Social Security Court dismissed appeal against pension revaluation calculation based on statutory valuation index.
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's decision to revalue his pension. The insured argued the revaluation was incorrect, but the court confirmed the institution applied the statutory valuation index of 100.44% to the February 28, 2017, pension amount. The court ruled that the pension, being below the minimum threshold, was legally revalued without adjustment to the minimum amount.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z 2 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; ustawa z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: When a pension is below the minimum threshold and exempt from the minimum guarantee, revaluation must strictly follow the statutory valuation index without raising the amount to the minimum floor.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 264/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak Protokolant sekr. sądowy Monika Świątek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2017 r. w S. odwołania S. Z. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 3 marca 2017 r. Nr (...) w sprawie S. Z. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o wysokość emerytury oddala odwołanie. Sygn. akt: IV U 264/17
UZASADNIENIE
Decyzją z 3 marca 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie przepisów ustawy z 2 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dokonał waloryzacji od 1 marca 2017r. emerytury przysługującej S. Z.. Wysokość zwaloryzowanej emerytury ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28 lutego 2017r. ,tj. kwoty 846,79 złotych przez wskaźnik waloryzacji wynoszący 100,44%.
Po waloryzacji od 1 marca 2017r. wysokość emerytury S. Z. wynosi 850,52 złotych. Razem z emeryturą jest wypłacany ubezpieczonemu dodatek pielęgnacyjny w kwocie 209,59 złotych (decyzja o waloryzacji emerytury z 3 marca 2017r. k.169 akt emerytalnych). Odwołanie od w/w decyzji złożył ubezpieczony S. Z. wskazując, że waloryzacja emerytury została przeprowadzona nieprawidłowo i emerytura jest naliczona niezgodnie z prawem (odwołanie k.1 akt sprawy). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie wskazując, że waloryzacja emerytury ubezpieczonego została przeprowadzona zgodnie z przepisami ustawy z 2 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw oraz zgodnie z art.88 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a odwołanie ubezpieczonego nie wnosi do sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów pozwalających na zmianę decyzji i uwzględnienie roszczenia (odpowiedź na odwołanie k.2-3 akt sprawy).
Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczony S. Z. urodził się w dniu (...) W dniu 25 lutego 1993r. ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o rentę inwalidzką. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z 11 czerwca 1993r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu od 24 lutego 1993r. ,tj. od wyczerpania zasiłków chorobowych, rentę inwalidzką drugiej grupy. Do ustalenia podstawy wymiaru renty organ rentowy przyjął zarobki z okresu od listopada 1985r. do grudnia 1988r. Ustalony w oparciu o powyższe wskaźnik wysokości podstawy wymiaru świadczenia wyniósł 44,17%.
Do ustalenia wysokości renty organ rentowy przyjął 15 lat i 4 miesiące okresów składkowych oraz 5 miesięcy okresów nieskładkowych, a także 8 lat i 5 miesięcy tytułem uzupełnienia okresu brakującego do pełnych 25 lat ubezpieczenia od zgłoszenia wniosku do ukończenia 60 lat (decyzja z 11 czerwca 1993r. o przyznaniu renty inwalidzkiej k.28 akt rentowych). Ubezpieczony był uprawniony do w/w renty inwalidzkiej drugiej grupy (renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy) do 30 czerwca 1999r. Następnie w wyniku kontrolnego badania lekarskiego lekarz orzecznik ZUS ustalił, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy.
W oparciu o powyższe orzeczenie, decyzją z 29 czerwca 1999r. na podstawie ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy od 1 lipca 1999r. przyznał ubezpieczonemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres do 31 maja 2001r. Do ustalenia wysokości renty organ rentowy przyjął, tak jak uprzednio, wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 44,17% oraz 15 lat i 4 miesiące okresów składkowych, 5 miesięcy okresów nieskładkowych, a także 8 lat i 5 miesięcy tytułem uzupełnienia okresu brakującego do pełnych 25 lat ubezpieczenia od zgłoszenia wniosku do ukończenia 60 lat (wypis z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 26 maja 1999r. oraz decyzja z 29 czerwca 1999r. o przyznaniu ubezpieczonemu od 1 lipca 1999r. prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy k.87-88 akt rentowych).
Prawo ubezpieczonego do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy było przedłużane na dalsze okresy – do 30 czerwca 2004r. (decyzja z 29 czerwca 2001r. k.110 akt rentowych), a następnie do 31 lipca 2005r. (decyzja z 12 lipca 2004r. k.145 akt rentowych). Następnie decyzją z 22 września 2005r. organ rentowy ustalił ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na stałe (decyzja z 22 września 2005r. k.150 akt rentowych). W dniu 5 listopada 2001r. ubezpieczony złożył w organie rentowym zaświadczenie wystawione przez Kasę Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Rolników, z którego wynika, że w okresie od 1 lipca 1977r. do 31 grudnia 1988r., a zatem przez 11 lat i 6 miesięcy, ubezpieczony podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników i opłacił składki na ubezpieczenie społeczne rolników (zaświadczenie KRUS z 5 listopada 2001r. k.116 akt rentowych).
Mając na uwadze powyższe zaświadczenie, decyzją z 9 listopada 2001r. organ rentowy od 1 listopada 2001r. przeliczył przysługującą ubezpieczonemu rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy i do ustalenia wysokości renty uwzględnił 15 lat i 4 miesiące okresów składkowych, 5 miesięcy okresów nieskładkowych, 11 lat i 6 miesięcy okresów pracy w gospodarstwie rolnym, a także 8 lat i 5 miesięcy tytułem uzupełnienia okresu brakującego do pełnych 25 lat ubezpieczenia od zgłoszenia wniosku do ukończenia 60 lat (decyzja z 9 listopada 2001r. o przeliczeniu renty k.119 akt rentowych).
Ubezpieczony pobierał rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy do chwili osiągnięcia wieku emerytalnego 65 lat, tj. do (...). W związku z osiągnięciem przez ubezpieczonego wieku emerytalnego, decyzją z (...). organ rentowy wydał decyzję, w której działając na podstawie art.27a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonemu od 6 sierpnia 2006r. z urzędu emeryturę. Przy obliczeniu emerytury organ rentowy uwzględnił 15 lat i 4 miesiące okresów składkowych, 5 miesięcy okresów nieskładkowych oraz 11 lat i 6 miesięcy okresów pracy w gospodarstwie rolnym.
Do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy przyjął dotychczasową podstawę wymiaru renty oraz dotychczasowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynoszący 44,17%. Wysokość emerytury ustalona na datę nabycia prawa ,tj. 6 sierpnia 2006r. wyniosła 537,85 złotych brutto miesięcznie, przy czym z uwagi na to, że nieudokumentowany został okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze co najmniej 25 lat, emerytura ubezpieczonego nie podlegała podwyższeniu do kwoty najniższej emerytury (decyzja z 6 sierpnia 2006r. o przyznaniu emerytury z urzędu k.158 akt rentowych).
W związku z ukończeniem przez ubezpieczonego 75. roku życia, decyzją z 2 sierpnia 2016r. działając na podstawie art.75 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy od 1 sierpnia 2016r. przyznał ubezpieczonemu z urzędu dodatek pielęgnacyjny na stałe w kwocie 208,67 złotych miesięcznie. Od 1 marca 2016r. wysokość emerytury ubezpieczonego wynosiła 846,79 złotych brutto miesięcznie, a od 1 sierpnia 2016r. wysokość świadczenia do wypłaty - wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym - wynosiła 938,25 złotych miesięcznie (decyzja z 2 sierpnia 2016r. o przyznaniu dodatku pielęgnacyjnego k.167 akt rentowych).
Następnie zaskarżoną decyzją z 3 marca 2017r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie przepisów ustawy z 2 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw oraz ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dokonał waloryzacji od 1 marca 2017r. emerytury przysługującej ubezpieczonemu. Wysokość zwaloryzowanej emerytury ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28 lutego 2017r. ,tj. kwoty 846,79 złotych przez wskaźnik waloryzacji wynoszący 100,44%.
Po waloryzacji od 1 marca 2017r. wysokość emerytury S. Z. wyniosła 850,52 złotych (zaskarżona decyzja z 3 marca 2017r. k.169 akt rentowych). Wykazane przez ubezpieczonego okresy składkowe w wymiarze 15 lat i 4 miesiące wynikają z zatrudnienia ubezpieczonego w Zakładzie (...) w M. od 6 sierpnia 1957r. do 15 października 1960r. (3 lata, 2 miesiące i 10 dni), z zatrudnienia ubezpieczonego w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej w Ł. od 15 maja 1979r. do 15 stycznia 1980r. (8 miesięcy i 1 dzień) oraz z zatrudnienia ubezpieczonego w Spółdzielni Kółek Rolniczych w P. od 16 stycznia 1980r. do 31 sierpnia 1982r. (2 lata, 7 miesięcy i 15 dni) oraz od 1 września 1983r. do 30 listopada 1984r. (1 rok i 3 miesiące), co łącznie (z tytułu zatrudnienia w (...)) stanowi 3 lata, 10 miesięcy i 15 dni, a także z tytułu prowadzenia przez ubezpieczonego pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 stycznia 1985r. do 27 sierpnia 1992r. (7 lat, 7 miesięcy i 27 dni) – oświadczenie wnioskodawcy i zeznania świadków na okoliczność pracy w Zakładzie (...) w M. k.6-8 akt rentowych, świadectwo pracy z 6 grudnia 1984r. oraz zaświadczenia Urzędu Gminy w P. o prowadzeniu przez ubezpieczonego pozarolniczej działalności gospodarczej k.17-19 akt rentowych.
Z kolei okres nieskładkowy przyjęty w wymiarze 5 miesięcy wynika z okresu pobierania przez ubezpieczonego zasiłku chorobowego w okresie od 28 sierpnia 1992r. do 23 lutego 1993r. (notatka urzędowa k.26 akt rentowych).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie S. Z. podlegało oddaleniu. Z przedstawionych wyżej ustaleń Sądu wynika, że ubezpieczony S. Z., pobierający uprzednio rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy, od 6 sierpnia 2006r. ,tj. od osiągnięcia wieku emerytalnego uprawniony jest do emerytury, przy czym prawo do emerytury przyznane zostało ubezpieczonemu z urzędu przez organ rentowy na podstawie art.27a ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, zwanej dalej ustawą emerytalną (Dz.U. z 2015r., poz.748 ze zm.). Zgodnie z art.27a ustawy emerytalnej emeryturę przyznaje się z urzędu zamiast pobieranej renty z tytułu niezdolności do pracy, osobie która osiągnęła wiek emerytalny, o którym mowa w art.27 ust.2 i 3 ustawy (w przypadku mężczyzn urodzonych do 31 grudnia 1947r. wiek ten wynosi co najmniej 65 lat) oraz podlegała ubezpieczeniu społecznemu albo ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowym.
Z decyzji z 6 sierpnia 2006r. o przyznaniu emerytury wynika, że do obliczenia emerytury ubezpieczonego organ rentowy uwzględnił 15 lat i 4 miesiące okresów składkowych, 5 miesięcy okresów nieskładkowych oraz 11 lat i 6 miesięcy okresów pracy ubezpieczonego w gospodarstwie rolnym. Ponadto do ustalenia wysokości emerytury organ rentowy przyjął dotychczasową podstawę wymiaru renty oraz dotychczasowy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynoszący 44,17%. Wysokość emerytury ustalona na datę nabycia prawa ,tj. 6 sierpnia 2006r. wyniosła 537,85 złotych brutto miesięcznie, przy czym z uwagi na to, że nieudokumentowany został okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze co najmniej 25 lat, emerytura nie podlegała podwyższeniu do kwoty najniższej emerytury (vide: decyzja z 6 sierpnia 2006r. o przyznaniu emerytury z urzędu k.158 akt rentowych).
Z dalszych ustaleń Sądu wynika, że od 1 marca 2016r. wysokość emerytury ubezpieczonego wynosiła 846,79 złotych (vide: decyzja z 2 sierpnia 2016r. k.167 akt emerytalnych). Taka kwota emerytury stanowiła punkt wyjścia do waloryzacji emerytury ubezpieczonego dokonanej przez organ rentowy w zaskarżonej decyzji z 3 marca 2017r. Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji waloryzacja emerytury polegała na pomnożeniu kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28 lutego 2017r., a zatem kwoty 846,79 złotych przez wskaźnik waloryzacji wynoszący 100,44%.
Obliczona w ten sposób wysokość zwaloryzowanej emerytury ubezpieczonego wyniosła od 1 marca 2017r. 850,52 złotych brutto miesięcznie. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony zarzucił, że wysokość jego emerytury została ustalona nieprawidłowo. Analizując okoliczności sprawy Sąd doszedł do przekonania, że twierdzenie ubezpieczonego jest niezasadne. Zgodnie z art.88 ust.1 2 ustawy emerytalnej (w brzmieniu nadanym jej od 1 stycznia 2017r. przez ustawę z 2 grudnia 2016r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. z 2017r., poz.2) emerytury podlegają corocznej waloryzacji od dnia 1 marca, a waloryzacja polega na pomnożeniu kwoty świadczenia i podstawy jego wymiaru przez wskaźnik waloryzacji, przy czym w wyniku przeprowadzonej waloryzacji kwota świadczenia nie może ulec obniżeniu.
W art.5 w/w ustawy nowelizującej ustawę emerytalną znalazło się autonomiczne uregulowanie dotyczące waloryzacji świadczeń w 2017r. I tak, zgodnie z art.5 ust.1 w/w ustawy z 2 grudnia 2016r., w 2017r. waloryzacja od dnia 1 marca polega na podwyższeniu kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 28 lutego 2017r., wskaźnikiem waloryzacji, ustalonym zgodnie z art.89 ustawy emerytalnej, nie mniej niż o 10 złotych, przy czym w myśl ust.4 powyższego uregulowania w przypadku świadczenia niższego od kwoty najniższego świadczenia, do którego nie ma zastosowania gwarancja wysokości najniższego świadczenia, o której mowa w art.85 ustawy emerytalnej, waloryzacja polega na podwyższeniu kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 28 lutego 2017r., wskaźnikiem waloryzacji ustalonym zgodnie z art.89 ustawy emerytalnej.
W tym miejscu wskazać należy, że świadczenie emerytalne ubezpieczonego, który nie wykazał 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych (o których mowa w art.27 ust.1 ustawy emerytalnej) jest niższe od kwoty najniższego świadczenia i nie ma do niego zastosowania gwarancja wysokości najniższego świadczenia, o której mowa w art.85 ustawy emerytalnej. Przepis art.85 ust.2 ustawy emerytalnej (w brzmieniu ustalonym od 1 marca 2017r.) stanowi, że kwota najniższej emerytury, z zastrzeżeniem art.24a ust.6, art.54, art.54a ust.2 i art.87 oraz renty rodzinnej wynosi 1 000 złotych miesięcznie.
Ze wskazanych wyżej przyczyn emerytura ubezpieczonego nie ulega podwyższeniu do w/w kwoty 1 000 złotych i zgodnie z zacytowanym wyżej z art.5 ust.4 w/w ustawy z 2 grudnia 2016r. waloryzacja świadczenia ubezpieczonego, które jest niższe od kwoty najniższego świadczenia i które nie jest objęte gwarancją wysokości najniższego świadczenia, od dnia 1 marca 2017r. podlega waloryzacji polegającej na podwyższeniu kwoty świadczenia, w wysokości przysługującej w dniu 28 lutego 2017r., wskaźnikiem waloryzacji ustalonym zgodnie z art.89 ustawy emerytalnej.
Zgodnie z Komunikatem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 10 lutego 2017r. w sprawie waloryzacji emerytur i rent w 2017r. (M.P. z 2017r., poz.187) wskaźnik ten w bieżącym roku wynosi 100,44%. Stosując się do powyższego uregulowania, zaskarżoną decyzją z 3 marca 2017r. organ rentowy ustalił wysokość zwaloryzowanej emerytury ubezpieczonego przez pomnożenie kwoty świadczenia ustalonego na dzień 28 lutego 2017r. ,tj. kwoty 846,79 złotych przez wskaźnik waloryzacji wynoszący 100,44%. Obliczona w ten sposób emerytura wyniosła 850,52 złotych (kwoty 846,79 x 100,44%).
Powyższe pokazuje, że emerytura ubezpieczonego po waloryzacji od 1 marca 2017r. została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W tym miejscu wskazać również należy, że do ustalenia wysokości emerytury ubezpieczonego organ rentowy przyjął udokumentowany przez niego okres pracy w gospodarstwie rolnym i opłacania składek na ubezpieczenie społeczne rolników od 1 lipca 1977r. do 31 grudnia 1988r., a zatem przez 11 lat i 6 miesięcy, który pozwolił na uzupełnienie wykazanych okresów składkowych i nieskładkowych nieprzekraczających 20 lat do tzw. niepełnej emerytury (vide: ustalenia faktyczne).
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.477 14§1 kpc oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji z 3 marca 2017r.