Default judgment dismissed due to plaintiff failing to prove debt existence and amount via assignment contract. Plaintiff failed to prove debt existence or amount. Court dismissed default judgment due to insufficient evidence of debt and assignment. Plaintiff failed to prove debt existence or amount. Court dismissed default judgment due to insufficient evidence of debt and assignment.

Sygn. akt I C 968/16

UZASADNIENIE

Powód (...) Ltd z siedzibą w V. na Malcie wniósł do tutejszego Sądu pozew przeciwko pozwanemu A. R. o zapłatę kwoty 585,00 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP liczonymi w stosunku rocznym od dnia 18 marca 2015 r. do dnia zapłaty, których wysokość od dnia 01 stycznia 2016 roku nie może przekraczać umownych odsetek maksymalnych za opóźnienie z tytułu nabytej w drodze umowy cesji wierzytelności przysługującej (...) Sp. z o.o. (poprzednio L..pl sp. z o.o.) wobec pozwanego z tytułu zawartej umowy pożyczki nr (...) z dnia 08 lutego 2015 r. oraz kosztami procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Przesyłka zawierająca pozew wraz z załącznikami nie została przez pozwanego odebrana. Na skutek prawidłowo podjętej próby doręczenia korespondencję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Pozwany nie złożył żadnych wyjaśnień, ani odpowiedzi na pozew, nie zażądał też przeprowadzenia rozprawy w jego nieobecności. Sąd Rejonowy ustalił, następujący stan faktyczny: A. R. dnia 8 lutego 2015 r. dokonał rejestracji w systemie informatycznym spółki (...) Sp. z o.o. Dnia 8 lutego 2015 r. pozwany przelał na konto (...) Sp. z o.o. kwotę 0,01 zł, co stanowiło akceptację warunków ramowej umowy pożyczki.

Dnia 8 lutego 2015 r. sporządzono umowę ramową pożyczki dla A. R.. Dowód: informacja z profilu klienta – k. 5, ramowa umowa pożyczki wraz z harmonogramem – k. 7-13 , potwierdzenie przelewu – k.

15. W dniu 16 lutego 2015 r. (...) Sp. z o.o. przelała na rachunek bankowy pozwanego kwotę 400,00 zł. (...) sp. z o. o. sporządziła indywidualne warunki umowy pożyczki, w których ustalono termin spłaty pożyczki na dzień 10 marca 2015 r.. Dowód: potwierdzenie przelewu – k. 16, umowa pożyczki z dnia 8 lutego 2016 – k.

14. Pismem z dnia 21 kwietnia 2016 r. (...) Sp. z o.o. poinformowała pozwanego o cesji wierzytelności na rzecz (...) Ltd. Jednocześnie nowy wierzyciel wezwał pozwanego do spłaty pożyczki o nr (...) w łącznej kwocie 632,44 zł w terminie 7 dni od daty wezwania pod rygorem dochodzenia roszczenia na drodze sądowej. Dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty – k. 17, zawiadomienie o cesji wierzytelności – k. 18, polecenie nadania – k.

19. Powódka i (...) sp. z o. o. w dniu 7 czerwca 2015 roku zawarły umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem były wierzytelności opisane w załączniku numer 1 do umowy. W § 8 umowy strony określiły cenę przelewu wierzytelności na 1.060.423,48 zł. Jednocześnie wskazano, iż cesjonariusz zobowiązany jest do uiszczenia ceny w terminie do 8 czerwca 2015 r. Dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 7 czerwca 2015 r. – k. 27-29.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Zdaniem Sądu I instancji, w okolicznościach badanej sprawy nie zaistniały przesłanki do uwzględnienia roszczenia w wyroku zaocznym. Zgodnie z treścią art. 339 § 1 i 2 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

W tym miejscu należy podkreślić, iż przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe i to tylko wówczas, gdy twierdzenia powoda nie budzą uzasadnionych wątpliwości (por. uzasadnienie SN z dnia 18 lutego 1972 r., III CRN 539/71, OSNCP 1972, z. 7-8, poz. 150). Wobec, więc tego, że działanie art. 339 § 2 k.p.c. nie rozciąga się na dziedzinę prawa materialnego, obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenie strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania (tak też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1999 r., sygn.

I CKU 176/97). W ocenie Sądu roszczenie powoda w okolicznościach sprawy budziło wątpliwości, zarówno z uwagi na niewykazanie przez stronę powodową legitymacji czynnej do występowania w charakterze powoda z wysuwanym w stosunku do strony pozwanego roszczeniem, a nadto z uwagi na nieudokumentowanie w żaden sposób istnienia, a tym bardziej i wysokości dochodzonego roszczenia. W pierwszej kolejności zbadać należało czy powód w należyty sposób sprostał ciążącemu na nim obowiązkowi dowodowemu i wykazał, iż jest uprawniony do dochodzenia od pozwanego kwoty dochodzonej pozwem.

Powód wskazywał, iż powyższą wierzytelność nabył na mocy umowy sprzedaży wierzytelności od (...) Sp. z o.o. Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar dowodu określonej okoliczności, ciąży na stronie, która wywodzi z niej pozytywne skutki prawne. Co prawda reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być pojmowana w ten sposób, że ciąży on zawsze na powodzie, jednakże nie może ulegać wątpliwości, iż to na powodzie ciąży dowód faktów prawotwórczych, z którymi wiąże się jego żądanie, a które w niniejszej sprawie stanowi zawarcie umowy cesji wierzytelności oraz istnienie w określonej wysokości zobowiązania pozwanego w stosunku do pożyczkodawcy, tj. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W..

Ciężar dowodu wiąże się z obowiązkiem twierdzenia (ciężarem twierdzenia) i obowiązkiem dowodzenia tych wszystkich okoliczności, które mogą być stosownie do art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu. W myśl bowiem art. 227 k.p.c. przedmiotem dowodu są fakty mające dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie, w związku z czym przy interpretacji art. 6 k.c. należy mieć na uwadze, że przedmiotem dowodu są tylko fakty prawnie relewantne, istotne dla rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach stron procesu, te, z którymi norma prawna wiąże konsekwencje.

Z punktu widzenia roli, jaką odgrywa fakt przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, można rozróżnić fakty prawotwórcze, czyli uzasadniające twierdzenie o istnieniu prawa, oraz tamujące i niweczące prawo, czyli wskazujące na nieistnienie prawa, czy to jego niepowstanie, czy to wygaśnięcie. W zależności od rozstrzyganych w procesie kwestii faktycznych i prawnych ciężar dowodu co do pewnych faktów będzie spoczywał na powodzie, co do innych z kolei - na pozwanym (np. w wypadku podniesienia przez niego ekscepcji przeszkadzających powstaniu prawa).

Co do zasady na pozwanym spoczywa zatem ciężar udowodnienia okoliczności niweczących lub tamujących roszczenie powoda. Obowiązek natomiast wykazania samego istnienia jak i wysokości roszczenia dochodzonego w pozwie spoczywa stosownie do treści art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. na powodzie. Zgodnie z ich treścią strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powód więc ma obowiązek wykazać dowodami zaktualizowanie się wszystkich podstaw odpowiedzialności pozwanego co do samej zasady jak i wysokości i tym samym zasadności swoich roszczeń.

Powód winien więc udowodnić, iż przysługuje mu roszczenie i to w określonej wysokości. Jak już wyżej wskazano, Sąd uznał za niewykazaną legitymację czynną powoda w niniejszej sprawie. Strona powodowa powołała się bowiem na nabycie dochodzonej od pozwanego wierzytelności w wyniku zawartej z (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. umowy sprzedaży wierzytelności. Zgodnie z art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.

Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Powód w niniejszej sprawie, występując jako nabywca wierzytelności, winien zatem wykazać, iż doszło do skutecznego nabycia wierzytelności służącej poprzedniemu wierzycielowi od pozwanego. Warunkiem bowiem skutecznego przejścia wierzytelności w wyniku zawartej umowy cesji było uiszczenie ceny za przelew wierzytelności. Powódka nie przedłożyła żadnych dowodów, iż do uiszczenia tejże ceny w terminie wyznaczonym w umowie doszło, co dopiero skutkowałoby przejściem wierzytelności na rzecz powódki.

Przedłożona przez powoda umowa z dnia 7 czerwca 2015 roku i zawiadomienie pozwanego o przelewie wierzytelności jest wyłącznie deklaracją, oświadczeniem powoda o zaistnieniu takiej czynności prawnej i wymaga tym samym przeprowadzenia dowodu na jego potwierdzenie. Z umowy nie wynika, że wierzytelność przysługująca (...) sp. z o. o. w stosunku do pozwanego, została przelana na rzecz powoda umową cesji wierzytelności z dnia 7 czerwca 2015 r. Brak bowiem załącznika nr 1 do umowy, w którym zostały wskazane wierzytelności będące przedmiotem ww. umowy.

Z tego względu w żaden sposób nie można mówić, aby strona powodowa wykazała, iż nabyła wierzytelność w stosunku do pozwanego w dochodzonej pozwem wysokości, skoro nie przedłożyła załącznika do umowy cesji, z którego wynikałoby czy rzeczywiście wierzytelność w stosunku do pozwanego, która jest przedmiotem pozwu, była przedmiotem przedłożonej umowy cesji z dnia 7 czerwca 2015 r. Wskazać nadto należy, iż powódka nie przedłożyła w ocenie Sądu dowodów świadczących o tym, iż doszło do zawarcia skutecznej umowy cesji wierzytelności, że nastąpił skuteczny przelew wierzytelności, a co więcej wierzytelności wynikająca z umowy pierwotnej z dnia 8 lutego 2015 r. nr (...).

W okolicznościach badanej sprawy strona powodowa na dowód istnienia dochodzonego roszczenia nie przedstawiła żadnych dowodów. Nie może bowiem stanowić dowodu istnienia wierzytelności wezwanie do zapłaty czy zawiadomienie o cesji wierzytelności. Powód w żaden sposób nie wykazał również, iż istnieje roszczenie wynikające z umowy pożyczki, którą zawarł pozwany z poprzednim wierzycielem. W konsekwencji Sąd pozbawiony był możliwości zweryfikowania żądanego roszczenia także pod względem jego wysokości. Nie budzi wątpliwości, że nastąpił przelew kwoty 400,00 zł na rachunek bankowy pozwanego.

Powód w żaden sposób nie wykazał, z czego wynika stan zadłużenia pozwanego na dzień wniesienia pozwu. Nawet nie można uznać, że pozwany zawarł umowę ramową z C., bowiem w przelewie kwoty 0,01 nie wskazano daty owej umowy; nawet przyjmując, że taka umowa została zawarta, to nie sposób zaakceptować twierdzenia, że pozwany zawarł umowę nr (...). Nie można było dokonać oceny właściwej umowy pożyczki przez pryzmat ustawy o kredycie konsumenckim, czy przepisów kodeksu cywilnego o niedozwolonych klauzulach umownych, a zważyć trzeba, że Sąd dokonuje tej oceny z urzędu.

Przytoczone przez powoda okoliczności (tak istnienie roszczenia, jak i jego wysokość) budziły od samego początku wątpliwości Sądu. Nie zostały jednak usunięte w toku niniejszego postępowania sądowego przez stronę powodową w wyniku przedłożenia zgromadzonych w sprawie dowodów. Przedstawione dokumenty w postaci ramowej umowy pożyczki, indywidualnych warunków umowy pożyczki, zawiadomienia o cesji wierzytelności oraz wezwania do zapłaty były w ocenie Sądu dalece niewystarczające, aby przyjąć domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda co do strony faktycznej wyroku z uwagi na fakt, że z powyższych względów twierdzenia powoda budziły wciąż uzasadnione wątpliwości sądu.

Tym samym powództwo w całości należało oddalić, o czym orzeczono w sentencji wyroku. (...) (...) (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) G., (...) (...)