Legislator Case Law & Legislation
III Ca 224/17 AI generated

Court dismissed appeal against bank judgment, ruling that financial hardship does not excuse debt repayment under Polish law.

Case Number III Ca 224/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against the lower court's judgment ordering the repayment of a loan and associated costs. The defendant argued that her difficult financial situation justified non-compliance with the contract, while the plaintiff maintained that the debt must be honored according to the agreement. The court rejected the appeal, holding that a borrower's financial distress does not constitute an abuse of rights or a violation of good faith, thereby leaving the obligation to repay intact.

Legislator headnote

AI generated

Art. 505 § 13 pkt 2 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Art. 481 § 1, 2 k.c.; Art. 482 § 1 k.c.; Art. 5 k.c.; Art. 385 k.p.c. - A borrower's difficult financial situation does not justify refusing to repay a loan or constitute an abuse of rights, as the creditor's demand for performance of a valid contract is not contrary to good faith.

Keywords

AI generated
abuse of rights doctrine good faith principles financial hardship defense loan contract enforcement civil procedure appeal interest on debt procedural summary judgment

Cited Legislation

AI generated
Art. 505 § 13 pkt 2 k.p.c.
Stosownie do treści art. 505 13 § 2 k.p.c., uzasadnienie Sądu drugiej instancji w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, jeżeli nie przeprowadzano postępowania dowodowego.
Art. 233 § 1 k.p.c.
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej i zgodnej z kryteriami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c. oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Art. 481 § 1, 2 k.c.
Pozwana zaś powinna zwrócić kapitał kredytu, odsetki oraz koszty ustalone na podstawie postanowień umownych oraz odsetki za opóźnienie na podstawie art. 481§1 i 2 k.c.
Art. 482 § 1 k.c.
Art. 5 k.c.
Ujemne zaś następstwa niestarannego działania strony, wobec której uprawniony wykonuje swoje prawo, nie mogą być usuwane przez zastosowanie art. 5 k.c. (wyr.
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., w zw.
Art. 98 § 1, 3 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c.
Art. 99 k.p.c.
z art. 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.
§ 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r.
art. 233 § 1 k.p.c
Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej i zgodnej z kryteriami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyr. SN z 24.4.1997 r., II CKN 118/97, OSP 1998, Nr 1, poz. 3 z glosą apr. A. S.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 224/17

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 października 2016 roku Sąd Rejonowy w Kutnie (1) zasądził od pozwanej J. Ś. na rzecz powoda Banku (...) Spółki Akcyjnej we W. kwotę 9483,23 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 27 sierpnia 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości odsetek ustawowych od dnia 1 stycznia 2016r do dnia zapłaty, oraz (2) zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1337,19zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 1200zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Apelację od powyższego orzeczenia wniosła pozwana, skarżąc je w zakresie, w jakim Sąd Rejonowy uwzględnił powództwo, w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach pozwana uprzednio złożyła zażalenie.

Skarżąca wnosiła o uchylnie wyroku. W uzasadnieniu apelacji podała, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę jej trudnej sytuacji życiowej. Ponadto podała, że kiedy wyegzekwuje swoje należności to pospłaca długi. Powód złożył odpowiedź na apelację pozwanej, w której wnosił o jej oddalenie i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 505 13 § 2 k.p.c., uzasadnienie Sądu drugiej instancji w postępowaniu uproszczonym powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, jeżeli nie przeprowadzano postępowania dowodowego. Sytuacja opisana w cytowanym przepisie miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, bowiem Sąd Okręgowy, po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy, przyjmuje za własne ustalenia Sądu Rejonowego stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia przyjętego w zaskarżonym wyroku z dnia 18 października 2016 r., uznając za zbędne powielanie ich w całości w treści niniejszego uzasadnienia.

Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej i zgodnej z kryteriami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c. oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Sąd Rejonowy wydając wyrok wziął pod uwagę zebrane dowody i przeanalizował je wskazując, jakie okoliczności uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach. Zdaniem Sądu Okręgowego ze zgromadzonego materiału dowodowego Sąd Rejonowy wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym i prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Przede wszystkim Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że strony łączyła umowa o limit kredytowy nr (...) na warunkach określonych w umowie.

Pozwana winna dokonywać spłaty kredytu zgodnie z umową w oparciu o art. 69 ust 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2015r.poz.128 z póź. zm.). Skoro pozwana zaprzestała dokonywać spłaty kredytu na warunkach określonych w umowie, to bank wypowiedział pozwanej umowę. Pozwana zaś powinna zwrócić kapitał kredytu, odsetki oraz koszty ustalone na podstawie postanowień umownych oraz odsetki za opóźnienie na podstawie art. 481§1 i 2 k.c. i 482§1 k.c. Ponadto żądnie zwrotu przez powoda kredytu nie może być uznane za czynienie przez powoda ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem prawa lub zasadami współżycia społecznego.

Ciężar dowodu w zakresie pozwalającym na zakwalifikowanie określonego zachowania się jako nadużycia prawa obciąża tego, kto zarzuca drugiemu naruszenie zasad współżycia społecznego. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, że powód dochodząc należności z umowy o limit kredytowy naruszył zasady współżycia społecznego. Należy podnieść, że samo pogorszenie sytuacji finansowej strony nie jest wystarczającym powodem do uznania, że powód żądając zwrotu kredytu nadużywa swojego prawa. Zarzut nadużycia prawa podmiotowego odnosi się do sposobu wykonywania tego prawa.

Z natury rzeczy należy więc przede wszystkim ocenić zachowanie się uprawnionego. Należy podnieść, że domaganie się należnego świadczenia przez wierzyciela z tytułu wykonania ważnie zawartej umowy nie może być uważane za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego tylko dlatego, że żąda on zwrotu kredytu. Ujemne zaś następstwa niestarannego działania strony, wobec której uprawniony wykonuje swoje prawo, nie mogą być usuwane przez zastosowanie art. 5 k.c. (wyr. SN z 24.4.1997 r., II CKN 118/97, OSP 1998, Nr 1, poz. 3 z glosą apr.

A. S. ). W efekcie trudna sytuacja materialna pozwanej nie może uwolnić jej od obowiązku spłaty powodowi długu. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., w zw. art. 505 10 §1 i 2 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty poniesione przez powoda w tym postępowaniu złożyło się jedynie wynagrodzenie jego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, którego wysokość ustalono na podstawie o §10 ust 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804).