Plaintiff's claim dismissed for failure to prove assignment of debt and burden of proof violation.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment against two defendants who failed to appear or respond. Although the loan contract was undisputed, the plaintiff failed to prove the assignment of the debt to them, as the notification of assignment lacked proper representation by the original bank. Consequently, the court ruled that the plaintiff violated the burden of proof and the procedural obligation to substantiate the transfer of the claim.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.; Art. 339 k.p.c.; Art. 720 k.c.: The burden of proof lies with the party asserting a fact; failure to provide evidence of debt assignment results in dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 186/17 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 marca 2017r. Sąd Rejonowy Gdańsk – Północ w Gdańsku, Wydział I Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Agnieszka Piotrowska Protokolant: sekr. sąd. Dalia Makowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. w Gdańsku, na rozprawie sprawy z powództwa H. (...) z siedzibą w K. przeciwko O. P., M. P. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 186/17
UZASADNIENIE
Powód H. (...) S. (...) w K. domagał się zasądzenia solidarnie od O. P., M. P. kwoty 47.141,65 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 47.007,98 zł od dnia 16 grudnia 2016 r. do dnia zapłaty i kosztami postępowania. Roszczenie swoje powód wywodził z zawartej z dotychczasowym wierzycielem (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W. umowy przelewu wierzytelności, na podstawie której, nabył wierzytelności w stosunku do pozwanych, wynikającą z umowy pożyczki z dnia 23 czerwca 2010 r. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 23 czerwca 2010 r. pozwany O.
P., M. P. zawarli z (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W. umowę pożyczki numer (...). Wobec braku spłaty zadłużenia, wierzytelność wynikająca z ww. opisanej umowy została wypowiedziana. Następnie w dniu 29 czerwca 2015 r. powód zawarł (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W. umowę przelewu wierzytelności w stosunku do pozwanych. Pozwani nie złożyli odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 czerwca 2010 r. O. P., M. P. zawarli z (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W. umowę pożyczki numer (...). Bezsporne, nadto dowód: umowa pożyczki – k. 7-12 Pismem z dnia 28 lipca 2016 r.
H. (...) S. (...) w K. wezwał M. P. do zapłaty kwoty 46.483,33 zł. Jako podstawę żądania wskazał umowę pożyczki numer (...) zawartą (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W.. Bezsporne, nadto dowód: wezwanie do zapłaty -k. 6
Sąd zważył, co następuje:
Pozwani, pomimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy nie stawili się na nią, a nadto, pomimo zobowiązania do złożenia odpowiedzi na pozew, nie złożyli tejże. Wobec powyższego na podstawie art. 339 § 1 k.p.c. wydano wyrok zaoczny. Powództwo nie zasługiwało na uwzględnianie. Na podstawie art. 339 § 2 k.p.c. Sąd uznał za budzące uzasadnione wątpliwości twierdzenia powoda co do okoliczności faktycznych przytoczonych w pozwie w zakresie nabycia przedmiotowej wierzytelności, w związku z tym dokonał ustaleń w zakresie zasadności ww.
żądania powoda. Zgodnie z treścią art. 720 §1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. W niniejszej sprawie fakt zawarcia umowy pożyczki i rzeczywistego udzielenia jej pozwanym O. P., M. P. nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Umowa pożyczki została zawarta w formie pisemnej.
Tym niemniej w ocenie Sądu strona powodowa w żaden sposób nie wykazała, by nabyła przedmiotową wierzytelność, do czego była zobowiązana zgodnie z art. 6 kc i 232 kpc. Zgodnie z treścią przepisów art. 232 k.p.c. i art. 6 k.p.c. in fine to strony mają obowiązek wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód z urzędu, ale nie ma takiego obowiązku. Jest to wyrazem zasady, iż to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to strony dysponują przedmiotem postępowania m.in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów.
W niniejszej sprawie powód całkowicie zignorował obowiązek nałożony przez cytowane przepisy. Reguły dowodzenia, a więc rozkład ciężaru dowodu, określa przepis art. 6 k.c. Wynika z niego przedmiot i osoba, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 227 k.p.c.). Artykuł ten jednoznacznie stanowi, że ciężar udowodnienia faktów spoczywa na stronie, która wywodzi z tych faktów skutki prawne (SN I CKU 45/96 OSNAP 1997/6-7/76). Powód nie podołał ww. obowiązkowi.
Powód nie załączył do pozwu umowy przelewu wierzytelności, obejmującej wierzytelność, wynikającą z przedmiotowej umowy. Do pozwu została załączona jedynie: umowa pożyczki zawarta przez pozwanych z (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W., zawiadomienie o cesji wierzytelności oraz wezwanie do zapłaty skierowane jedynie do pozwanej M. P.. Uzasadnione wątpliwości Sądu budzi zawiadomienie o cesji wierzytelności w zakresie tego, czy jest ono kierowane w imieniu (...) Banku Spółki Akcyjnej w W.. Zdaniem Sądu zawiadomienie to jest kierowane do pozwanej przez powoda, gdyż popisane zostało przez tą samą osobę która w imieniu powoda wezwała pozwaną do zapłaty, nie wykazano aby ta osoba była również uprawniona do działania w imieniu Banku.
W związku z tym pismo to nie może stanowić dowodu na potwierdzenie przejścia na rzecz powoda przedmiotowej wierzytelności. Do akt sprawy nie załączono również żadnych dokumentów, z których wynikałaby wysokość zobowiązania, okoliczność wypowiedzenia umowy pożyczki, jak również sposób wyliczenia należności w zakresie odsetek. Z uwagi na powyższe, zgłoszone przez powoda w niniejszym postępowaniu żądanie było w całości niezasadne. W tych okolicznościach Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono w wyroku. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...).