Legislator Case Law & Legislation
I Ns 271/15 AI generated

Court dismissed acquisition by prescription claim due to lack of proof of continuous possession and intent.

Case Number I Ns 271/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's request to declare that the defendants acquired ownership of a specific land parcel through prescription. Evidence showed the defendants possessed the land continuously since 1972 but failed to demonstrate the necessary intent to exercise ownership rights, such as performing acts visible to others. Consequently, the court ruled that the statutory requirements for acquisition by prescription were not met.

Legislator headnote

AI generated

Art. 10 ust. 1 k.c.; Art. 10 ust. 2 k.c.: Acquisition by prescription requires continuous, public, and unequivocal possession with the intent to own; mere physical control or administrative acts without clear assertion of ownership rights are insufficient to establish this legal acquisition.

Keywords

AI generated
acquisition by prescription continuous possession intent to own civil code provisions land ownership dispute lack of evidence prescriptive period

Cited Legislation

AI generated
Art. 10 ust. 1 k.c.
Art. 10 ust. 2 k.c.
§ 8 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
art. 110 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
W takim przypadku, stosownie do art. 110 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.
art. 520 § 1 k.p.c.
W pkt 4 Sąd oparł się na art. 520 § 1 k.p.c.
art. 172 § 1 k.c
Zgodnie z art. 172 § 1 k.c., posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze.
art. 172 k.c
Ze sformułowania art. 172 k.c.
art. 336 k.c
Natomiast z art. 336 k.c.
art. 520 § 1 k.p.c
W pkt 4 Sąd oparł się na art. 520 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991 r., sygn. akt III CZP 73/90
(uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991 r., sygn. akt III CZP 73/90).
Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VI Co 136/14
Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VI Co 136/14, Sąd Rejonowy w Suchej Beskidzkiej cofnął wnioskodawczyni zwolnienie od kosztów sądowych.
III CZP 73/90
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I Ns 271/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 kwietnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Suchej Beskidzkiej I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Kazimierz Firlej Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Boczek po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 roku w Suchej Beskidzkiej na rozprawie sprawy z wniosku B. P. z udziałem K. K., K. P., A. P. (1) i A. F. o zasiedzenie p o s t a n a w i a:

1. oddalić wniosek;

2. przyznać od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej na rzecz adw. A. B. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu;

3. nakazać pobrać od wnioskodawczyni B. P. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej kwotę 2.000 zł (dwa tysiące złotych) z tytułu opłaty od wniosku, kwotę 4.900,75 zł (cztery tysiące dziewięćset 75/100 złotych) z tytułu wydatków wyłożonych ze Skarbu Państwa i kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej adw. A. B.;

4. stwierdzić, że każdy uczestnik ponosi pozostałe koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Sygn. akt I Ns 271/15

UZASADNIENIE

postanowienia Sądu Rejonowego w Suchej Beskidzkiej z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I Ns 271/15 Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2014 r. (k.

2) wnioskodawczyni B. P. wniosła o stwierdzenie, że E. i A. P. (1) nabyli na zasadzie wspólności majątkowej małżeńskiej przez zasiedzenie z dniem 25 marca 1982 r. własność nieruchomości położonej w Z., składającej się z części działki nr (...) oraz części działki nr (...), objętych księgą wieczystą nr (...). Wnioskodawczyni w uzasadnieniu wniosku (k. 2-6) podała, że uczestnik postępowania K. K. jest właścicielem działki ewid. nr (...) oraz działki ewid. nr (...), objętych księgą wieczystą nr (...). Działki te posiadały poprzednio inną numerację, tj. odpowiednio nr (...) i (...).

Działka (...) stanowiła wcześniej własność M. Z. i S. Z., zam. Z. (...). Następnie działkę tę nabył uczestnik. Z kolei działka nr (...) stanowiła w przeszłości własność C. i E. M., zam. Z. (...). Według wiedzy wnioskodawczyni została podzielona na działki (...). Działki nr (...) sąsiadują bezpośrednio od strony południowo-zachodniej z działką nr (...), będącej własnością wnioskodawczyni. Działka wnioskodawczyni powstała z podziału działki nr (...), należącej do jej rodziców, na działki nr (...). Działkę nr (...) rodzice wnioskodawczyni A. i E. P. nabyli w dniu 25 marca 1972 r. od O.

T. (c. A. i A.), M. K. (1), M. T., O. T. (c. W. i A.), N. S., W. M., G. T. i H. P. aktem notarialnym umowy sprzedaży Rep. A Nr (...). W umowę wkradł się błąd dotyczący powierzchni zakupionej działki, który następnie został powielony we wpisie do ksiąg wieczystych, tj. w § 1 umowy widniało 8 arów 64 metrów kwadratowych, a w § 7 umowy 9 arów 38 metrów kwadratowych. Wobec tego w księdze wieczystej winna być ujawniona powierzchnia 9 arów 38 metrów kwadratowych. Powierzchnia działki ewid. nr (...) – 9 arów 38 metrów kwadratowych figurowała w ewidencji gruntów od założenia ewidencji gruntów w 1968 – 69 w poz. rej. (...).

Pomimo tego w KW (...), założonej dla działki budowlanej liczba (...) oraz działki gruntowej liczba (...) wpisano obszar 8 arów 64 metrów kwadratowych. Pomimo tych nieścisłości rodzice wnioskodawczyni od momentu zakupu w dniu 25 marca 1972 r. działki o nr (...), użytkowali całą powierzchnię 9 arów 38 metrów kwadratowych, obejmującą również część stanowiącą obecnie działki objęte wnioskiem. Również wnioskodawczyni otrzymując w drodze darowizny z dnia 24 kwietnia 1991 r. od swoich rodziców działkę nr (...) i przejmując po nich przedmiot niniejszego postępowania, traktowała ją jak swoją własność, kosiła ją, zbierała siano, dbałą o nią.

W odpowiedzi na wniosek z dnia 10 marca 2015 r. (k.

84) uczestnik K. K. nie uznał żądania wnioskodawczyni i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Uczestnik podał (k. 84-87), że w 1972 r. A. i E. P. kupili działkę nr (...), która w dniu nabycia była ogrodzona drewnianym płotem. Ogrodzone były również działki dziadków uczestnika – C. i E. M.. Pomiędzy ogrodzeniami był rów odwadniający, którego środek stanowił granicę pomiędzy działkami. Rodzina P. zmieniała ogrodzenia swojej posesji, a nowe ogrodzenia były budowane w miejscu starych. Rodzina P. nigdy nie używała stanowiącej obecnie własność uczestnika nieruchomości.

Uczestnik wskazał ponadto, że w 1990 r. został sporządzony protokół ustalenia granic, a wnioskodawczyni i jej rodzice brali udział w stabilizowaniu i utrwalaniu granic i nikt nie zgłaszał zastrzeżeń. W 2007 r. po raz kolejny były przeprowadzane czynności utrwalania granic, w których również brała udział wnioskodawczyni i nie wnosiła zastrzeżeń. Na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r. (k. 349) pełnomocnik wnioskodawczyni z urzędu sprecyzował żądanie wniosku, wnosząc o zasiedzenie działek nr (...) o pow. 0,0040 ha i nr (...) o pow. 0,0059 ha – zgodnie z mapą projektu podziału biegłego A.

S. z dnia 17 lipca 2015 r. Na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. (k. 423) pełnomocnik wnioskodawczyni z urzędu wniósł jak we wniosku, sprecyzowanym następnie na rozprawie w dniu 22 grudnia 2016 r., oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały opłacone w całości, ani w części. Uczestniczka A. P. (1) przychyliła się do wniosku i oświadczyła, że nie liczy kosztów. Uczestnik K. K. wniósł o oddalenie wniosku i podniósł, że nie liczy kosztów. Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Przedmiot postępowania stanowi część położonej w Z. działki o nr ewid. (...), stanowiąca po sporządzeniu planu podziału geodezyjnego działkę nr (...), o pow. 0,0040 ha, oraz część działki o nr ewid. (...), stanowiąca po sporządzeniu projektu podziału geodezyjnego działkę nr (...), o pow. 0,0059 ha. Przedmiotowy obszar stanowi pas gruntu, począwszy od północnego zachodu od granicy z działką nr (...), dalej w kierunku południowowschodnim wzdłuż granicy z działką nr (...), aż do działki nr (...), stanowiącej drogę.

Jego granica zachodnia oznaczona została na projekcie podziału geodezyjnego ciągłą linią koloru czerwonego i przebiega ok. 1,5 m od wschodniej ściany budynku oznaczonego na tym szkicu literą „m”. Granica ewid. pomiędzy działką nr (...), a działkami nr (...) przebiega wzdłuż oznaczonej na projekcie podziału geodezyjnego linii ciągłej koloru czarnego, oznaczonej punktami 239-94, 113-08 i 103-08 w kolorze żółtym. Punkty te zostały ustalone w oparciu o operaty znajdujące się w Starostwie Powiatowym w S., punkt 239-94 w oparciu o operat regulacji drogi z roku 1994, a pozostałe dwa punkty tj. 113-08 i 103-08 w oparciu o współrzędne wynikające z operatu z 2008 r.

Ogrodzenie drewniane po wschodniej stronie powołanej wyżej granicy ewidencyjnej oznaczone jest linią czarną ciągłą z pełnymi czarnymi kropkami i punktami 87-46-47-51-53-57. Jest to ogrodzenie żerdziowe istniejące na gruncie. Po zachodniej stronie powyższej granicy ewidencyjnej znajduje się wykonane przez wnioskodawczynię ogrodzenie z folii, oznaczone jest linią czarną ciągłą z pełnymi czarnymi kropkami i punktami nieco w kierunku zachodnim, tj. od punktu 239-94 (kolor żółty) i dalej 44-45-49-52-54-93. Pomiędzy ogrodzeniem drewnianym i ogrodzeniem z folii znajduje się rowek odprowadzający wody opadowe, oznaczony linią przerywaną koloru czarnego.

Na wyodrębnionej działce nr (...), w jej północno wschodniej części rośnie śliwa i daglezja, a w południowej sosna pospolita. Dowód: mapa projektu podziału nieruchomości z dnia 17 lipca 2015 r. (k. 181), opinia ustna biegłego z dnia 22 grudnia 2016 r. (k. 348/2-349, czas nagrania: 00:07:38) Działki o nr ewid. (...) i (...), objęte księgą wieczystą nr (...), stanowią własność uczestnika K. K., który w 2009 r. otrzymał je od dziadków – E. i C. M.. Dowód: odpis z księgi wieczystej nr (...) (k. 7-16), zeznania uczestnika K.

K. (k. 422-422/2, czas nagrania: 01:40:35) Działka o nr ewid. (...), objęta księgą wieczystą nr (...), stanowi własność wnioskodawczyni B. P.. Dowód: wydruk z księgi wieczystej nr (...) (k. 128-wykaz zmian gruntowych (k.

41) Rodzice wnioskodawczyni, E. i A. P. (2), w dniu 25 marca 1972 r. nabyli w drodze sprzedaży od O. T. (c. A. i A.), M. K. (1), M. T., O. T. (c. W. i A.), N. S., W. M., G. T. i H. P. działkę nr (...) (potem nr (...)). Dowód: akt notarialny z dnia 25 marca 1972 r., Rep. A Nr (...) (k. 17-21), cz. zeznania wnioskodawczyni B. P. (k. 421/2-422, czas nagrania: 01:24:21), cz. zeznania uczestniczki A. P. (1) (k. 422, czas nagrania: 01:38:42) Działka nr (...) o pow. 0,0938 ha powstała z całej pb. (...) i całej p.gr.l.kat. (...) objętych KW nr (...) oraz z części p.gr.l.kat. (...) objętej l.w.h. (...).

Od założenia ewidencji gruntów w latach 1968-69 r. do 1977 r. (tj. ujawnienia AWZ nr (...) wydanego na rzecz A. i E. P.) działka (...) była wpisana w poz. rej. (...), gdzie jako władająca figurowała O. T. (c. A. i A.). Dowód: pismo Starostwa Powiatowego w S. z dnia 6 czerwca 2012 r. (k. 24), odpis z rejestru gruntów (k. 28-39), wykaz zmian gruntowych wraz z mapą do celów prawnych (k. 41-42) W dniu 30 maja 1990 r. zostały ustalone granice działki nr (...). Od strony zachodniej granicę z działką (...) stanowił płot drewniany. W czynnościach tych brała udział B.

P. i jej rodzice, którzy następnie podpisali sporządzony protokół graniczny. Dowód: protokół graniczny z dnia 19 września 1990 r. (k. 88-91) W dniu 6 sierpnia 1990 r. decyzją Wójta Gminy Z. działka (...) została podzielona na działkę ewid. nr (...), o pow. 0,0526 ha i (...), o pow. 0,0340 ha. Dowód: decyzja Wójta Gminy Z. z dnia 6 sierpnia 1990 r. wraz z projektem podziału (k. 22-23) E. i A. P. (1) darowali w dniu 25 kwietnia 1991 r. córce B. P. m.in. działkę o nr (...). Dowód: akt notarialny z dnia 25 kwietnia 1991 r., Rep.

A Nr (...) (k. 25-27) W dniu 20 czerwca 2007 r. dokonano przyjęcia granic działek nr (...) z działkami sąsiednimi. Granicę z działką (...) wyznaczał rowek odwadniający. W czynnościach brała udział B. P. (wówczas N.), która podpisała protokół utrwalenia na gruncie nowo wyznaczonych punktów granicznych. Stanowiąca własność uczestnika działka (...) powstała z podziału działki (...), stanowiącej współwłasność B. Z. i M. Z., zatwierdzonego w dniu 11 maja 2009 r. Działka (...) powstała z podziału działki (...), stanowiącej własność dziadków wnioskodawcy K.

E. i C. M.. Dowód: dokumentacja geodezyjna z podziału działek (k. 48, 92-95), dokumentacja geodezyjna (k. 246) Ojciec wnioskodawczyni - E. P. zmarł w dniu 25 grudnia 2011 r. Dowód: odpis aktu zgonu (k. 249) Przedmiot sprawy od 1962 r. do 2009 r. znajdował się w posiadaniu E. i C. M., stanowiąc ich ogród, w którym rosły jabłonki. E. i C. M. paśli na nim krowę, chodziły po nim ich kury, kosili trawę. Na okres zimy zwozili z pola ostrwie do suszenia siana i następnie je na nim składowali. E. i C. M. korzystali z przedmiotu sprawy, aż do rowka odwadniającego.

Działka nr (...) od zachodniej strony ogrodzona była drewnianym płotem, który istniał już w chwili zakupu wskazanej działki przez rodziców wnioskodawczyni. Następnie w jego miejscu były stawiane kolejne ogrodzenia. Dowód: zeznania świadka M. K. (2) (k. 349/2-350, czas nagrania: 00:43:02), zeznania świadka C. M. (k. 350-350/2, czas nagrania: 01:08:01), zeznania świadka M. K. (3) (k. 350/2-351, czas nagrania: 01:34:40), zeznania świadka M. Z. (k. 351-351/2, czas nagrania: 01:56:21), zeznania świadka B. Z. (k. 351/2-352, czas nagrania: 02:15:06), zeznania świadka K.

M. (k. 352-352/2, czas nagrania: 02:30:12), zeznania świadka L. T. (k. 352/2-353, czas nagrania: 02:48:31), zeznania uczestnika K. K. (k. 422-422/2, czas nagrania: 01:40:35) E. i C. M. wybudowali budynek gospodarczy oznaczony na projekcie podziału literą „m”. Dowód: zeznania uczestnika K. K. (k. 422-422/2, czas nagrania: 01:40:35) Po przekazaniu przez E. i C. M. przedmiotu sprawy K. K., to on prowadził na nim różne prace, sadził drzewa i krzewy, kosił trawę, składował drzewo. Uczestnik K. K. użytkuje przedmiot sprawy do chwili obecnej.

Dowód: zeznania świadka M. K. (2) (k. 349/2-350, czas nagrania: 00:43:02), zeznania świadka M. K. (3) (k. 350/2-351, czas nagrania: 01:34:40), zeznania świadka K. M. (k. 352-352/2, czas nagrania: 02:30:12), zeznania świadka L. T. (k. 352/2-353, czas nagrania: 02:48:31), zeznania świadka J. B. (k. 421-421/2, czas nagrania: 01:09:49), zeznania uczestnika K. K. (k. 422-422/2, czas nagrania: 01:40:35) K. K. po otrzymaniu działek (...) od dziadków ogrodził je od strony wschodniej. Wnioskodawczyni podcięła zrobiony przez niego płot i ścięła rosnące na przedmiocie sprawy dwie jodły.

Dowód: zeznania świadka C. M. (k. 350-350/2, czas nagrania: 01:08:01), zeznania świadka M. K. (3) (k. 350/2-351, czas nagrania: 01:34:40), zeznania świadka M. Z. (k. 351-351/2, czas nagrania: 01:56:21), zeznania świadka K. M. (k. 352-352/2, czas nagrania: 02:30:12), zeznania świadka B. Z. (k. 351/2-352, czas nagrania: 02:15:06), zeznania uczestnika K. K. (k. 422-422/2, czas nagrania: 01:40:35) Wnioskodawczyni na przedmiocie sprawy zrobiła zagrodzenie z palików i rozciągnęła plastikową wstęgę. C. M. trzykrotnie niszczyła to ogrodzenie, a wnioskodawczyni je odnawiała.

W konsekwencji K. K. zainicjował przed Sądem Rejonowym w Suchej Beskidzkiej sprawę o ochronę własności, zarejestrowaną pod sygn. akt I C 347/16. Dowód: zeznania świadka C. M. (k. 350-350/2, czas nagrania: 01:08:01), zeznania świadka M. K. (3) (k. 350/2-351, czas nagrania: 01:34:40), zeznania świadka M. Z. (k. 351-351/2, czas nagrania: 01:56:21), zeznania świadka B. Z. (k. 351/2-352, czas nagrania: 02:15:06), zeznania świadka K. M. (k. 352-352/2, czas nagrania: 02:30:12), zeznania świadka L. Z. (k. 353, czas nagrania: 03:04:54), zeznania uczestnika K.

K. (k. 422-422/2, czas nagrania: 01:40:35) B. P. czyściła rowek odwadniający. Dowód: zeznania świadka C. M. (k. 350-350/2, czas nagrania: 01:08:01), zeznania świadka M. K. (3) (k. 350/2-351, czas nagrania: 01:34:40), zeznania świadka M. Z. (k. 351-351/2, czas nagrania: 01:56:21), zeznania świadka L. T. (k. 352/2-353, czas nagrania: 02:48:31) Sąd nie dał wiary zeznaniom wnioskodawczyni B. P. oraz uczestniczki A. P. (1) w zakresie w jakim twierdziła, że przedmiot sprawy był używany przez E. i A. P. (1) od 1971 r., a następnie przez wnioskodawczynię, jak również, że w przeszłości stał na nim stary budynek, który potem został rozebrany, a P. składali tam różne towary, deski, opał.

Zeznania te pozostawały bowiem w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie, w tym z zeznaniami świadków M. K. (2), M. Z., B. Z., K. M. i L. T., które jako osoby obce w stosunku do stron postępowania i niezainteresowane wynikiem postępowania były dla Sądu w pełni wiarygodne. Ich zeznania były ponadto spójne, logiczne i wzajemnie się uzupełniały. Twierdzeń wnioskodawczyni nie potwierdziły ponadto przedłożone przez nią do akt sprawy dokumenty.

Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z art. 172 § 1 k.c., posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu, po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. Z kolei art. 176 § 1. k. c. wskazuje, iż jeżeli podczas biegu zasiedzenia nastąpiło przeniesienie posiadania, obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada, czas posiadania swego poprzednika.

Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania obecnego posiadacza wynosi przynajmniej lat trzydzieści. Ze sformułowania art. 172 k.c. wynika, że do nabycia w drodze zasiedzenia prawa własności nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: samoistnego posiadania oraz upływu czasu 20 lub 30 lat. Dobra wiara posiadacza nie jest samodzielną przesłanką nabycia własności nieruchomości tą drogą, ma tylko takie znaczenie, że skraca termin zasiedzenia.

Natomiast z art. 336 k.c. wynika, że posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto postępuje z rzeczą jak właściciel, o czym świadczą okoliczności dostrzegalne dla innych osób, wyrażając tym samym wolę wykonywania względem niej prawa własności. Posiadanie samoistne jest to takie posiadanie, w którym osoba będąca posiadaczem traktuje siebie jak właściciela i w odniesieniu do nieruchomości zachowuje się tak jak właściciel. Jeśli chodzi o drugą przesłankę zasiedzenia, tj. upływ czasu, to art. 172 k.c. przewiduje dla nieruchomości dwudziestoletni i trzydziestoletni termin zasiedzenia.

Terminy te zostały wprowadzone przez ustawę z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy kodeks cywilny (Dz. U. z 1990 r. Nr 55, poz. 321). Poprzednio wynosiły odpowiednio dziesięć i dwadzieścia lat. Jeżeli bieg zasiedzenia rozpoczął się, ale nie zakończył przed wejściem w życie wyżej wymienionej noweli, mają zastosowanie terminy dwudziestoletni i trzydziestoletni (art. 9 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r.). Krótsze natomiast terminy zasiedzenia znajdują zastosowanie w sytuacji, gdy zasiedzenie nastąpiło przed tą datą, tj. przed dniem 1 października 1990 r. (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 1991 r., sygn. akt III CZP 73/90).

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że stanowiące w części przedmiot zasiedzenia działki o nr ewid. (...) i (...) stanowią własność uczestnika K. K., a wcześniej należały do jego dziadków E. i C. M.. Zarówno uczestnik, jak i jego poprzednicy prawni przedmiot sprawy stale obejmowali posiadaniem i użytkowali. Do 2009 r. E. i C. M. paśli na nim krowę, składowali ostrwie, następnie K. K. sadził drzewa, kosił trawę. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ani z zeznań świadków, ani z dokumentów, w żaden sposób nie potwierdził, aby rodzice wnioskodawczyni – E. i A.

P. (1), a następnie wnioskodawczyni korzystali w jakikolwiek sposób z przedmiotu sprawy w okresie wskazanym we wniosku, tj. od 25 marca 1972 r. Wnioskodawczyni nie wykonywała nigdy na przedmiotowym obszarze żadnych prac, nie podejmowała też żadnych czynności, dostrzegalnych dla innych osób, świadczących o woli wykonywania względem niego prawa własności. Niewystarczająca w tym zakresie była okoliczność czyszczenia przez wnioskodawczynię rowku ze spływającą wodą. Wątpliwości budziła również niekonsekwencja samej wnioskodawczyni, która najpierw na przedmiocie sporu wbiła pale i rozciągnęła plastikową taśmę, a następnie domagała się zasiedzenia terenu znajdującego się również za tą taśmą.

Gdyby wnioskodawczyni uważała przedmiot sporu za swoją własność z pewnością w całości objęłaby go taśmą. Sąd miał również na uwadze, że zarówno w 1990 r., jak i w 2007 r., kiedy utrwalane były granice działek wnioskodawczyni brała udział w związanych z tym czynnościach, podpisując jednocześnie sporządzane wówczas protokoły. W konsekwencji uznać należało, że wnioskodawczyni nie wykazała, że przedmiotowa część działki znajdowała się w samoistnym posiadaniu jej lub jej poprzedników prawnych przez wymagany okres czasu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znalazł żadnych podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni, czy też jej poprzednicy prawni E. i A. P. (1) nabyli przedmiotową nieruchomość w drodze zasiedzenia, w związku z czym na podstawie wyżej powołanych przepisów, oddalił wniosek jak w pkt 1 sentencji postanowienia. W pkt 2 sentencji, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej wnioskodawczyni z urzędu na podstawie § 8 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.

U. z 2013 r., poz. 461 j.t.), Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej (...) kwotę 738,00 zł (600,00 zł wraz z kwotą 138,00 zł stanowiącą podatek Vat). Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 października 2016 r., sygn. akt VI Co 136/14, Sąd Rejonowy w Suchej Beskidzkiej cofnął wnioskodawczyni zwolnienie od kosztów sądowych. W takim przypadku, stosownie do art. 110 zd. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. z 2016 r., poz. 623 t. j.), strona obowiązana jest uiścić wszystkie przepisane opłaty oraz zwrócić wydatki.

W związku z tym Sąd orzekł jak w pkt 3 sentencji. W pkt 4 Sąd oparł się na art. 520 § 1 k.p.c.