzględnieniu stopnia nietrzeźwości sprawcy oraz wspomnianych wyżej okoliczności obciążających uznać należy, że oskarżony nie zasługuje na dalsze uczestniczenie w ruchu jako kierowca. Z opisanych wyżej okoliczności wynika, że prowadzenie pojazdu przez oskarżonego zagraża bezpieczeństwu w komunikacji i zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony dożywotnio spełni swe cele prewencyjne.
Sąd orzekł świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie przewidzianej przez obowiązujące przepisy prawa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie powołanych przepisów jak w punkcie IV wyroku mając na uwadze możliwości zarobkowe i majątkowe oskarżonego.