Legislator Case Law & Legislation
I C 247/16 AI generated

Civil claim dismissed because plaintiff failed to prove debt with notarized copies of documents.

Case Number I C 247/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, who did not appear at the hearing. The plaintiff failed to prove the debt's existence and amount because they submitted only uncertified photocopies of documents instead of originals or notarized copies. The court ruled that under civil procedure law, such uncertified photocopies do not constitute valid evidence and therefore could not support the plaintiff's allegations.

Legislator headnote

AI generated

Art. 129 § 2 k.p.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 6 k.c.: A claim is dismissed when the plaintiff fails to prove the debt with valid evidence, as uncertified photocopies do not constitute documents under civil procedure law.

Keywords

AI generated
civil procedure law burden of proof notarized copies photocopy evidence dismissal of claim civil code default judgment

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu, gdyż roszczenie nie zostało udowodnione co do wysokości i co do zasady, zgodnie z ciężarem dowodzenia wynikającym z art. 6 k.c. w związku z art.
Art. 232 k.p.c.
w związku z art. 232 k.p.c. Na powodzie ciążył obowiązek wykazania wysokości zobowiązania pozwanego ze wskazaniem sposobu jego wyliczenia.
Art. 129 § 2 k.p.c.
Tylko oryginały dokumentów, bądź odpisy potwierdzone za zgodność z oryginałem przez notariusza albo pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą prawnym, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.c., mogą być przedmiotem dowodu.
Art. 3 k.p.c.
Obowiązkiem strony, w szczególności zastąpionej przez profesjonalnego pełnomocnika, jest dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody ( art. 3 k.p.c. ).
Art. 339 § 1 i 2 kpc
Stosownie do treści art. 339 § 1 i 2 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny.
art. 6 k.c
Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu, gdyż roszczenie nie zostało udowodnione co do wysokości i co do zasady, zgodnie z ciężarem dowodzenia wynikającym z art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
w związku z art. 232 k.p.c.
art. 129 § 2 k.p.c
Tylko oryginały dokumentów, bądź odpisy potwierdzone za zgodność z oryginałem przez notariusza albo pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą prawnym, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.c., mogą być przedmiotem dowodu.
art. 3 k.p.c
Obowiązkiem strony, w szczególności zastąpionej przez profesjonalnego pełnomocnika, jest dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody ( art. 3 k.p.c.
art. 339 k.p.c
Brak było podstaw w oparciu o art. 339 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 1994 r. III CZP 37/94
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 1994 r. III CZP 37/94, OSNCP 1994, nr 11, poz.
wyrok z dnia 27 lutego 1997 r. III CKN 7/57
206, wyrok z dnia 27 lutego 1997 r. III CKN 7/57 – niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2004 r.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2004 r. I CK 32/04
III CKN 7/57 – niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2004 r. I CK 32/04, LEX nr 529692 ).
III CZP 37/94
III CZP 37/94, OSNCP 1994, nr 11, poz.
I CK 32/04
I CK 32/04, LEX nr 529692 ).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 247/16 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2016 r. Sąd Rejonowy w Dębicy, Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Grzegorz Barnak Protokolant: st. sekr. sądowy Elżbieta Domińczak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2016 r. w Dębicy na rozprawie sprawy z powództwa K. M. S.A. z siedzibą w K. przeciwko S. F. o zapłatę powództwo oddala.

UZASADNIENIE

wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Dębicy Wydział I Cywilny z 7 listopada 2016 r. Powód wniósł pozew przeciwko S. F. o zapłatę. Na uzasadnienie podał, że pozwany zawarła z cedentem powoda umowę pożyczki, z której się nie wywiązał. Na rozprawę wyznaczoną na dzień 7 listopada 2016 r. pozwany nie stawił się ani nie złożył odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód nie wykazał zasadności pozwu, w tym nie udowodnił okoliczności podawanych w pozwie. Nie uwzględnił Sąd w swoich ustaleniach kserokopii dokumentów złożonych przez powoda, jako że są to zwykłe kserokopie, a nie oryginał, bądź odpis potwierdzony za zgodność z oryginałem przez notariusza. Kserokopia dokumentu nie jest dokumentem w rozumieniu przepisów k.p.c., a co za tym idzie nie może dla Sądu stanowić podstawy swoich ustaleń.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu, gdyż roszczenie nie zostało udowodnione co do wysokości i co do zasady, zgodnie z ciężarem dowodzenia wynikającym z art. 6 k.c. w związku z art. 232 k.p.c. Na powodzie ciążył obowiązek wykazania wysokości zobowiązania pozwanego ze wskazaniem sposobu jego wyliczenia. Powód przedstawił jedynie ksero dokumentów. Tym samym powód nie przedstawił dowodów, na podstawie których można by przeprowadzić weryfikację dochodzonego roszczenia. Tylko oryginały dokumentów, bądź odpisy potwierdzone za zgodność z oryginałem przez notariusza albo pełnomocnika strony będącego adwokatem lub radcą prawnym, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.c., mogą być przedmiotem dowodu.

Niepoświadczona podpisem strony kserokopia nie jest dokumentem. Warunkiem uznania kserokopii za dokument jest umieszczenie na niej i zaopatrzenie podpisem poświadczenia jej zgodności z oryginałem. Kserokopie dokumentów bez stwierdzenia ich zgodności z oryginałem nie są dokumentami w rozumieniu kodeksu postępowania cywilnego ( por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 1994 r. III CZP 37/94, OSNCP 1994, nr 11, poz. 206, wyrok z dnia 27 lutego 1997 r. III CKN 7/57 – niepubl., wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 2004 r. I CK 32/04, LEX nr 529692 ).

Obowiązkiem strony, w szczególności zastąpionej przez profesjonalnego pełnomocnika, jest dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody ( art. 3 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów oznacza zaoferowanie takich dowodów, które spełniają ustawowe wymagania przewidziane w kodeksie postępowania cywilnego. Wobec powyższego należało oddalić powództwo orzekając wyrokiem zaocznym. Brak było podstaw w oparciu o art. 339 k.p.c. uznać za prawdziwe twierdzenia pozwu, gdyż budziły one poważne wątpliwości.

Stosownie do treści art. 339 § 1 i 2 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W sprawie niniejszej pozwany, co prawda nie zaprzeczył istnieniu wierzytelności, bowiem nie zajął w sprawie stanowiska w ogóle, jednakże zdaniem Sądu przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne budzą uzasadnione wątpliwości, aby móc wydać wyrok uwzględniający roszczenie.

Wątpliwości te powoduje w szczególności brak wykazania istnienia wierzytelności wobec pozwanego, jak też tego czy jest ona wymagalna i w jakim zakresie.