Social security court dismisses pension appeal because disability arose after the 18-month waiting period. The applicant failed to meet the statutory date requirement for disability onset. The court ruled that the medical evidence confirmed the condition started in 2005. Consequently, the appeal was rejected due to non-compliance with the 18-month rule. The decision emphasizes strict adherence to the 18-month waiting period for pension eligibility. The applicant's medical history clearly shows the onset occurred too late. Thus, the claim for disability pension was lawfully denied by the court.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the applicant's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The core dispute concerned whether the applicant's disability arose within the required 18-month period following the end of her last employment. Medical evidence confirmed the onset of her schizophrenia-related disability in May 2005, which was after the cutoff date of December 30, 2004. The court ruled that since the disability did not originate within the statutory timeframe, the applicant failed to meet the cumulative conditions for receiving the benefit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 ust. 1 k.r.s.; Art. 477 § 14 k.p.c.: A pension for disability is granted only if the disability arises within 18 months of the end of the last insurance period; failure to meet this temporal condition results in the denial of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 84/16
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 listopada 2015 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił wnioskodawczyni B. U. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu wskazano ,iż komisja lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 10 listopada 2015 roku ustaliła, że wnioskodawczyni jest częśiowo niezdolna do pracy do 31 sierpnia 2017 r., a niezdolność ta powstała 4 maja 2005 r. / decyzja – k. 60 akt ZUS/. W dniu 17 grudnia 2015 roku wnioskodawczyni odwołała się od powyższej decyzji. /odwołanie k-2-5/. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie podnosząc tożsame argumenty co w zaskarżonej decyzji / odpowiedź na odwołanie k- 34/.
Sad ustalił następujący stan faktyczny : Wnioskodawczyni B. U. urodziła się w dniu (...) . Posiada wyższe wykształcenie / niesporne/. W dniu 10 lipca 2015 roku wnioskodawczyni B. U. złożyła wniosek o przyznanie jej renty z tytułu niezdolności do pracy / niesporne wniosek - akta ZUS/. Orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 31 sierpnia 2015 roku wnioskodawczyni została uznana za osobę częściowo niezdolną do pracy z tytułu niezdolności, która powstała w 2005 roku i trwa do chwili obecnej /orzeczenie lekarza orzecznika – k. 48 akt ZUS, opinia lekarska – k.25 – 30 dokumentacji medycznej/.
Decyzją z dnia 30 września 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił wnioskodawczyni B. U. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu wskazano ,iż lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 31 sierpnia 2015 roku ustalił, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do 31 sierpnia 2017 r., a niezdolność ta powstała 4 maja 2005 r., tj. niezdolność do pracy powstała u wnioskodawczyni po upływie 18 miesięcy od ostatniego zatrudnienia przed dniem powstania niezdolności, tj. po dniu 30 grudnia 2004 r. / decyzja – k. 54 akt ZUS/.
W dniu 23 października 2015 roku wnioskodawczyni wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika. W dniu 29m października 2015 roku organ rentowy przywrócił powyższy termin / wniosek – k. 56 akt ZUS, pismo – k.57 akt ZUS/. Orzeczeniem komisji lekarskiej ZUS z dnia 10 listopada 2015 r. ustalono, że wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do dnia 31 sierpnia 2017 r., a niezdolność ta powstała w dniu 4 maja 2005 r. U B. U. rozpoznano zaburzenia schizoafektywne. /opinia lekarska – k. 80 – 82 dokumentacji medycznej, orzeczenie komisji lekarskiej – k. 59 akt ZUS/.
W celu ustalenia stanu zdrowia wnioskodawczyni Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego – psychiatry. U wnioskodawczyni z punktu widzenia psychiatrycznego rozpoznano zaburzenia schizoafektywne. Wnioskodawczyni ma 38 lat, ma wykształcenie wyższe, mieszka z mężem. Ma łącznie przepracowane 5 lat, obecnie nie pracuje. W przeszłości nie pobierała świadczeń rentowych ani rehabilitacyjnych. Psychiatrycznie leczy się od maja 2005 r. od hospitalizacji w oddziale psychiatrycznym z rozpoznaniem zespołu paranoidalnego. Z wywiadu od męża wynika, iż pogorszenie stanu zdrowia psychicznego nastąpiło 2 tygodnie wcześniej przed hospitalizacją.
Leczenie szpitalne przyniosło poprawę i badana kontynuowała leczenie PZP. Następnie jeszcze hospitalizowana w 2006 r. w Klinice (...) w W. gdzie rozpoznano stan po ostrym wlieopostaciowym epizodzie psychotycznym. W czasie tego pobytu nie wykazywała objawów psychotycznych. Nie zaobserwowano również zaburzeń nastroju i napędu, które występowały przed przyjściem do spzitala i z powodu których ją hospitalizowano. Po szpitalu nastąpiła stopniowa poprawa stanu psychicznego, która skutkowała odstawieniem neuroleptyków. Badana podjęła pracę zawodową, jednakże problemy związane z pracą spowodowały kolejną hospitalizację w 2009 r.
Leczenie farmakologiczne przyniosło ustąpienie objawów psychotycznych natomiast utrzymywały się zabrzuenia sfery afektywnej. W badaniu psychologicznym wykonanym w czasie pobytu w oddziale ujawniły się mieszane zaburzenia osobowości z komponentą psychotyczną, wyraźnymi reakcjami dysocjacyjnymi. Ostatni pobyt w 2011 r. w Dziennym Oddziale Psychiatrycznym Rehabilitacyjnym w P. w czasie, którego uczestniczyła w psychoterapii. Przy przyjęciu do szpitala w obniżonym nastroju, nieadekwatne zaburzenia zachowania i emocji o obrazie dysocjacyjnym.
Nie wykazywała objawów psychotycznych. Terapia prowadzona w oddziale była nastawiona na poprawę relacji społecznych. W 2014 r. badana urodziła dziecko, w czasie ciązy nie brałą leków. Obserwowano wtedy poprawę stanu psychicznego. Ponowne pogorszenie stanu nastąpiło w sierpniu 2015 r. (szereg problemów życiowych). Analiza dokumentacji z PZP wskazuje na leczenie z przerwami, na okresy znacznej poprawy, a także potwierdzenie, że zaburzenia występujące u niej mają obraz zaburzeń schizoafektywnych, nakładających zaburzoną osobowość wnioskodawczyni.
Potwierdza ten fakt aktualny badanie psychiatryczne. Nie stwierdza się objawów psychotycznych, głębszych objawów depresyjnych, otępiennych. Wymaga ona nadal leczenia psychiatrycznego i psychoterapii. Zaburzenia psychiczne występujące u badanej powodują znaczne ograniczenia zdolności do pracy. Uznaje się badaną za częściowo, okresowo niezdolną do pracy, jako początek niezdolnośći przyjmuje się początek pierwszej hospitalizacji, tj. od 4 maja 2005 r. /opinia biegłego psychiatry H. K. – k.39 – 41/. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie , opierając się na dokumentach załączonych do akt oraz akt ubezpieczeniowych oraz opinii biegłego psychiatry.
W ocenie Sądu brak jest podstaw do dyskredytowania opinii biegłego i może ona stanowić podstawę do orzekania w sprawie. Biegły nie wskazał, iż stan zdrowia wnioskodawczyni uzasadnia zasięgnięcie opinii biegłego z innej dziedziny medycyny niż wskazanej w postanowieniu sądu. Ponadto wskazać należy ,iż wnioskodawczyni nie złożył żadnej dokumentacji medycznej, która potwierdzałaby ,że leczy się z powodu innych schorzeń co uzasadniałoby zasięgnięcie opinii innych biegłych z dziedziny medycyny. Sąd nie dopatrzył się uchybień w opinii biegłego, które skutkowałyby koniecznością dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych tej samej specjalności.
W ocenie Sądu opinia wydana w sprawie jest spójna, wyczerpująca i logiczna. Biegła przed jej wydaniem zapoznałą się z dokumentacją medyczną oraz zbadała wnioskodawczynię. W ocenie Sądu wyciągnięte przez nią wnioski są trafne, co więcej pokrywają się z opiniami lekarza orzecznika ZUS oraz komisji lekarskiej. U wnioskodawczyni rozpoznano zaburzenia schizoafektywne i orzeczono o częściowej, okresowej niezdolności do pracy, jednakże niezdolność ta powstała 4 maja 2005 r., tj. niezdolność do pracy powstała u wnioskodawczyni po upływie 18 miesięcy od ostatniego zatrudnienia przed dniem powstania niezdolności, tj. po dniu 30 grudnia 2004 r.
Należy dodać, że dowód z opinii biegłego ma szczególny charakter, a mianowicie korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów, a w szczególności art. 217 § 1 k.p.c. W konsekwencji nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych lub z opinii instytutu, jedynie wtedy, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 1974 roku II CR 817/73, nie publ.).
Wskazać należy ,iż wnioskodawczyni nie składała w toku procesu żadnych wniosków dowodowych , w szczególności nie kwestionowała opinii biegłego psychiatry. W opinii biegła wyczerpująco i wnikliwie określiła dlaczego przyjęła datę 4 maja 2005 roku jako początek niezdolności do pracy . Biegła wskazała również ,iż na podstawie dokumentacji szpitalnej wnioskodawczyni z tamtego okresu czasu , w tym danych z zebranego wówczas wywiadu medycznego data hospitalizacji jest najbardziej wiarygodną jako data rozpoczęcia niezdolności do pracy wnioskodawczyni.
Tak więc w ocenie Sądu nie istnieją żadne racjonalne przyczyny , które poddawałyby w wątpliwość treść opinii biegłej. Sad zważył, co następuje : Odwołanie wnioskodawczyni nie jest zasadne i podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 57 pkt. 1 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162 poz. 1118 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu , który spełnił łącznie następujące warunki:
1) jest niezdolny do pracy;
2) ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy;
3) niezdolność do pracy powstała w okresach, wskazanych w przepisach ustawy. Warunki powyższe muszą być spełnione kumulatywnie. Zgodnie z treścią przepisu art. 12 powyższej ustawy niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie roku je odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu. Całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy. Częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.
Na mocy przepisu art.13 ust. 1 powyższej ustawy przy ocenie stopnia i przewidywanego okresu niezdolności do pracy oraz rokowania co do odzyskania zdolności do pracy uwzględnia się stopień naruszenia sprawności organizmu oraz możliwości przywrócenia niezbędnej sprawności w drodze leczenia i rehabilitacji oraz możliwość wykonywania dotychczasowej pracy lub podjęcia innej pracy oraz celowość przekwalifikowania zawodowego, biorąc pod uwagę rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej pracy, poziom wykształcenia, wiek i predyspozycje psychofizyczne.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu jest data powstania niezdolności do pracy u wnioskodawczyni. Nie jest natomiast przedmiotem sporu spełnianie przez wnioskodawczynie pozostałych przesłanek przyznania prawa do renty w świetle przepisów powyższej ustawy. Podnieść należy ,iż w rozpoznawanej sprawie Sąd badał zasadność wydania decyzji z dnia 30 listopada 2015 r. Tym samym biegła powołana w sprawie oceniła, iż wnioskodawczyni jest częściowo niezdolna do pracy do 31 sierpnia 2017 r., jednakże niezdolność ta powstała 4 maja 2005 r., tj. niezdolność do pracy powstała u wnioskodawczyni po upływie 18 miesięcy od ostatniego zatrudnienia przed dniem powstania niezdolności, tj. po dniu 30 grudnia 2004 r.
Niewątpliwie wnioskodawczyni nie jest osobą w pełni sprawną o czym świadczy między innymi uznanie jej za osobę częściowo, okresowo niezdolną do pracy jak uznali lekarz orzecznik, komisja lekarska i biegła. Biegła psychiatra w swojej opinii wskazała, iż u wnioskodawczyni rozpoznaje się zaburzenia schizoafektywne w związku z czym wnioskodawczyni jest osobą częściowo, okresowo niezdolną do pracy. Jak wskazała biegła psychiatra a wcześniej lekarz orzecznik ZUS i komisja lekarska niezdolność ta nie powstała w okresie ubezpieczenia ani w ciągu 18 miesięcy od ustania ostatniego okresu ubezpieczenia.
Wnioskodawczyni spełnia przesłankę wymaganego stażu pracy w okresie ostatniego dziesięciolecia liczonym wstecz od daty zgłoszenia wniosku o świadczenie. Tym samym należy przyjąć, że wnioskodawczyni spełnia warunek co do stanu zdrowia oraz wymaganego stażu pracy, nie spełnia warunku dotyczącego daty powstania niezdolności. Jak wskazała biegła psychiatra datą w jakiej wnioskodawczyni stała się niezdolna do pracy jest data jej hospitalizacji w szpitalu psychiatrycznym w dniu 4 maja 2005 roku. Biegła w opinii wyjaśniła ,iż wnioskodawczyni zaczęła leczyć się psychiatrycznie właśnie od maja 2005 roku , kiedy była hospitalizowana z powodu zespołu paranoidalnego.
Z dokumentacji medycznej z pobytu w szpitalu wynikało ,iż wnioskodawczyni zaczęła uskarżać się na dolegliwości wskazujące na pogorszenie stanu zdrowia psychicznego na dwa tygodnie przed hospitalizacją. W dacie hospitalizacji z całą pewnością można stwierdzić, zdaniem bieglej niezdolność do pracy. Aby zatem wnioskodawczyni nabyła prawo do renty jej niezdolność do pracy musiałaby powstać do dnia 30 grudnia 2004 roku. W materiale dowodowym zgromadzanym w sprawie nie ma żadnych dowodów, które uzasadniałyby przyjęcie ,iż niezdolność do pracy powstała jeszcze w 2004 roku.
W spornej sprawie główną kwestią był fakt niespełnienia kumulatywnie przesłanek umożliwiających przyznanie prawa do renty. Wnioskodawczyni B. U. spełniła dwie z trzech przesłanek, które uprawniają do nabycia ww. prawa. Orzeczono wobec niej częściową, okresową niezdolność do pracy, posiada wymagany staż pracy, przy czym niezdolność wnioskodawczyni nie powstała w okresie ubezpieczenia ani w ciągu 18 miesięcy od jego ustania. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.