Appeal dismissed; court upheld conviction for minor traffic offense based on reliable victim testimony and police evidence.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a first-instance conviction for a minor traffic offense under Article 86 of the Road Traffic Act. The defense argued procedural errors and factual inaccuracies, claiming the court improperly weighed evidence. The appellate court rejected these claims, affirming that the lower court correctly assessed the victim's testimony and police reports as reliable and logically consistent.
Legislator headnote
AI generatedArt. 86 § 1 kw; Art. 5, 7 k.p.k., Art. 424 k.p.k.; A conviction stands if the first instance court correctly evaluated evidence without arbitrary discretion, and factual errors are absent when the version of events is logically sound and supported by corroborating testimony.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ka 91/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 28 kwietnia 2017 r. Sąd Okręgowy w Koninie Wydział II Karny w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Waldemar Cytrowski Protokolant st. sekr. sąd. Irena Bąk po rozpoznaniu 28.04.2017 r. sprawy W. P. obwinionego o wykroczenie z art. 86§1 kw na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Słupcy z 17.01.2017 r., sygn. akt II W 482/16 1. Utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy.
2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym opłatę w kwocie 60 zł. Waldemar Cytrowski Sygn. akt II Ka 91/17
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 17.01.2017 r. w sprawie o sygn. akt II W 482/16 Sąd Rejonowy w Słupcy uznał obwinionego W. P. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 86§1 kw kw i za to skazał go na karę grzywny w kwocie 600 zł. Apelację wniósł obrońca, który zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść i obrazę przepisów postępowania oraz naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 5 kpk, art. 7 kpk i art. 424 kpk. W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.
Apelacja nie jest zasadna. Błąd w ustaleniach faktycznych może wynikać bądź z niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd dowolności). Żadnego jednak z tych błędów nie popełnił Sąd I instancji. Sąd ten bowiem nie tylko przeprowadził wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia dowody, ale też w oparciu o wskazane w art. 8 kpw w zw. z art. 7 kpk kryteria prawidłowo je ocenił i z oceny tej wywiódł jedyny logiczny wniosek, że obwiniony popełnił zarzucane mu wykroczenie.
Sąd I instancji w prawidłowo sporządzonym, a więc spełniającym kryteria z art. 82§1 kpw w zw. z art.424 kpk uzasadnieniu wykazał dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego oraz dlaczego za wiarygodne uznał zeznania pokrzywdzonego. Sąd odwoławczy w pełni tę ocenę podzielając, by jej tu ponownie nie przytaczać, powołuje się na nią, czyniąc z niej integralną część niniejszego uzasadnienia. Ustalona zatem przez Sąd wersja zdarzenia przy wykazaniu niewiarygodności wersji przedstawionej przez obwinionego, jeżeli tylko nie opiera się na ocenach dowolnych i jest logicznie poprawna czyni zarzut błędu w ustaleniach faktycznych bezzasadnym, natomiast uzasadnienie takiego zarzutu opiera się na ocenach dowolnych.
Taka też sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Przede wszystkim pokrzywdzony zaraz po zdarzeniu udał się w pościg za uciekającym pojazdem, zapamiętał markę i numery rejestracyjne tego pojazdu, zapamiętał twarz kierującego oraz widział pasażera pojazdu. Zeznania te znalazły odzwierciedlenie w wyjaśnieniach obwinionego i zeznaniach świadka B. K. w tym zakresie, w którym przyznali, iż rzeczywiście tego dnia przejeżdżali przez M. jadąc od strony W.. Zaraz też po ucieczce obwinionego, pokrzywdzony zatelefonował na numer alarmowy 112, a następnie w W. podjechał do radiowozu i o zdarzeniu poinformował kierującego radiowozem policjanta M.
H., z którym udał się na miejsce zdarzenia. Z zeznań tego policjanta wprost natomiast wynika, iż na miejscu zdarzenia na poboczu drogi widział „ ślad świadczący o nagłym zjechaniu pojazdu z drogi”. Jeżeli nadto uwzględni się, iż wcześniej pokrzywdzony nie znał obwinionego, a zatem nie miał żadnego powodu aby wskazywać na pojazd, którym obwiniony kierował, to nie ma żadnych racjonalnych powodów ażeby odmówić wiarygodności jego zeznaniom. Nieistotne natomiast rozbieżności pomiędzy jego zeznaniami i zeznaniami policjanta złożonymi na rozprawie, w szczególności co do miejsca zdarzenia, wynikały tylko z powodu upływu czasu od zdarzenia do rozprawy.
Jak bowiem wyżej zostało wskazane policjant podczas pierwszego przesłuchania zeznał, iż z pokrzywdzonym udał się na miejsce zdarzenia i widział wskazany mu przez pokrzywdzonego ww. ślad na poboczu drogi. Nie ma zatem żadnych wątpliwości, iż obwiniony wypełnił strony podmiotową i przedmiotową wykroczenia z art. 86§1 kw. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podst. art. 119 kpw w zw. z art. 636§1 kpk, art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Waldemar Cytrowski