Social court grants pension to insured who proved 15 years of special conditions work.
Legislator summary
AI generatedThe Social Court overturned the Social Insurance Institution's denial of a pension, ruling in favor of the insured applicant. The insured successfully demonstrated through employment certificates and witness testimony that he worked for over 15 years in special conditions, specifically as a heavy truck driver and an industrial boiler operator. Consequently, the court found the applicant met all statutory requirements and granted the pension entitlement effective February 3, 2017.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1, 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.: The court must grant a pension when the insured proves, via reliable evidence, that they worked for at least 15 years in special conditions as defined by the relevant government regulation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 202/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant st. sekr. sądowy Anna Wąsak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. w S. odwołania M. R. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 30 stycznia 2017 r. Nr (...) w sprawie M. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do emerytury zmienia zaskarżoną decyzję i przyznaje M. R. prawo do emerytury od dnia 3 lutego 2017 roku. Sygn. akt IV U 202/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 30 stycznia 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 184 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016r. poz. 887) oraz przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983r. Nr 8 poz. 43 ze zm.), odmówił M. R. prawa do emerytury wskazując, że ubezpieczony nie udowodnił na dzień 1 stycznia 1999r. co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach.
Odwołanie od w/w decyzji złożył ubezpieczony M. R., wnosząc o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury od dnia złożenia wniosku, tj. od stycznia 2017r. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że ubezpieczony w okresie od 2 lipca 1979r. do 31 października 1992r. pracował w pełnym wymiarze czasu pracy w Państwowym Ośrodku (...) na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony. W tym samym Państwowym Ośrodku (...) kontynuował pracę od 10 listopada 1992r. do 31 stycznia 1995r. na stanowisku palacza c.o., obsługując kotłownię przemysłową, niezmechanizowaną.
Kolejną pracę jako palacz c.o. wnioskodawca podjął w firmie (...), gdzie był zatrudniony w okresie od 1 kwietnia 1995r. do 31 grudnia 1998r. Obsługiwał tę samą kotłownię, która wcześniej była w (...)ie, gdyż D. przejął budynki Państwowego Ośrodka (...) (odwołanie k.1-4 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, powołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie, k. 5-7 a.s.).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Ubezpieczony M. R., ur. (...), w dniu 16 stycznia 2017r. wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o ustalenie prawa do emerytury. We wniosku tym wskazał, że nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (wniosek o emeryturę, k. l-3v a.e.). Na podstawie przedłożonych dokumentów organ rentowy przyjął za udowodniony na dzień 1 stycznia 1999r. okres składkowy i nieskładkowy w łącznym wymiarze 25 lat i 28 dni, w tym 24 lata, 11 miesięcy i 16 dni okresów składkowych oraz 1 miesiąc i 12 dni okresów nieskładkowych.
Do pracy w szczególnych warunkach nie zaliczono żadnego okresu zatrudnienia. Organ rentowy wskazał, że do pracy w szczególnych warunkach nie uwzględniono okresów zatrudnienia: od 20.07.1979r. do 31.10.1992r. i od 10.11.1992r. do 31.01.1993r. w Państwowym Ośrodku (...) w M., a także od 1.04.1995r. do 31.12.1998r. w (...) sp. z o.o. w W., bowiem przedłożone świadectwo pracy i świadectwa wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie spełniają wymogów formalnych. Z uwagi na brak wymaganych ustawą na dzień 1 stycznia 1999r. co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach zaskarżoną decyzją z dnia 30 stycznia 2017r.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił M. R. prawa do emerytury (decyzja z 30.01.2017r. k. 25 a.e.). W okolicznościach niniejszej sprawy kwestią sporną pozostawało to, czy ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. legitymuje się co najmniej 15-letnim stażem pracy w szczególnych warunkach. Poza sporem pozostawało, że wnioskodawca spełnił przesłankę „ogólnego” stażu pracy, wykazując łącznie 25 lat i 28 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w dniu 3 lutego 2017r. ukończył 60 lat, a także nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
W okresie od 2 lipca 1979r. do 28 lutego 1995r. M. R. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w Państwowym Ośrodku (...) w M.. Przed dniem 20 lipca 1979r. ubezpieczony wykonywał pracę robotnika transportowego. Następnie od 20 lipca 1979r. do 31 października 1992r. stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, przewożąc po terenie kraju części do ciągników i inne detale, półprodukty i produkty. Od dnia 10 listopada 1992r. do 31 stycznia 1993r. wnioskodawca w w/w zakładzie pracy wykonywał obowiązki palacza c.o., innych prac wówczas nie wykonywał.
Kotłownia była węglowa, niezmechanizowana, a kotły typu wodnego. Likwidator Państwowego Ośrodka (...) w M. za w/w okresy wystawił M. R. świadectwa wykonywania prac w szczególnych warunkach, które zostały przedłożone organowi rentowemu (k. 17 i 19 a.e.). Następnie w okresie od 1 kwietnia 1995r. do 30 kwietnia 2005r. ubezpieczony był zatrudniony w (...) sp. z o.o. w W. na stanowisku palacza c.o. W świadectwie pracy z 30.04.2005r. w punkcie 8 pracodawca wskazał, że M. R. wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracę w szczególnych warunkach od 1.04.1995r. do 30.09.1997r. jako palacz c.o. w kotłowni węglowej (k. 20 a.e.).
W w/w zakładzie kotłownia węglowa, przemysłowa, niezmechanizowana zawierająca 4-5 pieców o mocy ponad 1000 kW funkcjonowała do 1997r., a następnie została przekształcona w kotłownię gazową. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w postaci wiarygodnych zeznań świadków A. A., B. P., J. D. i Z. S., zeznań ubezpieczonego oraz dokumentów znajdujących się w aktach organu rentowego, dał postawy do uznania, iż sporne okresy pracy ubezpieczonego na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego oraz palacza c.o. podlegały zaliczeniu do stażu pracy w szczególnych warunkach.
Twierdzenia świadków i ubezpieczonego korespondowały z dokumentami pracowniczymi, tj. świadectwami pracy i świadectwami wykonywania prac w szczególnych warunkach, w których jednoznacznie określono stanowisko pracy wnioskodawcy jako kierowcy samochodu ciężarowego oraz palacza c.o. Sąd nie miał wątpliwości, że w okresie od 20.07.1979r. do 31.10.1992r. (13 lat, 3 miesiące i 11 dni), będąc zatrudnionym w Państwowym Ośrodku (...) w M., wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, która została ujęta w wykazie A dziale VIII poz. 2 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Praca ubezpieczonego na stanowisku palacza c.o. w Państwowym Ośrodku (...) w M. w okresie od 10.11.1992r. do 31.01.1993r. (2 miesiące i 21 dni) oraz w (...) sp. z o.o. w W. od 1.04.1995r. do 30.09.1997r. (2 lata i 6 miesięcy) także podlegała uwzględnieniu do wymaganego stażu pracy w szczególnych warunkach. Praca ta odpowiada rodzajowo pracom ujętym w wykazie A dziale XIV poz. 1 załącznika do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r., tj. pracom niezautomatyzowanym palaczy i rusztowych kotłów parowych lub wodnych typu przemysłowego.
Wobec powyższego ubezpieczony na dzień 1 stycznia 1999r. wykazał ponad 15 lat pracy w szczególnych warunkach wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku. Całokształt okoliczności sprawy pozwolił zatem ustalić, że wnioskodawca - w dniu osiągnięcia wymaganego wieku emerytalnego - spełnił wszystkie przesłanki do uzyskania prawa do emerytury wymienione art. 184 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 477 14 § 2 kpc, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i przyznał M. R. prawo do emerytury od dnia 3 lutego 2017r., tj. od daty osiągnięcia 60-tego roku życia.