Court grants early retirement pension by re-evaluating heavy truck driver work period evidence.
Legislator summary
AI generatedThe court granted the applicant's pension claim by overturning the social insurance office's refusal based on insufficient proof of heavy truck driving. While the office rejected a specific work period due to missing administrative details in employment records, the court found witness testimony from former colleagues sufficient to establish the applicant worked as a heavy truck driver. Consequently, the court recognized the missing period as valid, granting the pension and exempting the administrative body from liability for the evidentiary gap.
Legislator headnote
AI generatedUstawa emerytalna; Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego: The court may independently evaluate witness testimony to establish periods of work in special conditions when administrative records are incomplete, and the social insurance office is not liable for the lack of such determination if it requires judicial evidence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V U 1373/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Białymstoku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Elżbieta Rosłoń Protokolant: Irena Prochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 września 2013 roku w Białymstoku na rozprawie sprawy M. P. (1) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o emeryturę na skutek odwołania M. P. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. z dnia 25 czerwca 2013 roku i z dnia 17 lipca 2013 roku Nr (...) I. Zmienia zaskarżone decyzje i przyznaje M. P. (1) od dnia 4 czerwca 2013 roku prawo do emerytury z tytułu zatrudnienia w szczególnych warunkach. II. Orzeka, iż organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. sygn. akt V U 1373/13
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. odmówił przyznania M. P. (1) prawa do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w szczególnym warunkach, z uwagi na niespełnienie warunków nabycia tego prawa, przewidzianych przepisami ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., Nr 153, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej ustawą emerytalną oraz rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Udowodniony okres, uznany przez organ rentowy to 12 lat 2 miesiące i 7 dni. Organ rentowy nie uznał okresu od 4 listopada 1975 r. do 31 marca 1978 r. jako okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w Spółdzielni (...) w H., ponieważ wpis w świadectwie pracy w pkt. 8 wskazuje wprawdzie, że wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, niemniej jednak nie podaje wykazu, działu i punktu oraz przepisów resortowych.
Ponadto z przedłożonej dokumentacji z archiwum nie wynika, że wnioskodawca był kierowcą samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony oraz brak jest przepisów resortowych, pod które w/w zakład podlegał. Wnioskodawca M. P. (1) złożył odwołanie od tej decyzji. Wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury. Dodatkowo wskazał, że w okresie od 19 września 1996 r. do 30 listopada 2000 wykonywał pracę w szczególnych warunkach w (...) sp. z o.o. w G. Oddział w H. Zakład Produkcji (...) w H. i przedłożył świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. Powołał się na argumentację taką jak w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że decyzją z dnia 17 lipca 2013 r. wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy w związku ze złożonym świadectwem pracy w (...) sp. z o.o. w G. uwzględnił jako okres pracy w warunkach szczególnych okres zatrudnienia w (...) sp. z o.o. w G. od 19 września 1996 r. do 31 grudnia 1998 r. Wobec powyższego, w decyzji z dnia 17 lipca 2013 r. organ rentowy uznał, że wnioskodawca udowodnił 14 lat 5 miesięcy i 20 dni okresu pracy w warunkach szczególnych zamiast wymaganego 15- letniego okresu takiej pracy.
Organ rentowy nie uznał okresu od 4 listopada 1975 r. do 31 marca 1978 r. jako okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w Spółdzielni (...) w H., ponieważ wpis w świadectwie pracy w pkt. 8 wskazuje, wprawdzie, że wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, niemniej jednak nie podaje wykazu, działu i punktu oraz przepisów resortowych. Ponadto z przedłożonej dokumentacji z archiwum nie wynika, że wnioskodawca był kierowcą samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony oraz brak jest przepisów resortowych, pod które w/w zakład podlegał.
Wnioskodawca M. P. (1) złożył odwołanie również od tej decyzji. Wniósł o jej zmianę i przyznanie prawa do emerytury. Stwierdził, że w spornym okresie pracował jako kierowca samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Podtrzymał argumentację jak w zaskarżonej decyzji. Wniósł o połączenie spraw z odwołania wnioskodawcy od obu w/w decyzji do wspólnego rozpoznania. Ponieważ zostały spełnione przesłanki z art. 219 kpc, Sąd uwzględnił ten wniosek i połączył obie sprawy do wspólnego rozpoznania.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje. M. P. (1) urodzony (...), w dniu 7 maja 2013 r. złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. Inspektorat w H. wniosek o przyznanie mu prawa do emerytury, przedkładając na tę okoliczność świadectwa pracy. Zaskarżoną decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. i decyzją z dnia 17 lipca 2013 r. organ rentowy odmówił przyznania wnioskodawcy prawa do emerytury, ponieważ na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił on 15- letniego okresu pracy w szczególnych warunkach. Organ rentowy nie uznał jako pracy w szczególnych warunkach okresu od 4 listopada 1975 r. do 31 marca 1978 r. jako okresu pracy wykonywanej w szczególnych warunkach w Spółdzielni (...) w H., ponieważ wpis w świadectwie pracy w pkt. 8 wskazuje, wprawdzie, że wnioskodawca wykonywał pracę w szczególnych warunkach jako kierowca samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony, niemniej jednak nie podaje wykazu, działu i punktu oraz przepisów resortowych.
Ponadto z przedłożonej dokumentacji z archiwum nie wynika, że wnioskodawca był kierowcą samochodu ciężarowego powyżej 3,5 tony oraz brak jest przepisów resortowych, pod które w/w zakład podlegał. Wskazać należy, że prawo do emerytury w niższym wieku emerytalnym z tytułu pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze przewidziane jest w art. 32 ustawy emerytalnej. Ustawa ta, w przepisach przejściowych, zawiera szczególną regulację dotyczącą niektórych ubezpieczonych zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze przed dniem 1.01.1999 r.
Przepis art. 184 ustawy emerytalnej przewiduje prawo do wcześniejszej emerytury dla ubezpieczonych urodzonych po dniu 31.12.1948 r., którym przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. 1.01.1999 r. osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27 (wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn).
Ponadto emerytura ta przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom spełniającym powyższe warunki przysługuje prawo do emerytury, ustala się zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy emerytalnej na podstawie przepisów dotychczasowych tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7.02.1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Zgodnie z §4 ust. 1 rozporządzenia, pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie, w przypadku mężczyzn następujące warunki: osiągnął wiek emerytalny wynoszący 60 lat oraz ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. W myśl §2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy,w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Okresy pracy, o których mowa wyżej, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie §1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy - §2 ust.
2. W świadectwie pracy z dnia 13 sierpnia 2001 r. zakład pracy – Spółdzielnia (...)w H.- stwierdził, że M. P. (1)był zatrudniony od 4 listopada 1975 r. do 31 marca 1978 r. w pełnym wymiarze czasu pracy w tym zakładzie na stanowisku kierowcy z tym, że w okresie od 4 listopada 1975 r. do 31 sierpnia 1976 r. pracował w Wojewódzkim Zakładzie (...)w H., natomiast w ramach reorganizacji tj. na mocy uchwały nr (...) (...) z dnia 23 kwietnia 1976 r. został przeniesiony do pracy z dniem 1 września 1976 r. do Spółdzielni (...)w H.. Przez cały okres zatrudnienia tj. od 4 listopada 1975 r. do 31 marca 1978 r. wykonywał pracę w szczególnym charakterze na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony (k. 10 akt ZUS).
Jednocześnie w świadectwie tym, co kwestionował organ rentowy, nie zostały wskazane przepisy resortowe, które stosownie do treści §1 ust. 2 rozporządzenia obowiązani byli wydać w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze i ustalić w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Organ rentowy powołując się na dokumentację pozyskaną z archiwum dysponował jedynie częścią dokumentów złożonych w aktach osobowych wnioskodawcy.
Tymczasem analiza całości akt osobowych wnioskodawcy wskazuje, że we wniosku z dnia 3 listopada 1975 r. adresowanym do Wojewódzkiego Zakładu (...)w B.kierownik oddziału wskazał, że M. P. (1)zostanie zatrudniony w Wojewódzkim Zakładzie (...)w B.Oddział w H.na stanowisku kierowcy samochodu (...). Z następnym dniem wnioskodawca został zatrudniony na tym stanowisku. Zakres czynności wnioskodawcy z dnia 4 listopada 1975 r. w punkcie 1. wskazuje, że do jego obowiązków należy przewożenie ładunków przydzielonym pojazdem w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami o eksploatacji i ruchu pojazdów samochodowych.
Pozostałe punkty dotyczą dbałości o pojazd oraz przestrzegania podstawowych obowiązków pracowniczych. Pismem z dnia 30 czerwca 1976 r. wnioskodawca został poinformowany przez dyrektora Spółdzielni (...), że na podstawie uchwały nr (...)Zarządu Głównego (...) Związku Spółdzielni Rolniczych (...)z dnia 23 kwietnia 1976 r. w sprawie połączenia transportu branżowego dotychczasowe warunki pracy i płacy wnioskodawcy pozostają bez zmian. Z dniem 1 września 1976 r. nowym pracodawcą wnioskodawcy została Spółdzielnia (...)w B.Oddział w H.(pismo z dnia 31 sierpnia 1976 r.).
Aneksem z dnia 14 lutego 1977 r. do wyżej omówionego zakresu czynności zobowiązano wnioskodawcę do obsługi codziennej pojazdu poprzez sprawdzenie jego stanu technicznego i dbałości o ten stan, jak również zgłaszanie usterek i uszkodzeń zauważonych w czasie jazdy. W ocenie Sądu już powyższa analiza akt osobowych wskazuje, że wnioskodawca w spornym okresie był zatrudniony i wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Dodatkowo, powyższe przekonanie Sądu znajduje oparcie w zeznaniach świadków M.
F. i M. T., którzy w spornym okresie pracowali razem z wnioskodawcą. M. F.był bezpośrednim przełożonym wnioskodawcy bowiem zarówno w Spółdzielni (...)w B.Oddział w H.a później po połączeniu w Spółdzielni (...)pracował jako dyspozytor, następnie jako kierownik transportu. Zeznał on, że wnioskodawca został zatrudniony w (...)na stanowisku kierowcy samochodu (...) o dopuszczalnej ładowności powyżej 4,5 tony. Tym samym samochodem jeździł następnie po połączeniu (...)z (...). Świadek pamiętał nawet i wskazał numer rejestracyjny samochodu, którym jeździł wnioskodawca.
Zeznał on, że M. P. (2)pracował wyłącznie jako kierowca tego samochodu (k. 25). M. T.również pracował z wnioskodawcą, najpierw w (...)a po połączeniu w (...). Najpierw był on księgowy a następnie kierownikiem służby pracowniczej. Zeznał, że w okresie pracy w (...)miał codziennie kontakt z wnioskodawcą, który był kierowcą i jeździł samochodem (...)o ładowności 4,5 tony (k. 25 odw.). Sąd uznał te zeznania za miarodajny dowód w sprawie. Po pierwsze, świadkowie pracowali bezpośrednio z wnioskodawcą, po drugie zeznali w zasadzie to, co wynika z akt osobowych wnioskodawcy.
Z przedstawionych dowodów wynika zatem jednoznacznie, że wnioskodawca w spornym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, które zostały określone w wykazie A dziale VIII pkt 2 rozporządzenia. Udowodnienie tego okresu skutkowało uznaniem, że wnioskodawca legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 r. 15 – letnim okresem pracy w warunkach szczególnych. Poza sporem pozostają również okoliczności, że wnioskodawca spełnia pozostałe warunki do nabycia prawa do emerytury w obniżonym wieku bowiem osiągnął wiek emerytalny 60 lat, nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego.
Na dzień 1 stycznia 1999 r. udowodnił również wymagany 25 letni okres ubezpieczenia. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności, Sąd orzekł jak w wyroku na podstawie art. 477 14 § 2 kpc. Jednocześnie Sąd uznał, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, bowiem ustalenie to wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego przed sądem i w tym przedmiocie orzekł na podstawie art. 118 ust. 1 a ustawy emerytalnej.