Supreme Court reverses lower court ruling on co-op board election validity due to pending statute registration proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland reversed the lower court's decision that declared a co-op board election invalid because the statutory registration of charter changes was not yet final. The lower court had ruled the election body non-existent since the registration process remained open until 2010, despite the 2008 entry into the register. The Supreme Court held that the Supreme Court's interpretation requires the registration process to be definitively concluded, not merely entered, to invalidate the election body.
Legislator headnote
AI generatedart. 694 § 5 ust. 2 k.p.c.; art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych: The registration of a co-operative's charter amendment does not constitute final registration if the administrative review process remains pending, meaning the election body is not non-existent until the procedure concludes.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACa 1139/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2013 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia SA Edyta Jefimko Sędzia SA Katarzyna Polańska - Farion (spr.) Sędzia SO del. Grażyna Kramarska Protokolant - st. sekr. sąd. Ewelina Borowska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa K. Z. przeciwko (...) Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w W. o ustalenie nieistnienia uchwały i stwierdzenie nieważności uchwały na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II C 792/09 1. zmienia zaskarżony wyrok w punktach pierwszym i trzecim w ten sposób, że oddala powództwo o ustalenie nieistnienia uchwały i nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanej;
2. nie obciąża powoda obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego. Sygn. akt I ACa 1139/13
UZASADNIENIE
K. Z. w pozwie skierowanym przeciwko (...) Spółdzielni Mieszkaniowej w W. wnosił o ustalenie nieistnienia lub stwierdzenie nieważności uchwały, podjętej przez Zebranie Przedstawicieli tej Spółdzielni z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie wyboru Rady Nadzorczej. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 27 września 2011r. uznał uchwałę Zebrania Przedstawicieli z dnia 25 czerwca 2009 r. za nieistniejącą, w pozostałym zakresie oddalił powództwo i rozstrzygnął o kosztach procesu. Sąd ten ustalił, że w dniu 29 listopada 2007 r. Zebranie Przedstawicieli pozwanej Spółdzielni podjęło uchwałę nr (...) w sprawie zmian statutu, dokonanych w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.
Nr 125 z 2007 r., poz.873), Zmiana statutu została zarejestrowana postanowieniem z dnia 13 lutego 2008 r. Zebranie Przedstawicieli pozwanej w dniu 25 czerwca 2008 r. podjęto uchwałę o wyborze Rady Nadzorczej. W ocenie Sądu Okręgowego, kwestionowaną uchwałę z dnia 25 czerwca 2008 r. podjął nieistniejący organ, ponieważ z datą zarejestrowania zmian statutu Spółdzielni najwyższym jej organem stało się Walne Zgromadzenie. Wpis zmiany statutu do Krajowego Rejestru Sądowego był skuteczny i wykonalny, mimo że postanowienie to nie było jeszcze prawomocne (art. 694 5 § 2 k.p.c.), Uzasadniało to ustalenie nieistnienia uchwały.
Żądanie stwierdzenia nieważności tej uchwały było tym samym bezprzedmiotowe i należało je oddalić. Sąd podkreślił, że przyjęte rozwiązanie jest zgodne z postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 22 czerwca 2011 r., oddalającym apelację i utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Rejonowego o odmowie wpisu członków Rady Nadzorczej wybranych na Zebraniu Przedstawicieli 25 czerwca 2009r. Strona pozwana zaskarżyła powyższy wyrok w części uwzględniającej powództwo i orzekającej o kosztach procesu. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 233 k.p.c. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie powołanych rozstrzygnięć sądu rejestrowego, a nadto brak prawidłowego rozważenia i uwzględnienia fotokopii akt rejestrowych pozwanej, co skutkowało mylnym przyjęciem skuteczności wpisu zmian statutu z datą wydania stosownego postanowienia, - art. 328 § 2 k.p.c. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia pełnych motywów rozstrzygnięcia, w szczególności zaniechanie wyjaśnienia braku uwzględnienia: dorobku judykatury, okoliczności trwania postępowania rejestrowego w dacie odbycia Zebrania Przedstawicieli, faktu, iż statut został ostatecznie zatwierdzony w dacie 29 listopada 2010 r., - art. 694 5 § 2 k.p.c. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż postanowienie w przedmiocie ujawnienia zmian statutu w rejestrze jest skuteczne z chwilą jego wydania, pomimo istnienia przepisów szczególnych, - art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 roku o zmianie ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw poprzez jego niezastosowanie.
W konkluzji strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów postępowania ewentualnie uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach w postępowaniu apelacyjnym Sąd Apelacyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 maja 2012r. oddalił apelację. Dokonując wykładni art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r. sąd ten stwierdził, że ustawodawca uzależnił skuteczność zmian statutu spółdzielni mieszkaniowej od dokonania rejestracji zmian.
Przyjęto w ten sposób rozwiązanie zgodne z treścią art. 12a § 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2003 r., nr 188, poz. 1848 ze zm.) i odpowiadające treści art. 694 5 § 1 k.p.c. Rejestracji spornych zmian w statucie dokonano w dniu 13 lutego 2008 r. i wpis ten uprawomocnił się w dniu 26 lutego 2008 r. Od tego czasu Zebranie Przedstawicieli pozwanej Spółdzielni nie mogło funkcjonować jako jej organ statutowy i podejmować uchwał m.in. dotyczących wyboru Rady Nadzorczej. Były zatem podstawy do uwzględnienia żądania powoda na podstawie art. 189 k.p.c. W skardze kasacyjnej pozwanej Spółdzielni podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 316 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art. 365 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 2007 r., art. 12a § 3 i art. 42 § 9 prawa spółdzielczego z 1982 r. oraz art. 5 k.c. Skarżąca Spółdzielnia wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2013r. Sąd Najwyższy w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego. Sąd Najwyższy podkreślił, że choć w postępowaniu rejestracyjnym regułą jest skuteczność i wykonalność postanowienia o wpisie z chwilą jego wydania, to zasada ta powinna być zachowana, jeżeli zmiana statutu odnosi się do innej materii niż funkcjonowanie zebrania przedstawicieli. Natomiast okres pozostawania w mocy dotychczasowych statutów, regulujących funkcjonowanie takich zebrań, powinien być odpowiednio wydłużony do czasu, w którym ustała już możliwość prawnego podważenia uchwał obejmujących zmiany statutu na podstawie art. 42 § 3 i § 4 prawa spółdzielczego z 1982 r.
Należy zatem odróżnić rejestrację wstępną uchwały o zmianie dotychczasowego statutu (art. 12a § 3 prawa spółdzielczego z 1982 r, art. 694 5 § 2 k.p.c.) i rejestrację definitywną, tj. ostateczne „zarejestrowanie zmian statutów" po zakończeniu ewentualnych postępowań rejestrowych, zmierzających do podważenia podjętych już zmian statutu. Oznacza to, że w okresie dostosowawczym zebranie przedstawicieli może jeszcze funkcjonować jako główny organ decyzyjny spółdzielni mieszkaniowej, co jest uzasadnione wzglądami funkcjonalno – pragmatycznymi, zapewnia bowiem ciągłość działania także innych organów statutowych (np. wybór rady nadzorczej) i bezpieczeństwo obrotu prawnego nie tylko dla spółdzielni i osób trzecich, ale także samych członków spółdzielni.
W toku ponownego rozpoznania sprawy strona pozwana poprała wniesioną apelację, zaś powód domagał się jej oddalenia.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Apelacja jest uzasadniona. Zgodnie z art. 398 15 § 1 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Od wykładni tej sąd II instancji może odstąpić jedynie wyjątkowo, np. w razie zmiany stanu prawnego lub zmiany okoliczności faktycznych w stosunku do tych, które składały się poprzednio na podstawę faktyczną wyroku. Żadna z w/w sytuacji szczególnych w sprawie nie wystąpiła. Takiego bowiem charakteru nie ma, przywoływany przez powoda, fakt wydania przez Sąd Najwyższy postanowień z dnia 10 stycznia 2013r., I CSK 364/12 i z dnia 7 lutego 2013r., I CSK 409/12, którymi odmówiono przyjęcia do rozpoznania skarg kasacyjnych od wyroków Sądu Apelacyjnego w Warszawie, oddalających apelacje pozwanej Spółdzielni od wyroków Sądu Okręgowego w Warszawie, stwierdzających nieistnienie czterech uchwał podjętych przez Zebranie Przedstawicieli pozwanej w dniu 30 czerwca 2010r. i czterech uchwał podjętych przez Zebranie Przedstawicieli pozwanej w dniu 25 czerwca 2009r.
Jakkolwiek ustalenie nieistnienia uchwał w w/w sprawach było konsekwencją uznania je za akty podjęte przez nieistniejący wówczas organ, to jednak żadna z tych uchwał nie dotyczyła podważanej w niniejszym postępowaniu uchwały o wyborze nowej Rady Nadzorczej. Tym samym nie działał tu skutek prawomocności rozszerzonej, o którym mowa w art. 42 § 9 cytowanego wyżej prawa spółdzielczego. Wytoczone przez innego członka pozwanej Spółdzielni powództwo o ustalenie nieistnienia spornej uchwały o wyborze Rady Nadzorczej zostało prawomocnie oddalone, co jednak – jak wyjaśnił już Sąd Najwyższy – nie spowodowało „skutków procesowych określonych w art. 365 § 1 k.p.c. w zakresie, w jakim nie doszło do stwierdzenia nieistnienia kwestionowanej uchwały”.
Szersze prowadzenie rozważań w tym kierunku ocenić trzeba zatem jako bezprzedmiotowe. Wbrew również argumentom powoda, nie stanowi okoliczności nowej, rzutującej na przyjęty kierunek wykładni, ani przebieg postępowania rejestrowego w sprawie zmian statutu, ani w ich kontekście ustalenie daty prawomocności postanowienia o wpisie powyższej zmiany. Przy poprzednim rozpoznaniu sprawy Sąd Apelacyjny okoliczności te miał na uwadze i czynił je przedmiotem rozważań w wyroku objętym kontrolą Sądu Najwyższego. Dotyczy to zarówno informacji sądu rejestrowego o dacie uprawomocnienia się postanowienia o wpisie w dniu 26 lutego 2008r. (por. str. 4 uzasadnienia Sądu Apelacyjnego – k. 466), jak i treści wypływających z dokumentów rejestrowych co do czynności podejmowanych w toku postępowania zmierzającego do podważenia postanowienia o wpisie (por. str. 2 uzasadnienia i powołane tam dokumenty – k. 464).
Przyjęta przez Sąd Najwyższy interpretacja art. 9 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej z dnia 14 czerwca 2007r., odwołuje się do konstrukcji „ostatecznego zarejestrowania statutów”, które to pojęcie nie powinno być utożsamiane z rejestracją uchwały o zmianie statutu w rozumieniu art. 12a § 3 prawa spółdzielczego z 1982 r. i art. 694 5 § 2 k.p.c. W tej sytuacji z punktu widzenia zasadności żądania powoda nie mógł być rozstrzygający fakt wydania w dniu 13 lutego 2008r. postanowienia o wpisie zmian do rejestru. Nie pozbawiony znaczenia musi być tu bowiem także fakt toczących się postępowań zmierzających do podważenia postanowienia o wpisie, czego sąd I instancji nie wziął pod uwagę.
Między stronami nie było sporne, że do czasu podjęcia uchwały o wyborze Rady Nadzorczej na posiedzeniu Zebrania Przedstawicieli w dniu 25 czerwca 2009r., postępowanie rejestrowe nie zostało definitywnie zakończone w tym sensie, że nadal trwało postępowanie zainicjowane przez jednego z członków Spółdzielni skargą na orzeczenie referendarza sądowego z 13 lutego 2008r. Postępowanie to – wedle zgodnych stanowisk stron - zakończyło się dopiero w 2010r., co potwierdzają złożone dokumenty z akt rejestrowych ( por. k. 243 – 264, k. 284 – 311).
Choć wniesienie środka zaskarżenia przez podmiot nieuprawniony nie ma co do zasady wpływu na datę uprawomocnienia się orzeczenia, a w szczególności nie może odsunąć w czasie tego momentu, to jednak ten aspekt formalny w świetle wyrażonej przez Sąd Najwyższy wykładni nie może być decydujący. Odmienny pogląd prowadziłby do niejasności w ocenie funkcjonowania zebrań przedstawicieli w okresie przejściowym, to zaś mogłoby odbić się niekorzystnie na pewności prawa i bezpieczeństwie obrotu. Na problem ten zwrócił już uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z dnia 10 maja 2012r., III CZP 84/11, OSNC 2012/10/113.
Skoro zatem w dniu 25 czerwca 2009r. nie zostało zakończone postępowanie mające za przedmiot rejestrację zmian w statucie, nie zachodziły podstawy do uznania Zebrania Przedstawicieli za organ nieistniejący. Z uwagi na powyższe Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zmieniał zaskarżony wyrok w ten sposób, że powództwo o ustalenie nieistnienia uchwały oddalił. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 102 k.p.c., stosowanym w postępowaniu apelacyjnym poprzez art. 391 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej część kosztów procesu albo nie obciążać jej kosztami w ogóle.
Ocena, czy w sprawie zachodzi wypadek szczególnie uzasadniony należy do swobodnej decyzji sądu ze względu na konieczność zapewnienia poczucia sprawiedliwości oraz realizacji zasady słuszności. W niniejszej sprawie treść przepisów mających w sprawie zastosowanie, mogła uzasadniać przekonanie powoda o zasadności żądania. Umocowywała je przyjęta przez sądy interpretacja, skutkująca w tej i podobnych sprawach, uznaniem nieistnienia Zebrania Przedstawicieli pozwanej. Można dodać, że problemy prawne powstałe na tle ustawy nowelizacyjnej z dnia 14 czerwca 2007r. spowodowały interwencję Rzecznika Praw Obywatelskich i stały się ostatecznie przedmiotem wyjaśnień Sądu Najwyższego, kształtujących dalszą praktykę orzeczniczą.