Consumer association wins ban on unfair contract clause fixing car prices despite defendant's admission.
Legislator summary
AI generatedThe court declared a standard contract clause prohibiting car price increases due to tax hikes as prohibited and banned its use. The defendant admitted the plaintiff's claim but contested the allocation of litigation costs, arguing they should be reversed. The court rejected this because the defendant's use of the unfair clause provided a valid reason for the lawsuit, making them liable for the costs under the principle of losing party responsibility.
Legislator headnote
AI generatedArt. 98 § 1 k.p.c.; Art. 101 k.p.c.; Art. 479 § 1 k.p.c.; Art. 113 ust. 1 u.k.s.c.: The losing party bears litigation costs; a party who admits the claim but uses an unfair contract term that justified the lawsuit cannot claim cost reversal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt XVII AmC 11751/12
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Łabuda Protokolant: Andrzej Tracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2013 r. w Warszawie sprawy z powództwa Stowarzyszenia (...) w P. przeciwko (...) spółka jawna w T. o uznanie postanowienia wzorca umowy za niedozwolone 1. uznaje za niedozwolone i zakazuje pozwanemu wykorzystywania w obrocie z konsumentami postanowienia wzorca umowy o treści: "Cena samochodu nie może ulec podwyższeniu, poza wypadkiem zmian przepisów prawa lub ich urzędowej interpretacji, a w szczególności wzrostu stawek podatkowych lub celnych mających wpływ na cenę samochodu." 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych;
3. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sąd Okręgowy w Warszawie, tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu, od której powód był zwolniony, kwotę 600 (sześćset) złotych;
4. zarządza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt strony pozwanej. SSO Jacek Łabuda Sygn. akt XVII AmC 11751 / 12
UZASADNIENIE
Powód – Stowarzyszenie (...) z siedzibą w P. wniósł pozew przeciwko (...) spółka jawna z siedzibą w T. o uznanie za niedozwolone i zakazania wykorzystywania w obrocie konsumentami postanowienia wzorca umowy o treści „Cena samochodu nie może ulec podwyższeniu, poza wypadkiem zmian przepisów prawa lub ich urzędowej interpretacji, a w szczególności wzrostu stawek podatkowych lub celnych, mających wpływ na cenę samochodu” oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na pozew pozwany uznał powództwo w całości oraz wniósł o zwrot kosztów postępowania na zasadzie art. 101 kpc.
Na rozprawie w dniu 2013-05-09 Sąd wydał wyrok, którym uznał zakwestionowane postanowienie za niedozwolone i zakazał pozwanemu wykorzystywania go w obrocie z konsumentami. Nadto zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 360 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, obciążył kosztem publikacji wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, a także nakazał pobrać od niego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 złotych tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu, od której powód był zwolniony. W dniu 2013-05-15 (data stempla pocztowego) pozwany wniósł zażalenie na postanowienie Sądu w przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach procesu zawartego w wyroku z dnia 2013-05-09.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W świetle art. 98 § 1 kpc, wyrażającego podstawową zasadę orzekania o zwrocie kosztów postępowania tj. zasadę odpowiedzialności za wynik procesu – strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Przepis powyższy warunkuje więc konieczność zasądzenia kosztów procesu ostatecznym wynikiem sprawy w danej instancji. W przedmiotowej sprawie Sąd uwzględniając powództwo o uznanie postanowienia wzorca umowy za niedozwolone w roli wygrywającego proces wskazał stronę powodową, a contrario pozwany stał się przegrywającym.
W konsekwencji zgodnie z dyspozycją art. 98 § 1 kpc kosztami procesu należało wiec obciążyć pozwanego przedsiębiorcę. Przyznane stronie powodowej koszty stanowią wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 360 zł - ustalone na podstawie § 14 ust. 3 pkt. 2 w zw. z § 2 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2002.163.1349 ze zm.).
Orzeczenie o nakazaniu pobrania od strony pozwanej opłaty od pozwu uzasadnia przepis art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2005.167.1398 ze zm.), natomiast o publikacji prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt strony pozwanej orzeczono na podstawie art. 479[44] kpc, albowiem zgodnie z § 2 tego przepisu koszty opublikowania wyroku zalicza się do kosztów procesu. Sąd nie przychylił się do wniosku strony pozwanej o orzeczenie zwrotu kosztów postępowania w trybie art. 101 kpc, gdyż nie zachodziła jedna z kumulatywnie wymienionych w nim przesłanek.
Hipoteza tego przepisu wyraźnie wskazuje, że zwrot kosztów należy się pozwanemu pomimo uwzględnienia powództwa, jeżeli nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uznał przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu. Tymczasem w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że jedynie druga ze wskazanych powyżej przesłanek została spełniona. Nie jest natomiast możliwe stwierdzenie, że pozwany nie dał powodu do wytoczenia powództwa. Pozwany przedsiębiorca stosując w obrocie z konsumentami niedozwolone postanowienie wzorca umowy, które ponadto już wielokrotnie zostało wpisane do rejestru prowadzonego przez Prezesa UOKiK (rejestr ten jest jawny i każdy może zapoznać się z jego treścią) niewątpliwie dał powód do wytoczenia sprawy.
Stanowisko to potwierdza także brzmienie art. 479[40], a zwłaszcza 479[39] kpc, na podstawie których widać wyraźnie, że intencją ustawodawcy było umożliwienie wszczynania i prowadzenia postępowań o uznanie wzorca umowy za niedozwolone także w sytuacji zaniechania stosowania takiego postanowienia nie tylko po wytoczeniu powództwa ale nawet w ciągu 6 miesięcy poprzedzających ten moment. Podkreślić należy, że przedmiotem tego postępowania nie jest nakazanie przedsiębiorcy zaniechania stosowania niedozwolonego postanowienia, lecz uznanie go za niedozwolone i zakazanie przedsiębiorcy stosowania go z mocą wiążącą wobec osób trzecich.
Mając więc na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. SSO Jacek Łabuda