Legislator Case Law & Legislation
VI GC 2704/15 AI generated

Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove authority of signatories for assignment and rental contract.

Case Number VI GC 2704/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's claim for payment, ruling that the plaintiff failed to prove the legal authority of the individuals who signed the replacement vehicle rental agreement and the subsequent assignment of the debt. Although the defendant argued the plaintiff lacked standing to enforce the claim, the court found no documentary evidence, such as a power of attorney or business registry extract, confirming the signatories acted on behalf of the vehicle owner. Consequently, the court held that the plaintiff did not successfully acquire the creditor's rights, leading to the dismissal of the suit under the Civil Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 822 § 1 k.c.; Art. 509 k.c. in contravention: A creditor must prove the authority of persons signing contracts or assignments on their behalf; failure to provide such evidence results in the invalidity of the claimed rights transfer.

Keywords

AI generated
assignment of claims power of attorney legal standing civil code provisions evidence burden contract validity proxy authority

Cited Legislation

AI generated
Art. 822 § 1 k.c.
Wobec powyższego zarzut pozwanego odnośnie braku legitymacji procesowej po stronie powoda uznać należało za zasadny, konsekwencją czego było oddalenie powództwa na podstawie art. 822 § k.c.
Art. 509 k.c.
Zgodnie z treścią art. 509 k.c. w wyniku przelewu wierzytelności cesjonariusz nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim istniała ona w chwili zawarcia umowy o jej przeniesienie.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach procesu w punkcie II i III sentencji wyroku, Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. i art.
Art. 108 k.p.c.
§ 6 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku
z § 6 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz.
art. 509 k.c
Zgodnie z treścią art. 509 k.c.
art. 98 k.p.c
O kosztach procesu w punkcie II i III sentencji wyroku, Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c.
art. 108 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
I CKN 379/00
akt I CKN 379/00, LEX numer 52661).
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VI GC 2704/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 maja 2017 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: SSR Justyna Supińska Protokolant: sekr. sąd. Dorota Moszyk po rozpoznaniu w dniu 05 maja 2017 roku w Gdyni na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł. o zapłatę I. oddala powództwo; II. zasądza od powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na rzecz pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. kwotę 1 251 złotych ( jeden tysiąc dwieście pięćdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; III. kosztami procesu w pozostałym zakresie obciąża powoda (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. uznając je za uiszczone. Sygn. akt VI GC 2704/15

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 05 października 2015 roku powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. kwoty 1 170 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi za okres od dnia 12 marca 2013 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że w wyniku kolizji drogowej uszkodzony został pojazd mechaniczny marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) należący do T. spółki z graniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Przodkowie, w związku z czym poszkodowany wynajął pojazd zastępczy.

Tytułem zapłaty za ten najem poszkodowany przeniósł na powoda wierzytelność o zapłatę odszkodowania należnego mu od pozwanego. Powód w dniu 25 lutego 2013 roku z tytułu umowy najmu pojazdu zastępczego wystawił fakturę VAT numer (...) na kwotę 2 730 złotych netto, z czego pozwany uiścił kwotę 1 560 złotych netto, bezzasadnie obniżając ilość dni za wynajem pojazdu zastępczego z 14 dni do 8 dni. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 października 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 4928/15 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości.

W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. wniósł o oddalenie powództwa kwestionując uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego oraz stawkę najmu, a także skuteczność dokonanej cesji wierzytelności podnosząc, iż powód nie wykazał, ażeby osoba dokonująca cesji była uprawniona do działania w imieniu osoby prawnej, jaką był właściciel pojazdu oraz, że również umowa najmu została zawarta przez osobę fizyczną, która podpisywała się pod stemplem poszkodowanego bez wykazania, że działa w imieniu właściciela pojazdu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 08 lutego 2013 roku doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ należący do (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1) pojazd marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca szkody ubezpieczony był w zakresie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w Ł.. niesporne W dniu 08 lutego 2013 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zawarł z J. B. z firmy (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1) na okres od dnia 08 lutego 2013 roku do dnia 21 lutego 2013 roku umowę najmu samochodu marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), w której ustalono, że czynsz najmu stanowi równowartość 195 złotych plus 23% VAT, za każdy dzień wynajmu. umowa najmu samochodu – k. 9 akt W dniu 08 lutego 2013 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1) umowę przelewu wierzytelności przysługującej mu z tytułu odszkodowania za najem samochodu w związku ze szkodą komunikacyjną numer (...).

Na umowie znajduje się nieczytelny podpis złożony za właściciela pojazdu. cesja – k. 11 akt W dniu 25 lutego 2013 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1) fakturę VAT numer (...) opiewającą na kwotę 2 730 złotych netto za najem samochodu V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na czas naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) przez okres 14 dób według stawki 195 złotych netto. faktura VAT – k. 12 akt Pismem z dnia 03 kwietnia 2013 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wezwał (...) Spółkę Akcyjną z siedzibą w Ł. do zapłaty wynikającej z faktury VAT numer (...) pozostałej kwoty 1 170 złotych netto. pismo z dnia 03 kwietnia 2014 roku – k. 14 akt Uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego, w związku z uszkodzeniem samochodu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wskutek kolizji z dnia 08 lutego 2013 roku wyniósł 9 dni. dób.

W dacie likwidacji szkody warsztaty naprawcze i wypożyczalnie samochodów na lokalnym rynku T. stosowały stawki netto za dobę najmu pojazdów klasy E i D w kwocie 165-190 złotych netto (warsztaty naprawcze) i w kwocie 178-300 złotych netto (wypożyczalnie samochodów). opinia biegłego sądowego M. J. – k. 79-82 akt, uzupełniająca opinia biegłego sądowego M. J. – k. 113-114 akt

Sąd zważył, co następuje:

Powyższy stan faktyczny Sad ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych, nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że nie były one kwestionowane w zakresie ich mocy dowodowej przez żadną ze stron. Dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego w niniejszej sprawie Sąd oparł się także na opinii biegłego sądowego w zakresie mechaniki samochodowej M.

J.. Biegły sądowy na podstawie akt sprawy, akt szkody oraz swojej wiedzy i doświadczenia ustalił wysokość stawek za dobę najmu pojazdu zastępczego o klasie porównywalnej do uszkodzonego pojazdu marki A. (...) stosowanych przez warsztaty naprawcze oraz współpracujące z nimi wypożyczalnie pojazdów z terenu T. w dacie likwidacji szkody, a także celowy i ekonomicznie uzasadniony okres najmu pojazdu zastępczego na czas naprawy pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Jednocześnie odnosząc się do zastrzeżeń powoda zawartych w piśmie z datą w nagłówku „dnia 04 listopada 2016 roku” (data prezentaty: 2016-11-07, k. 94-95 akt) biegły sądowy podtrzymał swoje stanowisko odnośnie uznania w niniejszej sprawie, iż stan pojazdu po szkodzie nie ograniczał możliwości jego użytkowania.

W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego została sporządzona wedle tezy dowodowej wysnutej przez Sąd, poza tym jest logiczna, zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy. Komunikatywność jej sformułowań pozwala na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do wniosków końcowych. Nie zawiera również wewnętrznych sprzeczności i wykluczających się wzajemnie wniosków. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. domagając się zasądzenia od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. kwoty 1 170 złotych wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi za okres od dnia 12 marca 2013 roku do dnia zapłaty, swoje roszczenie wywodził z umowy cesji zawartej z poszkodowanym (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1) będącym właścicielem uszkodzonego pojazdu marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...), na podstawie której to umowy powód jako cesjonariusz nabył wierzytelność poszkodowanego w zakresie prawa do zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, przysługującą im w związku ze szkodą komunikacyjną numer (...) z dnia 08 lutego 2013 roku.

Pozwany (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. nie kwestionował odpowiedzialności sprawcy za zaistniałą kolizję drogową i w konsekwencji swojej odpowiedzialności z tytułu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawcy szkody – posiadacza pojazdu mechanicznego. Sporna w sprawie pozostawała natomiast kwestia legitymacji procesowej powoda oraz wysokość stawki za najem pojazdu zastępczego i uzasadniony okres najmu tego pojazdu. Posiadanie przez strony legitymacji czynnej i biernej w procesie jest przesłanką zasadniczą, od której istnienia uzależniona jest możliwość uwzględnienia powództwa, a jej brak, zarówno w postaci czynnej, jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo.

Mając zatem powyższe na względzie zarzut strony pozwanej w przedmiocie braku legitymacji czynnej po stronie strony powodowej należało rozstrzygnąć w pierwszej kolejności, uznając ten zarzut za zasadny. Wskazać należy, że legitymacja procesowa to uprawnienie do poszukiwania ochrony prawnej w konkretnej sprawie, przy czym literatura przedmiotu rozróżnia legitymację procesową czynną i bierną. Pierwsza z nich dotyczy strony powodowej i oznacza uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia procesu, druga zaś dotyczy strony pozwanej i uzasadnia występowanie w procesie w charakterze pozwanego.

Legitymacja procesowa jest więc uprawnieniem konkretnego podmiotu (legitymacja czynna) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu oznaczonemu podmiotowi (legitymacja bierna) wypływające z prawa materialnego. Zgodnie z treścią art. 509 k.c. w wyniku przelewu wierzytelności cesjonariusz nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim istniała ona w chwili zawarcia umowy o jej przeniesienie. W wyniku przelewu wierzytelności przechodzi więc na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem.

Innymi słowy, stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 05 września 2001 roku, sygn. akt I CKN 379/00, LEX numer 52661). Z przedłożonych w sprawie dokumentów wynika, że umowa najmu samochodu zastępczego została zawarta w dniu 08 lutego 2013 roku przez powoda i działającego za (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1) J. B.. Brak jest jednakże jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że J. B. był osobą umocowaną do zawarcia umowy najmu pojazdu zastępczego w imieniu i na rachunek poszkodowanego.

Również z treści aktu cesji wynika, iż przelew wierzytelności został dokonany przez właściciela pojazdu (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. (1), jednakże na akcie tym widnieje nieczytelny podpis osoby, która w imieniu właściciela pojazdu taki akt podpisała. Brak jest również i w tym przypadku jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że osoba ta była umocowaną do zawarcia umowy przelewu wierzytelności w imieniu i na rachunek poszkodowanego. W sytuacji zatem kwestionowania legitymacji osób, które podpisały umowę najmu i umowę przelewu wierzytelności, do działania w imieniu poszkodowanego, to rzeczą powoda pozostawało wykazanie, że osoby te były uprawnione do dokonania powyższych czynności, a zatem, że doszło do powstania i skutecznego nabycia przez niego dochodzonej w niniejszym postępowaniu wierzytelności.

Powód temu obowiązkowi nie sprostał, nie przedłożył bowiem żadnego dowodu, np. pełnomocnictwa, odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS dla poszkodowanego, z którego wynikałoby umocowanie tych osób do działania w imieniu i na rachunek poszkodowanego – właściciela pojazdu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą wP. (1), ani też oświadczenia o potwierdzeniu tych umów. Wobec powyższego zarzut pozwanego odnośnie braku legitymacji procesowej po stronie powoda uznać należało za zasadny, konsekwencją czego było oddalenie powództwa na podstawie art. 822 § k.c. w zw. z art. 509 k.c. a contrario, o czym Sąd orzekł w punkcie I wyroku.

O kosztach procesu w punkcie II i III sentencji wyroku, Sąd rozstrzygnął zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 roku, poz. 490) obciążając tymi kosztami powoda i uznając, iż stronie pozwanej reprezentowanej w niniejszej sprawie przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego należy się kwota 1 251 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu, na co składa się kwota: 1 054 złotych tytułem zwrotu wykorzystanej części zaliczki na poczet biegłego sądowego, 180 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz kwota 17 złotych tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W pozostałym zaś zakresie kosztami procesu Sąd obciążył powoda uznając je za uiszczone.