Court dismissed appeal against fine for tax evasion, ruling penalty was not grossly disproportionate despite payment difficulties.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance judgment convicting him of tax evasion and imposing a fine of 120 daily rates. The defendant argued the penalty was grossly disproportionate and that his financial situation made payment impossible, citing lack of evidence regarding his ability to pay. The court rejected these claims, noting the fine was near the statutory minimum and that the defendant's confession and remorse were considered, while payment issues are handled through installment plans in enforcement proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 65 § 3 kks; Art. 438 pkt 4 kpk: A criminal fine is only considered grossly disproportionate and subject to correction if it is applied in a manner completely disregarding the directives for its imposition, rendering it unjust.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V Ka 1768/16
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 12 października 2016 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi uznał oskarżonego Z. D. za winnego popełnienia czynu wypełniającego dyspozycję art. 65 § 3 kks w zw. z art. 65 § 1 kks i za to na podstawie art. 65 § 3 kks wymierzył mu karę 120 stawek dziennych grzywny ustalając wysokość każdej z nich na kwotę 70 złotych. Ponadto orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa przepadek dowodów rzeczowych w postaci tytoniu do palenia o wadze 43,80 kg bez polskich znaków akcyzy, zaliczył oskarżonemu na poczet kary grzywny zatrzymanie w dniu 16 maja 2013 roku uznając karę za wykonaną w rozmiarze 2 stawek dziennych oraz zasądził od oskarżonego łącznie kwotę 1891 złotych tytułem kosztów sądowych.
Apelacje od powyższego wyroku złożył oskarżony. Zarzucił orzeczeniu Sądu I instancji rażącą niewspółmierność orzeczonej kary grzywny, a także błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu, że oskarżony jest w stanie ponieść tak wysoką karę oraz koszty procesu w sytuacji gdy okoliczność powyższa nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie łagodniejszej kary grzywny oraz zwolnienie oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu.
Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Całkowicie chybione są wskazane w niej zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych i rażącej niewspółmierności kary. W istocie sprowadzają się one do jednej okoliczności, iż oskarżony z uwagi na sytuację materialną i osobistą nie będzie w stanie uiścić wymierzonej mu kary grzywny i dodatkowo kosztów sądowych. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że Sąd Rejonowy sytuację materialną i osobistą oskarżonego miał na uwadze wymierzając mu karę. Wysokość stawki dziennej grzywny została ustalona na kwotę 70 złotych, czyli w wymiarze tylko w bardzo niewielki sposób przekraczającym dolny próg w rozumieniu art. 23 § 3 kks.
Również wysokość kary w rozmiarze 120 stawek jest zdecydowanie bliższa dolnemu progowi ustawowego zagrożenia. Okoliczności dodatkowo uwypuklane w środku odwoławczym w postaci przyznania się oskarżonego do winy i wyrażenia skruchy także zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji. Nie sposób przyjąć mając na uwadze także okoliczności obciążające prawidłowo wskazane przez sąd meriti, że kara wymierzona oskarżonemu Z. D. jest nieadekwatna do stopnia społecznej szkodliwości i stopnia winy. Najistotniejsze jest jednak to, że orzeczona kara może podlegać korekcie w trybie art. 438 pkt 4 kpk tylko wtedy, gdy jest w sposób oczywisty rażąco niewspółmierna, czyli chodzi sytuacje, gdy kara została wymierzona w sposób zupełnie abstrahujący od dyrektyw jej wymiaru, co czyni ją karą niesprawiedliwą.
Nic takiego nie zaistniało w przedmiotowej sprawie. Odnosząc się zaś do wskazanych trudności w uiszczeniu orzeczonej kary grzywny i kosztów sądowych wypada tylko wskazać, iż w postępowaniu wykonawczym istnieje możliwość złożenia stosownego wniosku o rozłożenie powyższych płatności na raty. Uwzględniając powyższe okoliczności na podstawie art. 437 § 1 kpk Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Na podstawie art. 624 § kpk Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze stojąc na stanowisku, że ogół dolegliwości natury finansowej wynikający z konieczności wykonania wyroku Sądu I instancji w powiązaniu z sytuacją materialną Z.
D. czyni takie rozstrzygnięcie zasadnym.