Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I C 791/16 AI generated

I C 791/16 · Sąd powszechny

Case Number I C 791/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome SENTENCE
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Powód D. P. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) SA w W. kwoty 450.978,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że łączyła go z pozwanym umowa ubezpieczenia, w ramach której był ubezpieczony m.in. od trwałej niezdolności do pracy. W marcu 2009 r. W okresie od marca 2009 r. do marca 2010 r. powód wielokrotnie przebywał szpitalach w związku ze swym stanem chorobowym zagrażającym życiu. W tym okresie był osobą całkowicie niezdolną do pracy, co uzasadniało wypłacenie przewidzianej umową sumy ubezpieczenia tj. kwoty, której zapłaty się domaga.

Legislator headnote

AI generated

art. 98 k.p.c; I C 791/16 · Sąd powszechny: Zgodnie z art. 819 par. 1 kc. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech. W przedmiotowej sprawie zgodnie z twierdzeniami pozwu okres niezdolności pacy w rozumieniu zapisów łączącej strony umowy ubezpieczenia miał mieć miejsce od marca 2009 do listopada 2009 r. Od końca listopada 2009 r. powstało więc roszczenie o zapłatę sumy ubezpieczenia z uwagi na niezdolność do pracy; wówczas to bowiem ziściło się zdarzenie warunkujące roszczenie oparte na tej umowie. Powód zdawał sobie z tego sprawę, skoro w grudniu 2009 r. zgłosił roszczenie ubezpieczycielowi (pozwanemu).

Keywords

AI generated
insured disability benefits medically certified work incapacity permanent earning incapacity unfit notwithstanding health condition termination of insurance benefits sick pay insurance benefits

Cited Legislation

AI generated
art. 98 k.p.c
O kosztach postępowania sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c., 99 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CK 29/04
z 6.10.2004 r., II CK 29/04, Legalis).
III CSK 16/10
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2010 r.
V CSK 334/07
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2007 r.
AI generated
III C 726/12
Pozwem z dnia 25 maja 2012 r.
I C 2493/19
Sygn. akt I C 2493/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 02.09.2021r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia Dominik Bednarski Protokolant: -------------------------------- po rozpoznaniu w dniu 17.02.2020r. w Grudziądzu na rozprawie sprawy z powództwa B. S. przeciwko (...) S.A. (...) w W. o zapłatę działając na podstawie art. 15 zzs(2) ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.) na posiedzeniu niejawnym orzeka: I. zasądza od pozwanego na rzecz powódki 36.000,00 zł (słownie: 36.000,00 zł złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 23.05.2019r. do dnia zapłaty; II. w pozostałym zakresie powództwo oddala; III. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.417 zł (pięć tysięcy czterysta siedemnaście i 00/100 złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Grudziądzu) kwotę 77,12 zł (siedemdziesiąt siedem i 12/100 złotych) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. Sygn. akt I C 2493/19 UZASADNIENIE Powódka B. S. wniosła przeciwko (...) Spółce Akcyjnej (...) z siedzibą w W. pozew o zapłatę kwoty 36.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 maja 2019 do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu powódka wskazała, że z pozwanym zakładem ubezpieczeń łączyła ją umowa ubezpieczenia następstw nieszczęśliwych wypadków w wariancie (...) na okres od 8 września 2018 roku do 7 września 2019 roku. W dniu 1 listopada 2018 roku, a więc w czasie trwania ochrony ubezpieczeniowej, doszło do nieszczęśliwego wypadku, w wyniku którego powódka doznała uszczerbku na zdrowiu w postaci skręcenia stawu skokowego lewego, stłuczenia lewego barku oraz stłuczenia palców 4. i 5. prawej ręki. W związku z urazem powódka przez okres od dnia 2 listopada 2018 roku do 12 kwietnia 2019 roku była czasowo niezdolna do pracy i przebywała na zwolnieniu lekarskim. W czasie zwolnienia lekarskiego odbywała też rehabilitację barku. Pozwany uznał swoją odpowiedzialność co do zasady wypłacając powódce na podstawie decyzji z dnia 10 maja 2019 roku kwotę 800,00 zł tytułem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu. Ubezpieczyciel odmówił powódce wypłaty odszkodowania z tytułu czasowej niezdolności do pracy pomimo tego, że ubezpieczenie powódki obejmowało opcje dodatkową D1 – czasową niezdolność Ubezpieczonego do pracy z sumą ubezpieczenia 40.000,00 zł. Z tego tytułu stosowanie do § 5 ust. 2 pkt 1 lit. b OWU (...) ubezpieczonemu przysługuje świadczenie w wysokości 1% sumy ubezpieczenia za każdy dzień czasowej niezdolności do pracy przynoszącej stałe źródło dochodu, począwszy od 1-ego dnia czasowej niezdolności ubezpieczonego do pracy, gdy ta niezdolność trwała nieprzerwanie ponad 30 dni. Zdaniem powódki pozwany zakład ubezpieczeń powinien wypłacić powódce świadczenie w łącznej wysokości 36.000,00 zł (90 dni x 1% x 40.000,00). Powódka wzywała pozwanego do zapłaty, jednak ten odmówił (k. 4-6). W odpowiedzi na pozew (...) Spółka Akcyjna (...) z siedzibą w W. wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pisma strona pozwana przyznała, że powódka była objęta ochroną ubezpieczeniową w zakresie nieszczęśliwych wypadków u pozwanego. Zdaniem strony pozwanej, doznany przez powódkę nie uzasadniał konieczności pozostawania przez powódkę na zwolnieniu lekarskim przez okres 200 dni. Strona pozwana podniosła również, że skoro powódka była niezdolna do pracy przez tak długi okres to niezdolność do pracy musiała wynikać z innych schorzeń istniejących przed wypadkiem z dnia 1 listopada 2018 roku i niemających z nim związku (k. 34). Sąd – w sposób dorozumiany - rozpoznał sprawę w postępowaniu „zwykłym”. Na podstawie art. 15zzs(2) ustawy z 2.03.2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) Sąd zamknął rozprawę i wydał wyrok na posiedzeniu niejawnym. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 1 listopada 2018 roku w trakcie przenoszenia szafki nocnej do pokoju córki, B. S. poślizgnęła się i spadła na znoszoną ze schodów szafkę. W wyniku tego zdarzenia powódka doznała uszczerbku na zdrowiu w postaci skręcenia stawu skokowego lewego, stłuczenia lewego barku oraz stłuczenia palców czwartego i piątego prawej ręki. W związku z doznanymi urazami powódka przez okres od dnia 2 listopada 2018 roku do dnia 12 kwietnia 2019 roku przebywała na zwolnieniu lekarskim w związku z czasową niezdolnością do pracy. W okresie zwolnienia powódka odbywała rehabilitacje barku. B. S. w czasie zaistnienia zdarzenia z dnia 1 listopada 2018 roku zatrudniona była na czas nieokreślony na stanowisku szwaczki w pełnym wymiarze czasu pracy. W dniu zdarzenia B. S. objęta była ochroną ubezpieczeniową od następstw nieszczęśliwych wypadków w wariancie (...) w (...) Spółce Akcyjnej (...) z siedzibą w W.. Ubezpieczenie powódki obejmowało opcję Dodatkową D1 – czasowa niezdolność Ubezpieczonego do pracy z sumą ubezpieczenia dla wariantu opcja Dodatkowa D1 - czasowa niezdolność Ubezpieczonego do pracy w kwocie 40.000,00 zł. Zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 1 lit. b OWU (...) za zapłatą dodatkowej składki umowa ubezpieczenia może zapewnić w ramach opcji dodatkowych świadczenie w wysokości 1% sumy ubezpieczenia określonej w umowie ubezpieczenia dla opcji Dodatkowej D1 za każdy dzień czasowej niezdolności do pracy przynoszącej stałe źródło dochodu, powstałej w następstwie nieszczęśliwego wypadku, który wydarzył się podczas trwania ochrony ubezpieczeniowej, począwszy od 1-go dnia czasowej niezdolności Ubezpieczonego do pracy, w przypadku gdy czasowa niezdolność Ubezpieczonego do pracy trwała nieprzerwanie powyżej 30 dni. Wypłata świadczenia przysługuje maksymalnie za 90 dni czasowej niezdolności Ubezpieczonego do pracy. Na podstawie decyzji z dnia 10 maja 2019 roku (...) Spółka Akcyjna (...) w W. przyznało powódce świadczenie w wysokości 800,00 zł z tytułu doznanych obrażeń ciała i jego następstw zgodnie z pkt (...) Tabeli Norm Uszczerbku na Zdrowiu. W dniu 24 lipca 2019 roku powódka wezwała pozwanego do wypłaty świadczenia ubezpieczeniowego w kwocie 36.000,00 zł z tytułu czasowej niezdolności do pracy w okresie od 2 listopada 2018 roku do 12 kwietnia 2021 roku. Pozwany pismem z dnia 12 sierpnia 2019 roku, a wcześniej pismem z dnia 18 lipca 2019 roku, odmówił wypłaty żądanej przez powódkę kwoty twierdząc, że charakter doznanych przez powódkę obrażeń ciała nie uzasadnia tak długiego okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim. Niezdolność do pracy powódki w okresie od 2 listopada 2018 roku do 12 kwietnia 2019 roku była spowodowana następstwami urazu doznanego w dniu 1 listopada 2018 roku. Nie wstępują wzmianki o schorzeniach towarzyszących powodujących niezdolność do pracy a nie mających związku z przebytym urazem. Okres leczenia był rzeczywiście długotrwały, jednak lekarz leczący uznał za zasadne przedłużenie zwolnienia, a Zakład Ubezpieczeń Społecznych tego nie kwestionował. Nie występują podstawy do negowania zasadności wystawienia w wymienionym okresie zwolnień lekarskich. Możliwe jest długotrwałe odczuwanie dolegliwości i utrzymywanie się ograniczenia funkcji po tego typu urazie, jakiego doznała powódka. (dowody : - dokumentacja medyczna – k. 21-24, 62, 67-69 akt; - polisa ubezpieczeniowa – k. 10-12 akt; - Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...) k. 13-20 akt; - zaświadczenie – k. 25 akt; - decyzja ubezpieczyciela z dnia 10 maja 2019 r. – k. 26 akt; - decyzja ubezpieczyciela z dnia 18 lipca 2019 r. – k. 27 akt; - wezwanie do zapłaty – k. 28 akt; - decyzja ubezpieczyciela z dnia 12 sierpnia 2019 r. – k. 29 akt; - akta szkody; - przesłuchanie powódki – k. 47 – 47v akt; - pisemna opinia biegłego z dziedziny ortopedii i traumatologii lek. R. A. – k. 90-92 akt) Sąd zważył, co następuje: Przedstawiony powyżej stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dokumentów wymienionych w poprzedniej części uzasadnienia, jak również w oparciu o przesłuchanie powódki B. S. oraz na podstawie opinii biegłego z dziedziny chirurgii urazowo- ortopedycznej lek. med. R. A.. Dowody z dokumentów co do zasady nie były kwestionowane przez strony, w związku z czym stanowiły wiarygodną podstawę ustaleń faktycznych. Na walor wiarygodności zasługiwały również osobowe źródła dowodowe, tj. zeznania powódki B. S. jako spójne, logiczne i znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Sąd w pełni podzielił opinię biegłego z dziedziny chirurgii urazowo- ortopedycznej lek. med. R. A. jako rzetelną, kompletną i przekonującą. Sąd, na podstawie art. 235(2) § 1 pkt 5 k.p.c., pominął wniosek dowodowy strony pozwanej zawarty w piśmie z dnia 14 lipca 2021 roku (k. 104), gdyż dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego w zakresie tej samej tezy dowodowej przyczyniłoby się jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i stanowił jasną oraz spójną podstawę do merytorycznego orzekania w sprawie. Przy czym Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego zgodnie, z którym jeżeli sąd nie wydał postanowienia o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia określonych dowodów (art. 236), można to potraktować za uchybienie niemające istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy (art. 398 3 § 1 pkt 2) - wtedy, gdy sąd w sposób dostatecznie pewny określił materiał dowodowy mogący stanowić podstawę merytorycznego orzekania (wyroki SN: z dnia 19 stycznia 2007 r., III CSK 368/06, Lex nr 277293; z dnia 12 maja 2005 r., III CK 613/04, Lex nr 380929; z dnia 25 czerwca 2008 r., II UK 327/07, Lex nr 496393; z dnia 30 października 2008 r., II CSK 254/08, Lex nr 511999; z dnia 20 stycznia 2009 r., II CSK 417/08, Lex nr 518078). Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia zasady oraz wysokości należnego powódce odszkodowania z tytułu niezdolności do pracy za okres od 2 listopada 2018 roku do 12 kwietnia 2019 roku. Strona pozwana podnosiła, że uraz doznany przez powódkę nie uzasadniał konieczności pozostawania przez powódkę na zwolnieniu lekarskim przez okres 200 dni, jednak w ocenie Sądu zarzut podniesiony przez stronę pozwaną okazał się niezasadny. Bezsporną pozostaje okoliczność, że w okresie wystąpienia nieszczęśliwego wypadku tj. w dniu 1 listopada 2018 roku powódka była objęta ochroną ubezpieczeniową u pozwanego, w tym posiadała wykupioną Opcję Dodatkową D1 - D1 - czasowa niezdolność Ubezpieczonego do pracy ze stałą sumą ubezpieczenia w kwocie 40.000,00. Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 lit. b OWU (...) zgodnie z którym za zapłatą dodatkowej składki umowa ubezpieczenia może zapewnić w ramach opcji dodatkowych świadczenie w wysokości 1% sumy ubezpieczenia określonej w umowie ubezpieczenia dla opcji Dodatkowej D1 za każdy dzień czasowej niezdolności do pracy przynoszącej stałe źródło dochodu, powstałej w następstwie nieszczęśliwego wypadku, który wydarzył się podczas trwania ochrony ubezpieczeniowej, począwszy od 1-go dnia czasowej niezdolności Ubezpieczonego do pracy, w przypadku gdy czasowa niezdolność Ubezpieczonego do pracy trwała nieprzerwanie powyżej 30 dni. Wypłata świadczenia przysługuje maksymalnie za 90 dni czasowej niezdolności Ubezpieczonego do pracy. W ocenie Sądu niezdolność do pracy powódki w okresie od 2 listopada 2018 roku do 12 kwietnia 2019 roku była spowodowana następstwami urazu doznanego w dniu 1 listopada 2018 roku, co uzasadniało pozostawanie przez powódkę na zwolnieniu lekarskim przez wskazany powyżej okres. Nie ma również podstaw oby przyjąć, że niezdolność do pracy wynikała z innych schorzeń towarzyszących, zaś same dolegliwości jakich doznała powódka w wyniku zdarzenia mogą być długotrwale odczuwanie. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w opinii sporządzonej przez biegłego lek. med. R. A., która to opinia została wydana po wnikliwej analizie zebranego materiału dowodowego przez biegłego będącego osobą obcą dla stron, a ponadto posiadającą wysokie kwalifikacje oraz doświadczenie w sporządzaniu tego typu opinii. Nadto zasady doświadczenia życiowego wskazują, że skoro powódka jest zatrudniona jako szwaczka. to uraz jakiego doznała w dniu 1 listopada 2018 roku rzutował na niemożność wykonywania przez nią pracy zarobkowej. Opinia została wydana po zbadaniu powódki przez biegłego. Powołanie się na fakt niekwestionowania długotrwałości leczenia przez lekarza prowadzącego oraz przez ZUS stanowi w ocenie Sądu jedynie uzupełniający argument. Nie świadczy o braku samodzielności przy wydawaniu opinii. Wszak biegły dalej precyzyjnie i jednoznacznie stwierdza, iż możliwe jest długotrwałe odczuwanie dolegliwości i utrzymywanie się ograniczenia funkcji po tego typu urazie. Powódka dochodziła od pozwanego świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia osobowego. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Świadczenie ubezpieczyciela przy ubezpieczeniu osobowym polega w szczególności na zapłacie umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej (art. 805 § 2 pkt 2 k.c.). Ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci, będących następstwem nieszczęśliwych wypadków (art. 829 § 1 pkt 2 k.p.c.). Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 36.000,00 zł tytułem umownego odszkodowania za czasową niezdolność do pracy za okres od 2 listopada 2018 roku do dnia 12 kwietnia 2019 roku. O odsetkach orzeczono w myśl art. 481 § 1 i 2 k.c., zasądzając je od dnia 23 maja 2019r. do dnia zapłaty (art. 817 § 1 k.c. – roszczenie zgłoszono pozwanemu 22 kwietnia 2019r.). Wobec powyższego należało orzec jak w punkcie I. i II. sentencji. O kosztach procesu w punkcie III. wyroku orzeczono na zasadzie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Powódka wygrała niniejszą sprawę w całości, w związku z czym należał się jej zwrot od pozwanego wszystkich poniesionych kosztów procesu, na które składały się opłata od pozwu w kwocie 1.800,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 3.600 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych /tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265/), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. O nakazaniu ściągnięcia od pozwanego, jako przegrywającego niniejszą sprawę w całości, na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Grudziądzu kwoty 77,12 zł w punkcie IV. sentencji wyroku orzeczono na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 755 ze zm.). Na wydatki związane z postępowaniem, tymczasowo poniesione przez Skarb Państwa, składało się wynagrodzenie biegłego w kwocie 77,12 zł w części niepokryte z zaliczki uiszczonej przez stronę pozwaną (k. 51, 93).
I C 993/18
(...) Bank S.A. wniósł wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym i zasądzenie od J. B. na rzecz powoda kwoty w wysokości (...) zł wraz z umownymi odsetkami od kwoty (...) zł od dnia 24.01.2018 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Powód podniósł, że dochodzona kwota wynika z niespłaconego przez pozwanego kredytu. Powód wypowiedział pozwanemu umowę ze skutkiem na dzień 18.04.2017 r. Na dochodzoną kwotę składa się: (...) zł tytułem pozostałego do spłaty kapitału kredytu, (...) zł tytułem odsetek kapitałowych, (...) zł tytułem odsetek karnych.
VIII C 854/21
W pozwie z dnia 12 listopada 2019 roku skierowanym przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W., powód Z.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 791/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSR del. Michał Jank Protokolant : sekr. sąd. Magdalena Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2017 r. w Gdańsku, na rozprawie sprawy z powództwa D. P. (1) przeciwko (...) SA w W. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda D. P. (1) na rzecz pozwanego (...) SA w W. kwotę 14.417 zł (czternaście tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; III. nakazuje ściągnąć od powoda D. P. (1) na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Gdańsku kwotę 795,04 zł (siedemset dziewięćdziesiąt pięć złotych 4/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Powód D. P. (1) wniósł o zasądzenie od pozwanego (...) SA w W. kwoty 450.978,18 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, że łączyła go z pozwanym umowa ubezpieczenia, w ramach której był ubezpieczony m.in. od trwałej niezdolności do pracy. W marcu 2009 r. W okresie od marca 2009 r. do marca 2010 r. powód wielokrotnie przebywał szpitalach w związku ze swym stanem chorobowym zagrażającym życiu. W tym okresie był osobą całkowicie niezdolną do pracy, co uzasadniało wypłacenie przewidzianej umową sumy ubezpieczenia tj. kwoty, której zapłaty się domaga.

Zdaniem powoda spełnione zostały przesłanki do wypłacenia mu odszkodowania, gdyż w okresie od 31 marca 2009 r. do 28 listopada 2009 r. był niezdolny do samodzielnej egzystencji, a tym bardziej do wykonywania prac o charakterze zarobkowym. W odpowiedzi na pozew pozwany (...) SA w W. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu potwierdził fakt zawarcia między stronami umowy ubezpieczenia. Podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Zakwestionował, aby powód był niezdolny do samodzielnej egzystencji przez nieprzerwany okres ponad 180 dni, gdyż powód kilkakrotnie opuszczał szpital na własne żądanie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powoda D. P. (1) przystąpił do umowy grupowego ubezpieczenia na życie zawartej między pozwanym (...) SA w W. a Bankiem (...) SA w W.. Od dnia 1 lutego 2009 r. wysokość sumy ubezpieczenia z tytułu tej umowy w związku z trwałą niezdolnością do pracy wynosiła 450.978,80 zł. Zgodnie z zawartą umową zakres ubezpieczenia obejmował m.in. niezdolność do pracy w okresie odpowiedzialności (...) SA. Zgodnie z zapisem OWU będących częścią umowy ubezpieczenia, za niezdolność do pracy rozumie się utrzymującą się w okresie odpowiedzialności (...) SA dłużej niż 180 dni całkowitą, trwałą lub długotrwałą niezdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy zarobkowej w dowolnym zawodzie oraz do samodzielnej egzystencji, będącą rezultatem nieszczęśliwego wypadku lub choroby. /okoliczności bezsporne, nadto potwierdzenie przystąpienia do ubezpieczenia – k. 137; pismo pozwanego z 16.03.2009 r.

– k. 131/ W dniu 31 marca 2009 r. powód został przyjęty do (...) Szpitala (...) im. (...) w G. z rozpoznaniem ostre zapalenie trzustki, kamica pęcherzyka żółciowego, stan po plastyce lewej miedniczki nerkowej z powodu wodonercza. W szpitalu przebywał 31 dni i wypisany został 30 kwietnia 2009 r. W dniu 2 kwietnia 2009 r. wykonano badanie ERCP. W dniu 5 maja 2009 r. powoda ponownie przyjęto do tego samego szpitala, gdzie przebywał do 7 maja 2009 r z tym samym rozpoznaniem. Ponownie do szpitala powód trafił 18 maja 2009 r. z rozpoznaniem ostrego zapalenia trzustki, martwicy ogona trzustki, ropień okołotrzustkowy, Przebywał tam do 4 czerwca 2009 r.

Następny pobyt w szpitalu miał miejsce w dnia 8-9 czerwca 2009 r. W dniu 7 lipca 2009 r. powoda przyjęto do szpitala z rozpoznaniem ropnia powłok jamy brzusznej, stan po ostrym zapaleniu trzustki, W dniu 9 lipca 2009 r. powoda przyjęto do szpitala z rozpoznaniem ostre zapalenia trzustki, ropień okołotrzustkowy, stan po nekretomii trzustki, niewydolność krążeniowo – oddechowa i sepsa. W szpitalu powód przebywał do 13 sierpnia 2009 r. Ponowny pobyt powoda w szpitalu miał miejsce w okresie 14.09-2.10.2009 r. z rozpoznaniem ropnia wewnątrzbrzusznego, stan po nefrektomii i drenażu ropni okołotrzustkowych z powodu martwiczego zapalenia trzustki, wyniszczenie z niedożywienia i przewlekłego stanu septycznego, wtórna nadkrwistość.

Ponowne pobyty w szpitalu z tym samym rozpoznaniem miał miejsce w dniach 27-28.11.2009 r., 27-29.01.2010 r., 21-24.03.2010 r. W 2010 r. powód ostatni raz w szpitalu był w maju. Po wyjściu ze szpitala w 2010 r. powód zamieszkał w S.. W 2010 lub 2011 r. zaczął pracować na ¼ etatu z uwagi na swój stan zdrowia. /dowód: dokumentacja medyczna – k. 24-130 oraz nadesłana przez Szpital; zeznania powoda – k. 370-371,372/ W grudniu 2009 r. powód zwrócił się do pozwanego o wypłatę odszkodowania z tytułu niezdolności do pracy trwającej ponad 180 dni Pismem z 15 lutego 2010 r. i z 14 maja 2010 r. pozwany poinformował powoda, iż nie widzi podstaw do wypłaty odszkodowania z uwagi na całkowitą niezdolność do pracy oraz samodzielnej egzystencji trwającą powyżej 180 dni. /dowód: pismo pozwanego z 4.01.2010 r.

– k. 136; pismo pozwanego z 15.02.20110 r. – k. 138; pismo pozwanego z 14.05.2010 r. – k. 134/ W lutym 2013 r. powód złożył do Sądu wniosek o zawezwanie do próby ugodowej przeciwko pozwanemu. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą VI Co 341/13 Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie. Zarządzeniem z 27 marca 2013 r. wniosek został zwrócony z powodu nieuzupełnienia jego braków formalnych. Zarządzenie to uprawomocniło się 26 kwietnia 2013 r. W dniu 2 kwietnia 2014 r. powód ponownie wystąpił z wnioskiem o zawezwanie do próby ugodowej pozwanego polegającej na zapłacie kwoty 450.979,81 zł z tytułu długotrwałej niezdolności do pracy w okresie marzec – listopad 2009 r.

Na wyznaczonym posiedzeniu w dniu 29 lipca 2014 r. do zawarcia ugody nie doszło. /dowód: zarządzenia z 27.03.2013 r i 26.04.2013 r. z zpo – k. 3 i 5 akt VI Co 341/13; wniosek – k. 1-4 akt VI Co 750/14; protokół z posiedzenia – k. 47 akt VI Co 750/14/

Sąd zważył, co następuje:

Stan faktyczny w niniejszej sprawie w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia jest w istocie niesporny. Nie była kwestionowana treść zapisów łączącej strony mowy, spór dotyczył bowiem interpretacji zapisów umowy, na podstawie których powód opierał swoje roszczenie. Z dokumentacji medycznej złożonej przez powoda oraz nadesłanej przez szpital (na skutek zobowiązania Sądu z inicjatywy powoda) wynikają okresy, w jakich powód przebywał w szpitalu oraz przyczyny wielokrotnej hospitalizacji powoda. Dokumentacja medyczna również nie była kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu.

Stan faktyczny ustalony został także na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach spraw VI Co 750/14 i VI Co341/13 Sąd Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie oraz pism pozwanego kierowanych do powoda, w których pozwany zajmuje swe stanowisko co do roszczenia powoda. Również te dokumenty Sąd uznał za wiarygodne, nie znajdując podstaw do podważania ich wiarygodności. Roszczenie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie z uwagi na skutecznie podniesiony zarzut przedawnienia. Powód dochodził zapłaty kwoty wskazanej w pozwie w oparciu o umowę ubezpieczenia, do której przystąpił w ramach umowy ubezpieczenia grupowego zawartej między pozwanym a (...) SA w W..

Zgodnie z art. 819 par. 1 kc. roszczenia z umowy ubezpieczenia przedawniają się z upływem lat trzech. W przedmiotowej sprawie zgodnie z twierdzeniami pozwu okres niezdolności pacy w rozumieniu zapisów łączącej strony umowy ubezpieczenia miał mieć miejsce od marca 2009 do listopada 2009 r. Od końca listopada 2009 r. powstało więc roszczenie o zapłatę sumy ubezpieczenia z uwagi na niezdolność do pracy; wówczas to bowiem ziściło się zdarzenie warunkujące roszczenie oparte na tej umowie. Powód zdawał sobie z tego sprawę, skoro w grudniu 2009 r. zgłosił roszczenie ubezpieczycielowi (pozwanemu).

Z dokumentów zgromadzonych w aktach szkody wynika, iż ostateczna decyzja odmawiająca przyznania odszkodowania zapadła 14 maja 2010 r. Od tego momentu zgodnie z art. 819 par. 3 kc. ponownie zaczął biec termin przedawnienia. Sąd miał na uwadze, iż w lutym 2013 r. powód złożył wniosek o zawezwanie pozwanego do próby ugodowej w sprawie o zapłatę sumy ubezpieczenia z uwagi na zaistniałą niezdolność do pracy trwającą powyżej 180 dni, co zgodnie z art. 123 par. 1 pkt 1 kpc mogło doprowadzić do przerwania biegu przedawnienia, jednakże wniosek ten został prawomocnie zwrócony, czego powód nigdy nie kwestionował.

Zgodnie zaś z art. 130 par. 2 kpc pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma procesowego do sądu. W konsekwencji więc ten wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie przerwał biegu terminu przedawnienia. Ostatecznie więc do przedawniania roszczenia powoda doszło w maju 2013 r. tj. 3 lata po wydaniu ostatecznej decyzji odmawiającej przyznania odszkodowania. Kolejny wniosek o zawezwanie do próby ugodowej nie wpłynął już na kwestię przedawnienia roszczenia, skoro wniosek ten złożony został już po upływie tego terminu.

Podkreślić należy, iż powód nie kwestionował, że nastąpiło przedawnienie jego roszczenia, jednakże podnosił, iż zarzut ten nie może zostać uwzględniony z uwagi na zasady współżycia społecznego. Powyższego poglądu powoda Sąd nie podziela. Jak podkreśla się zgodnie w orzecznictwie i doktrynie podniesienie zarzutu przedawnienia może pozostawać w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego i stanowić nadużycie prawa podmiotowego, jednakże stosowanie art. 5 KC w stosunku do zarzutu przedawnienia powinno mieć miejsce zupełnie wyjątkowo, w sytuacjach szczególnych, i nie może następować automatycznie (tak trafnie SN w wyr. z 6.10.2004 r., II CK 29/04, Legalis).

Korzystanie z zarzutu przedawnienia jest zagwarantowane prawem i może być uznane za nadużycie prawa tylko wówczas, gdy w ogólnym odczuciu postępowania takiego nie można pogodzić z powszechnie respektowanymi normami współżycia społecznego. Powoływanie się na nadużycie prawa ze względu na charakter poniesionej szkody, na przykład szkody na osobie, nie jest wykazaniem nadużycia prawa, skoro przepisy generalnie przewidują przedawnienie tego rodzaju roszczeń. Konstrukcja nadużycia prawa podmiotowego ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana tylko po wykazaniu wyjątkowych okoliczności.

Przy ocenie, czy zarzut przedawnienia stanowi nadużycie prawa, rozstrzygające znaczenie mają okoliczności konkretnego wypadku, zachodzące po stronie poszkodowanego oraz osoby zobowiązanej do naprawienia szkody. W szczególności, znaczenie ma charakter uszczerbku, jakiego doznał poszkodowany, przyczyna opóźnienia w dochodzeniu roszczenia i czas trwania tego opóźnienia, a także zachowanie obydwu stron stosunku zobowiązaniowego, w szczególności polegające na wywołaniu u uprawnionego przekonania o dobrowolnym zadośćuczynieniu roszczeniu.

Jednocześnie podkreślić też należy, że ocena, czy w konkretnym przypadku ma zastosowanie norma art. 5 kc, mieści się w granicach swobodnego uznania sędziowskiego. Dla uznania zarzutu przedawnienia za nadużycie prawa, konieczne jest więc wykazanie w szczególności, że bezczynność wierzyciela w dochodzeniu roszczenia wynikała z przyczyn wyjątkowych. Jeśli zaś w okresie biegu przedawnienia roszczenia nie istniały zasadnicze, usprawiedliwione przeszkody w zakresie dochodzenia takiego roszczenia przez poszkodowanego, nie może on kwestionować skuteczności zgłoszonego zarzutu przedawnienia, z powołaniem się na konstrukcję nadużycia prawa (tak - wyrok SA w Katowicach z 9.12.2016 r., III APa 51/16; wyrok SN z 25.11.2010 r., III CSK 16/10, Legalis; wyrok SA w Krakowie z 3.3.2011 r., II AKa 19/11, Prok. i Pr. 2011, Nr 11, poz. 46; wyrok SN z 12.12.2007 r. ,V CSK 334/07; wyrok SN z 27.6.2001 r., II CKN 604/00, OSN 2002, Nr 3, poz. 32;

Kodeks cywilny. Komentarz pod red. dr hab. Konrad Osajda wyd. 16 z 2017 r.; Kodeks cywilny. Komentarz pod red. E. Gniewek I P. Machnikowski, wyd. 7 z 2016 r.). W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, iż podniesiony zarzut przedawnienia sprzeczny jest z zasadami współżycia społecznego. Strony łączyła umowa określonej treści, powód był świadomy roszczeń, jakie przysługują u z tej umowy skoro już w grudniu 2009 r. wystąpił ze stosownym roszczeniem. Pozwany zaś stosunkowo szybko rozpoznał wniosek i jednoznacznie oraz konsekwentnie odmawiał spełnienia świadczenia.

Pozwany nigdy nie zasugerował powodowi, a tym bardziej nie utwierdzał go w przekonaniu, iż roszczenie zostanie uwzględnione. Wobec tak jednoznacznej postawy pozwanego, powód mógł przedsięwziąć jakiekolwiek kroki, aby nie dopuścić do przerwania biegu przedawnienia, Z dokumentów złożonych przez strony wynika, iż pierwszy taki krok uczyniono dopiero w lutym 2013 r., a więc blisko 3 lata po decyzji ubezpieczyciela. Nie istniały żadne przeszkody, aby tego typu wniosek został złożony wcześniej; z zeznań powoda wynika bowiem, iż w 2010 r. stan jego zdrowia uległ poprawie na tyle, ze mógł w 2010 lub 2011 r. podjąć pracę w niepełnym wymiarze czasowym.

Powód funkcjonował więc na tyle dobrze, że mógł podjąć niezbędne kroki prawne wobec pozwanego. Złożony wniosek o zawezwanie do próby ugodowej został prawomocnie zwrócony; konsekwencje tego zdarzenia obciążać mogą tylko powód. Powód nigdy nie podjął próby zakwestionowania prawidłowości zarządzenia o zwrocie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej. Powód zdecydował się natomiast na złożenie kolejnego wniosku o zawezwanie do próby ugodowej, jednakże uczynił to dopiero w kwietniu 2014 r., a więc po okresie ponad roku od daty zarządzenia o zwrocie pierwotnego wniosku o zawezwanie do próby ugodowej.

Po posiedzeniu sądowym w przedmiocie wniosku o zawezwanie do próby ugodowej (29 lipca 2014 r.) powód czekał prawie dwa lata na wniesienie pozwu w sprawie (pozew wniesiono 4 lipca 2016 r.) Zestawiając powyższe daty dojść można do wniosku, że działania powoda mające na celu przerwanie biegu przedawnienia nie były szczególnie intensywne, a przede wszystkim nie były skuteczne. Jednocześnie opóźnienie w podejmowaniu czynności mających na celu przerwanie biegu terminu przedawnienia nie było nieznaczne. Powód miał wystarczająco dużo czasu na to, aby nie dopuścić do przedawnienia roszczenia, a jednocześnie przerwanie biegu tego terminu nie było szczególnie skomplikowane czy też wymagające znacznych nakładów czasu, środków finansowych lub wiedzy prawniczej.

Niczego też w sprawie nie zmienia, iż pozwany jest podmiotem profesjonalnym, działającym na terenie całego kraju od wielu lat (wcześniej jako państwowa osoba prawna); przepisy dotyczące przedawnienia stosuje się do każdego podmiotu, niezależnie od jego wielkości, formy prawnej i czasu funkcjonowania w obrocie prawnym. Mając na uwadze powyższe Sąd nie przeprowadzał dalszego postępowania dowodowego, jak również nie oceniał pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów, uznając iż byłoby to zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skuteczne podniesienie zarzutu przedawnienia oznaczało bowiem konieczność oddalenia powództwa. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania sąd orzekł na mocy art. 98 k.p.c., 99 k.p.c. 108 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. Na koszty poniesione przez pozwanego składały sie koszty zastępstwa procesowego – 14.417 zł (§ 2 pkt 7, § 15 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu.

W pkt III wyroku Sąd nakazał ściągnięcie od powoda kosztów sądowych poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa, na które składały się koszty stawiennictwa świadków oraz koszty przyznane w związku z przesłaniem do akt sprawy kopii dokumentacji medycznej powoda. .