Legislator Case Law & Legislation
III Ca 70/17 AI generated

Court dismissed appeal against mandatory joint mortgage entry, ruling it valid due to existing joint mortgage on properties.

Case Number III Ca 70/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's entry of a mandatory joint mortgage on two properties. The appellant argued that the entry violated substantive law because the properties lacked a prior joint mortgage and were not co-owned by the debtors, while also claiming procedural errors in evidence evaluation. The court rejected these claims, noting that the properties were already burdened by a joint mortgage to the State and that the registry court's role is limited to formal and substantive verification of documents without conducting independent investigations.

Legislator headnote

AI generated

Art. 111 § 1 ust. 1 k.w.h.; Art. 626 § 2 k.p.c.: A mandatory joint mortgage may be established only if the properties are already burdened by another joint mortgage or are co-owned by the debtors; the registry court examines only the form and content of the request and documents without conducting independent evidence gathering.

Keywords

AI generated
mandatory joint mortgage real estate registry substantive law violation procedural error registry court jurisdiction co-ownership requirements appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 111 § 1 ust. 1 k.w.h.
W pierwszej kolejności podnieść należy, że nietrafny jest zarzut skarżącego, jakoby Sąd meriti naruszył art. 111 1 ust.
Art. 626 § 2 k.p.c.
Zgodnie bowiem z treścią art. 626 8 § 2 k.p.c., dotyczącego zakresu kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym, sąd, rozpoznając wniosek o wpis, bada jedynie treść i formę wniosku i dołączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej.
Art. 385 k.p.c.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd II instancji oddalił wniesioną apelację.
Art. 520 § 3 zd. I k.p.c.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie przepisu art. 520 § 3 zd.
§ 5 pkt 5 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku
art. 385 k.p.c
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c.
art. 13 § 2 k.p.c
w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd II instancji oddalił wniesioną apelację.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Ca 70/17

UZASADNIENIE

W dniu 11 października 2016 r. Sąd Rejonowy w Pabianicach, w sprawie z wniosku Banku Spółdzielczego Towarzystwa (...) „PA-CO-BANK” w P. z udziałem A. P. o dokonanie wpisu hipoteki przymusowej łącznej w działach IV ksiąg wieczystych (...), uwzględnił wniosek poprzez dokonanie w dziale IV księgi wieczystej (...) wpisu hipoteki przymusowej łącznej do wysokości 6.932.194,80 zł na zasadach równego pierwszeństwa z nieruchomością uregulowaną w księdze wieczystej (...), a w dziale IV księgi wieczystej (...) wpisu tejże hipoteki przymusowej łącznej na zasadach równego pierwszeństwa z nieruchomością uregulowaną w księdze wieczystej (...). Apelację od powyższych wpisów wywiódł uczestnik postępowania A. P., zaskarżając je w całości i zarzucając im:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 111 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 790 ze zm.), poprzez uwzględnienie wniosku o wpis hipoteki przymusowej łącznej na nieruchomościach objętych księgą wieczystą o numerach (...) w sytuacji, gdy hipotekę przymusową łączną można ustanowić tylko wtedy, gdy nieruchomości obciążone są inną hipoteką łączną, a wyżej wymienione nieruchomości, zgodnie z wpisami w dziale IV ksiąg, nie są obciążone taką hipoteką i nie są też własnością dłużników solidarnych, lecz wyłącznie uczestnika;

2. naruszenie przepisów prawa procesowego polegające na dowolnej, a nie swobodnej, ocenie zebranego materiału dowodowego i dokonanie wpisu hipoteki przymusowej łącznej na nieruchomościach A. P. w sytuacji, gdy bank ma zabezpieczoną wierzytelność innymi hipotekami, a jego działania zmierzają jedynie do pogorszenia sytuacji finansowej dłużnika i uniemożliwienie mu wyjścia z trudnej sytuacji finansowej. W konkluzji skarżący domagał się w istocie uchylenia przedmiotowych wpisów, wykreślenia ich z księgi wieczystej i oddalenia wniosku o dokonanie wpisów. W odpowiedzi na apelację wnioskodawca domagał się oddalenia apelacji oraz zasądzenia od uczestnika na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest niezasadna i podlegała oddaleniu. W pierwszej kolejności podnieść należy, że nietrafny jest zarzut skarżącego, jakoby Sąd meriti naruszył art. 111 1 ust. 1 ustawy z dna 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. 2016 r., poz. 790 ze zm.), poprzez uwzględnienie wniosku o wpisy hipoteki przymusowej łącznej na nieruchomościach, dla których Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi prowadzi księgi wieczyste o numerach (...). Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, łączne obciążenie kilku nieruchomości hipoteką przymusową jest niedopuszczalne, chyba że nieruchomości te są już obciążone inną hipoteką łączną albo stanowią własność dłużników solidarnych.

Redakcja tego przepisu prowadzi do wniosku, że do dokonania wpisu wystarczy zaistnienie jednego z dwóch wyjątków, o których wyżej mowa. Analiza wpisów, zawartych w dziale IV ksiąg wieczystych o numerach (...) pozwala zaś stwierdzić, że obie nieruchomości były już w chwili dokonania zaskarżonych wpisów obciążone hipoteką umowną łączną do kwoty 1.800.000,00 zł na rzecz Skarbu Państwa – Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w W. Filii w Ł. z tytułu pozostałej części ceny sprzedaży nieruchomości wraz z odsetkami i innymi roszczeniami.

W świetle powyższego, Sąd I instancji, dokonując zaskarżonych wpisów, nie dopuścił się zarzucanego mu uchybienia. Zarzut naruszenia przez Sąd meriti przepisów prawa procesowego, przejawiającego się w dowolnej, a nie swobodnej, ocenie zebranego materiału dowodowego stanowiącego podstawę wpisu, również nie może być uznany za trafny. Zgodnie bowiem z treścią art. 626 8 § 2 k.p.c., dotyczącego zakresu kognicji sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym, sąd, rozpoznając wniosek o wpis, bada jedynie treść i formę wniosku i dołączonych do niego dokumentów oraz treść księgi wieczystej.

Z powyższego wynika, że zakres działań sądu wieczystoksięgowego ogranicza się do sprawdzenia, czy wniosek o wpis odpowiada wymogom formalnym, zbadania i oceny pełnej treści wniosku, w tym zwłaszcza ustalenia treści żądania, skontrolowania legitymacji czynnej wnioskodawcy, zbadania treści i formy dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę jako podstawa żądanego wpisu oraz dotychczasowej treści księgi wieczystej. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie, ugruntowany jest pogląd – podzielany w pełni przez Sąd odwoławczy – zgodnie z którym zawarte w powołanym wyżej przepisie sformułowanie „bada jedynie” podkreśla ograniczony charakter kognicji sądu wieczystoksięgowego, który nie ma uprawnień ani możliwości prowadzenia postępowania dowodowego wykraczającego poza badanie dokumentów, nie może więc weryfikować danych podawanych przez strony (tak Sąd Najwyższy m. in. w postanowieniu z dnia 8 października 2009 r., II CSK 209/09, Legalis nr 288234, w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2011 r., III CSK 84/10, Legalis nr 378381, czy w postanowieniu z dnia 5 grudnia 2014 r., III CSK 45/14, Legalis nr 1187042).

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że w sytuacji, gdy wniosek o wpis oraz załączone do niego dokumenty okazały się poprawne zarówno pod względem formalnym, jak i treściowym, i gdy nie stała temu na przeszkodzie treść księgi wieczystej, Sąd nie miał prawa odmówić wpisu. Postępowanie Sądu Rejonowego było zatem prawidłowe. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd II instancji oddalił wniesioną apelację. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie przepisu art. 520 § 3 zd.

I k.p.c., zasądzając od uczestnika – jako strony przegrywającej sprawę na etapie postępowania apelacyjnego – na rzecz wnioskodawcy kwotę 120,00 zł, na którą złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika wnioskodawcy, ustalone na podstawie z § 5 pkt 5 w związku z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).