Court allows appeal on jurisdiction by finding plaintiff properly cited alternative venue under contract law.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Lublin-Wschód declared the Warsaw court incompetent and transferred the case, citing insufficient grounds for alternative jurisdiction. The plaintiff appealed, arguing that the contract's performance location was the creditor's seat, which falls under alternative jurisdiction rules. The Court of Appeal agreed, ruling that the plaintiff adequately demonstrated the alternative venue requirement, thereby overturning the lower court's decision on jurisdiction.
Legislator headnote
AI generatedArt. 34 k.p.c.; Art. 454 k.c.: When alternative jurisdiction is available, the plaintiff must factually substantiate the grounds for choosing the specific court; failure to do so renders the venue invalid, but sufficient evidence of the alternative basis validates the plaintiff's choice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt XXIII Gz 1316/16 POSTANOWIENIE Dnia 4 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Anna Gałas (spr.) Sędziowie: SO Monika Skalska SO Aneta Łazarska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko W. M. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt XVI GC 3276/16 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie pozostawiając Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego. SSO Monika Skalska SSO Anna Gałas SSO Aneta Łazarska Sygn. akt: XXIII Gz 1316/16
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 września 2016 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie w sprawie z powództwa (...) sp. z o.o. w W. przeciwko W. M. o zapłatę stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku, jako właściwemu miejscowo do rozpoznania niniejszej sprawy. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podniósł, że powód uzasadnił w pozwie właściwość Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie ograniczając się do powołania przepisu art. 34 k.p.c. w związku z art. 454 § 1 k.c..
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany podniósł zarzut niewłaściwości miejscowej. W ocenie Sądu Rejonowego powołanie się przez powoda na przepisy art. 34 k.p.c. w zw. z artykułem 454 k.c., było niewystarczające dla ustalenia w ten sposób właściwości sądu. Zatem wobec niewykazania przez stronę powodową właściwości miejscowej Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie, została ona ustalona wg właściwości ogólnej z art. 27 k.p.c. Zażaleniem z dnia 27 września 2016 r. powódka zaskarżyła powyższe orzeczenie w całości i wniosła o jego uchylenie i pozostawienie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla m.st.
Warszawy, XVI Wydział Gospodarczy, jako właściwemu miejscowo w niniejszej sprawie. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucone zostało naruszenie art. 31 k.p.c. w zw. z art. 34 k.p.c. w zw. z art. 454 k.c. poprzez błędne przyjęcie, iż załączone do pozwu dokumenty nie wykazały właściwości miejscowej tut. Sądu do rozpoznania sprawy, albowiem właściwość miejscowa została ustalona zgodnie z dyspozycją art. 454 k.c. Powódka dochodzi bowiem zapłaty przez pozwanego kwoty pieniężnej, zgodnie z zawartą umową, a zatem przedmiotem postępowania jest roszczenie o wykonanie umowy, a mając na uwadze charakter świadczenia pieniężnego to powinno ono być spełnione w siedzibie; w konsekwencji zarzucone zostało naruszenia art. 200 § 1 k.p.c. poprzez uznanie się za sąd niewłaściwy do rozpoznania sprawy.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie powódki, jako zasadne podlegało uwzględnieniu. Zarzuty naruszenia art. 34 k.p.c. należało uznać za słuszne. Zgodnie z art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. poza przytoczeniem okoliczności faktycznych uzasadniających roszczenie powód powinien także przytoczyć okoliczności faktyczne uzasadniające właściwość sądu. Potrzeba taka istnieje głównie w razie wyboru sądu na podstawie właściwości przemiennej, czyli także w niniejszej sprawie. Zgodzić się przy tym należy ze zdaniem Sądu Najwyższego wyrażonym w uchwale z dnia 4 stycznia 1995 r. w sprawie o sygn. akt.
II CZP 148/94, że celem przepisów o właściwości przemiennej jest ułatwienie uprawnionemu dochodzenia roszczeń przez stworzenie mu jak najdogodniejszego dostępu do sądu. Za zasadne należy uznać także stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w uchwale dnia 9 czerwca 2005 r., III CZP 28/05, że właściwość przemienna sądu, do którego pozew został wniesiony, powinna wynikać z okoliczności wskazanych w pozwie, o czym stanowi art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c. W ocenie Sądu Okręgowego z treści pozwu i dołączonych do niego dokumentów jednoznacznie wynika, że powódka przytoczyła okoliczności uzasadniające właściwość przemienną wskazanego Sądu.
Powódka wskazała w pozwie, że miejscem spełnienia świadczenia pieniężnego jest siedziba wierzyciela. W realiach niniejszej sprawy możliwe jest uznanie właściwości miejscowej sądu wg. siedziby wierzyciela, gdyż stosownie do treści art. 454 k.c., miejscem spełnienia świadczenia pieniężnego jest miejsce zamieszkania lub siedziba wierzyciela, o ile miejsce to nie jest oznaczone lub nie wynika z właściwości zobowiązania. Z okoliczności powołanych w pozwie wynika, że świadczenie pozwanych ma charakter pieniężny, a strony nie umówiły się na miejsce płatności-spełnienia.
Dla potwierdzenia powódka przedstawiła dowód nadania przesyłki wraz z Ogólnymi Warunkami Świadczenia Usług (...). Za miejsce spełnienia świadczenia pieniężnego należy w takim wypadku uważać - ze wszystkimi tego konsekwencjami procesowymi łączącymi się z powiązaniem art. 34 k.p.c. z regulacją art. 454 k.c. - siedzibę wierzyciela. Mając powyższe na uwadze podnieść należy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wytoczenia powództwa według właściwości przemiennej, a zatem Sąd Rejonowy błędnie stwierdził o swojej niewłaściwości, gdyż zaistniały przesłanki umożliwiające powódce wybór właściwego sądu.
Wobec usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie pozostawiając Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego na podstawie art. 108 § 2 k.p.c. SSO Monika Skalska SSO Anna Gałas SSO Aneta Łazarska