Legislator Case Law & Legislation
II Cz 231/17 AI generated

Court dismissed appeal for court fee exemption, ruling debt repayment does not constitute inability to pay.

Case Number II Cz 231/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to deny a court fee exemption. The appellant argued that existing debts prevented him from paying the appeal fee, while the court noted he earns a monthly net income of 3,800 PLN. The court held that repaying loans is not an essential living expense and that the appellant failed to demonstrate a genuine inability to pay without compromising his family's necessary sustenance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2 ust. 2 u.k.s.c.; Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.: Court fee exemptions are exceptional public aid reserved for the poorest citizens who cannot bear costs without sacrificing essential living standards; loan repayments do not qualify as essential expenses.

Keywords

AI generated
court fee exemption civil procedure costs inability to pay essential living expenses public aid principle loan repayment debt family sustenance

Cited Legislation

AI generated
Art. 2 ust. 2 u.k.s.c.
397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji.
Art. 102 ust. 1 u.k.s.c.
W sytuacjach wyjątkowych, a w stosunku do osób fizycznych, taką sytuację wyjątkową opisuje art. 102 ust.
Art. 84 Konstytucji RP
Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP.
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd zgodnie z art. 385 w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji.
art. 84 Konstytucji RP
Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP.
art. 397 § 2 k.p.c
z art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
FZ 478/04
postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r., FZ 478/04, LEX nr 393645 oraz z dnia 31 lipca 2008 r., II FZ 297/08, LEX nr 493855).
II FZ 297/08
postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r., FZ 478/04, LEX nr 393645 oraz z dnia 31 lipca 2008 r., II FZ 297/08, LEX nr 493855).
II CZ 104/84
Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym przypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1984 r., II CZ 104/84).
I CZ 99/80
Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 99/80).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt II Cz 231/17 POSTANOWIENIE K., dnia 15 maja 2017 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu Wydział II Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSO. Wojciech Vogt po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa N. W. przeciwko pozwanemu (...) Bank (...) S.A. o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności na skutek zażalenia powoda od punktu 2 postanowienia Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 17 lutego 2017 r., sygn.. akt I C 866/15 postanawia: oddalić zażalenie Wojciech Vogt

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Jarocinie oddalił wniosek powoda o zwolnienie go od opłaty od apelacji co do kwoty 500 zł, uznając, że kwotę 500 zł może on uiścić bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Zażalenie od tego rozstrzygnięcia złożył powód wskazując, że istniejące zadłużenia uniemożliwiają mu dokonanie jakiejkolwiek opłaty od apelacji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak prawidłowo ustalił Sąd I instancji powód prowadzi działalność gospodarczą, z której otrzymuje miesięczny dochód w wysokości 3.800 zł netto. Ma na utrzymaniu bezrobotną żonę i małoletniego syna. Ponadto spłaca zobowiązania kredytowe w wysokości 3.595 zł miesięcznie i posiada liczne długi. Ostatnio wszczęto przeciwko niemu egzekucję na kwotę ponad 61.000 zł. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r.

Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) strona dokonująca czynności procesowej, od której należy pobrać opłatę sądową, co do zasady obowiązana jest ponieść te koszty, gdyż sprawy cywilne są prowadzone na koszt stron. W sytuacjach wyjątkowych, a w stosunku do osób fizycznych, taką sytuację wyjątkową opisuje art. 102 ust. 1 cytowanej ustawy, może się ona ubiegać o zwolnienie od kosztów sądowych. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy. Nie bez znaczenia jest fakt, iż w razie przegrania sporu przez osobę zwolnioną od kosztów sądowych - następuje to na koszt Skarbu Państwa, a więc wszystkich podatników.

Opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też zwolnienia mogą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby na współobywateli. Z ich bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania sądowego w razie zwolnienia skarżącego z obowiązku ich ponoszenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2005 r., FZ 478/04, LEX nr 393645 oraz z dnia 31 lipca 2008 r., II FZ 297/08, LEX nr 493855).

W swoim orzecznictwie Sąd Najwyższy wyraził również pogląd, iż instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób najuboższych, które bez drastycznego ograniczenia bieżących kosztów związanych z ich egzystencją nie są w stanie ponieść kosztów sądowych. Chodzi zatem o sytuacje, w których strona nie tylko wykaże, że nie posiada bieżących dochodów, czy też jakichkolwiek oszczędności na pokrycie ewentualnych kosztów związanych z toczącym się postępowaniem sądowym, ale również nie jest w stanie w żaden sposób takich środków zdobyć w oparciu o majątek, którego jest właścicielem.

Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym przypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 1984 r., II CZ 104/84). Dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi do utrzymania (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 1980 r., I CZ 99/80). Wskazać również należy, że instytucja zwolnienia od kosztów nie służy utrzymaniu dotychczasowego poziomu życia, skoro granicą określoną w art. 102 u.k.s.c. jest utrzymanie konieczne wnioskującego i jego rodziny, lecz ma uczynić realną drogę sądową, na skutek indywidualizacji opłaty sądowej.

W związku z powyższym należy podkreślić, że wnioskodawca wnosi o zwolnienie go od kosztów sądowych dlatego, że zaciągnął zobowiązania kredytowe, które utrudniają mu uzyskanie środków na opłacenie kosztów. W tej sytuacji nie można uznać, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Do niezbędnych kosztów utrzymania nie można bowiem wliczać konieczności spłaty kredytów zaciągniętych celem osiągnięcia wyższego poziomu konsumpcji. Każdy obywatel ma prawo dążyć do osiągnięcia tego wyższego poziomu ale nie kosztem kredytowania jego wydatków w zakresie kosztów sądowych przez Państwo.

Zwolnienie powoda od kosztów sądowych – z uwagi na obciążenia kredytowe – byłoby nadużyciem przepisu art. 102 ustawy o kosztach sądowych. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd zgodnie z art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji. Wojciech Vogt